CHAPTER 8 ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ปัญปวีณ์น้ำตาไหลพรากด้วยความตกใจกับการกระทำอันหุนหันของทะเล ชายหนุ่มในตอนนี้ดูดิบเถื่อนและต่างจากคนเดิมจนเธอหวาดหวั่น

แต่ท่ามกลางความสับสนในใจ หญิงสาวกลับไม่รู้สึกรังเกียจสัมผัสของเขาเลยแม้แต่น้อย ความอบอุ่นที่คุ้นเคยจากอ้อมแขนนั้นกลับยิ่งทำให้หัวใจของเธอสั่นไหวมากกว่าเดิม

เขากอดเธอไว้แน่น ขณะที่มือของเขาลูบไล้ไปตามแผ่นหลังของเธอ กลิ่นหอมจากผิวของเธอทำให้เขารู้สึกคลั่ง เมื่อริมฝีปากของเขาแตะที่ต้นคอของเธอ ความรู้สึกนั้นทำให้เขาไม่อาจห้ามใจได้

“จะ เจ็บ” เธอข่วนแผ่นหลังของเขา ความเจ็บปวดทำให้เธอน้ำตาไหลพราก แม้จะขอร้องเขาแต่ชายหนุ่มกลับไม่ออมแรง

“อ่าส์...” เขาครางออกยามที่รูรักบีบรัดตัวตนของเขาแน่น ริมฝีปากของเขาประกบลงบนริมฝีปากของเธอ เพื่อเป็นการปลอบประโลมให้หญิงสาวผ่อนคลายลง

เขาขยับเอวอย่างรวดเร็ว ร่างกายของเธอเคลื่อนไหวไปตามจังหวะของเขา ความรู้สึกเร่าร้อนทำให้เธอครางออกมาด้วยความเสียวซ่าน เขากระแทกเข้าไปลึกสุดจนเธอรู้สึกถึงความเข้มข้นของอารมณ์

“อ๊ะ เบาๆ หน่อยสิคุณทะเล”

สายตาของเขาจ้องมองเธออย่างหลงใหล เขากอดเธอแน่น มือของเขาลูบไล้ไปทั่วร่างของเธอ ริมฝีปากของเขาจูบเธออย่างลึกซึ้ง ลิ้นของเขาแทรกเข้าไปในปากของเธอ เสียงครางเบาๆ หลุดออกมาจากลำคอของเธอ

“อืมม…ดีเหลือเกิน…” เขาสอดใส่เข้าไปในตัวเธอ ความรู้สึกเสียวซ่านแล่นไปทั่วร่างกาย เธอครางเสียงหวาน

“อา…ไม่ไหวแล้ว…อ๊า…” จังหวะการเคลื่อนไหวของเขาเร็วขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งทั้งสองพากันไปถึงฝั่งฝัน

หญิงสาวค่อยๆ ลืมตาขึ้นในยามใกล้รุ่ง ความปวดเมื่อยแล่นไปทั่วร่างกาย โดยเฉพาะบริเวณกลางอกที่ยังคงสั่นไหวไม่หาย

เมื่อเรื่องราวเมื่อคืนค่อยๆ ปะติดปะต่อขึ้นมา ปัญปวีณ์ก็หันไปมองชายหนุ่มที่ยังหลับใหลอยู่ข้างกาย ดวงตาของเธอเบิกกว้าง รีบยกมือขึ้นปิดปากตัวเองด้วยความตกใจ

หญิงสาวสูดหายใจลึก ก่อนจะรีบลุกลงจากเตียง สวมเสื้อผ้าอย่างเงียบเชียบ แล้วเดินออกจากห้องไปโดยไม่หันกลับมามองอีก

มือหนาควานหาร่างบางที่เขาเคยนอนกอดตลอดทั้งคืน แต่กลับพบเพียงความว่างเปล่า ความเย็นบนที่นอนทำให้ทะเลรู้ทันทีว่าหญิงสาวจากไปได้สักพักแล้ว

ชายหนุ่มสะบัดศีรษะเบาๆ เพื่อไล่ความง่วงงุน ก่อนจะยกมือขึ้นกุมขมับเมื่อความทรงจำเมื่อคืนค่อยๆ ไหลกลับมา

“บ้าฉิบ เหมือนโดนฟันแล้วทิ้งเลย” เขาสบถออกมาอย่างหัวเสีย พลางมองไปยังประตูห้องที่ปิดสนิท ทะเลถอนหายใจแรง ก่อนจะล้มตัวลงบนเตียงอีกครั้งด้วยสีหน้าหงุดหงิด

หลายวันผ่านไปปัญปวีณ์ยังคงใช้ชีวิตและทำงานตามปกติราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ส่วนทะเลกลับหายไปจากชีวิตของเธออย่างไร้ร่องรอย

“จะไปคิดถึงเขาทำไม” หญิงสาวพึมพำกับตัวเอง พลางถอนหายใจออกมาเบาๆ บางทีเรื่องราวทั้งหมดอาจจบลงแบบนี้ก็ดีแล้ว และบางทีเขาอาจจำเรื่องคืนนั้นไม่ได้ด้วยซ้ำ

“คุณทะเลมาแล้ว”

หญิงสาวชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะรีบเงยหน้าขึ้นมองผ่านกระจกเงา ร่างสูงในชุดสูทสีเข้มกำลังเดินเข้ามาภายในห้องทำงาน

หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นอย่างไม่มีสาเหตุ แต่หญิงสาวก็รีบหลบสายตา พลางบอกตัวเองว่าไม่มีอะไรต้องตื่นเต้น

“สวัสดีค่ะคุณทะเล” ลิลลี่เป็นฝ่ายทักทายเขาก่อน

“ขอโทษที่ให้รอผมติดงานด่วน เลขาของผมน่าจะแจ้งคุณไปแล้วเรื่องรายละเอียดต่างๆ” เขาก้มหน้าไม่สบตากับหญิงสาว

“ลิลลี่ทราบแล้วค่ะ วันนี้คุณอยากพบปันปันทำไม” ลิลลี่สงสัยหากจะติดต่องาน ติดต่อผ่านหญิงสาวก็ได้

“คุณออกไปก่อนผมมีเรื่องสำคัญจะคุยกับปัญปวีณ์”

“ลิลลี่เป็นผู้จัดการของปันนะคะ” ลิลลี่ไม่ยอม

“ออกไป” เขาเอ่ยแค่นั้น

ลิลลี่รีบลุกเดินออกไปทันที เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาอันกดดันของทะเล เพียงแค่ชายหนุ่มเอ่ยปาก บรรยากาศรอบตัวก็พลันเงียบลง อำนาจและความน่าเกรงขามที่แผ่ออกมาจากตัวเขา ทำให้ไม่มีใครกล้าขัดคำพูดของชายหนุ่มเลยแม้แต่น้อย

“คุณจะพูดเรื่องอะไร” ปัญปวีณ์กำชายเสื้อตัวเองแน่น ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าสบตากับเขา

“ตอนนี้เธอเซ็นสัญญากับบริษัทฉันแล้ว ฉันแค่อยากเตือนว่าอย่าทำเรื่องเสียหายจนกระทบต่อภาพลักษณ์” เขาพูดสั้นๆ ด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

“แค่นี้ใช่ไหมคะ” ในใจของเธอหวาดกลัวว่าเขาจะพูดถึงเรื่องคืนนั้น

ชายหนุ่มมือขึ้นจัดแขนเสื้อ ก่อนจะตอบโดยไม่มองหน้าเธอ “ถ้ามีข่าวเสียหายออกมา เธอต้องรับผิดชอบเอง”

“ค่ะ” ปัญปวีณ์ตอบสั้นๆ พลางก้มหน้าลงต่ำกว่าเดิม

“เรื่องที่ฉันจะพูดก็มีแค่นี้”

สิ้นประโยคบรรยากาศรอบตัวกลับเงียบลงอย่างน่าประหลาด ราวกับต่างฝ่ายต่างมีคำพูดมากมายอยู่ในใจ แต่ไม่มีใครกล้าเอ่ยออกมาแม้แต่คำเดียว

“คราวหลังบอกผ่านผู้จัดการฉันมาก็ได้”

“คืนนั้นเธอกลับตอนไหน” จู่ๆ ชายหนุ่มก็เอ่ยถามขึ้น ทำเอาหญิงสาวสะดุ้งสุดตัว

“คืนนั้นอะไร!” หญิงสาวเผลอพูดเสียงดังจนอีกฝ่ายต้องเงยหน้าขึ้นมาสบตา

“จะตกใจอะไร ฉันแค่ถามว่าเธอกลับตอนไหน”

“มะ... ไม่มีอะไรค่ะ” เธอรีบปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติ พลางหลบสายตาของเขาอย่างมีพิรุธ

ทะเลมองท่าทางลุกลี้ลุกลนของหญิงสาวอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ “เธอกลับไปได้แล้ว”

“ค่ะ”

“เดี๋ยวสิ คราวหลังแทนตัวเองดีๆ ด้วย รู้จักอ่อนโยนเสียบ้าง ฉันอายุมากกว่าเธอ”

“ค่ะ คนแก่” ปัญปวีณ์รีบตอบรับทันที ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว

ทันทีที่ประตูปิดลงหญิงสาวก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ความกังวลที่แบกไว้ในใจค่อยๆ คลายลง อย่างน้อยเขาก็คงจำเรื่องคืนนั้นไม่ได้จริงๆ

ชายหนุ่มมองประตูห้องทำงานที่เพิ่งปิดลงด้วยสีหน้านิ่งเฉย แต่คำว่าคนแก่ที่ปัญปวีณ์เผลอเรียกยังคงวนเวียนอยู่ในหัวไม่หาย

“เป็นอะไรวะ แค่ถามว่าเธอกลับตอนไหนถึงกับขวัญอ่อนขนาดนั้น” เขาพึมพำกับตัวเอง พลางส่ายหน้าเบาๆ ก่อนจะเอนหลังพิงเก้าอี้

ยิ่งนึกถึงท่าทางลุกลี้ลุกลนของหญิงสาวเมื่อครู่ รอยยิ้มบางๆ ก็ผุดขึ้นบนใบหน้าของเขาอย่างไม่รู้ตัว ทำให้นึกถึงเรื่องราวในอดีต

“เรื่องคุณลิตา ผมจัดการเรียบร้อยแล้วครับ” โดมเดินเข้ามารายงานทันทีที่เข้ามาในห้องทำงาน

“คราวหลังอย่าให้เกิดเรื่องแบบนี้อีก ถ้าฉันถูกวางยาพิษขึ้นมาจะทำยังไง” ทะเลเงยหน้าขึ้นจากเอกสาร ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ น้ำเสียงของเขาทำให้โดมรีบก้มหน้าลงเล็กน้อย

“แต่คืนนั้นเจ้านายเป็นคนดื่มไวน์เองนะครับ”

“ยังจะเถียงอีก” ทะเลวางปากกาลงบนโต๊ะอย่างแรง

“ครับ” โดมรีบตอบรับทันที ก่อนจะรายงานต่อ “ส่วนเรื่องค่าเสียหายของนางแบบคนนั้น ผมจัดการจ่ายให้เรียบร้อยแล้วครับ”

“อื้อ ออกไปได้แล้ว” เขาพยักหน้าเบาๆ พลางหยิบเอกสารขึ้นมาอ่านต่อ

ภายในคอนโดหรูใจกลางเมือง ปัญปวีณ์โยนกระเป๋าลงบนเตียง ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งอย่างเหนื่อยล้า แค่การเผชิญหน้าเขายังทำให้แทบหมดแรง

“เห้อ ถ้าเขาจำเรื่องคืนนั้นได้ คงเอาเงินมาฟาดหัวเราแน่ๆ” หญิงสาวบ่นกับตัวเอง พลางทุบหมอนด้วยความอัดอั้นใจ

ไม่นานนักเธอก็เอื้อมมือไปหยิบพวงกุญแจรูปดาวที่วางอยู่บนหัวเตียงขึ้นมามอง ก่อนจะใช้มือทุบลงอย่างแรงเพื่อระบายความอึดอัด

“พี่นี่มันใจร้ายจริงๆ จะรักกันสักนิดไม่ได้หรือไง ตอนนี้ปันสวยขึ้นแล้วทำไมไม่คิดจะมาจีบกันบ้าง ปันไม่คู่ควรกับพี่บ้างหรือไง”

คำพูดเย็นชาที่เขาเคยพูดในอดีตยังคงชัดเจนอยู่ในความทรงจำ ราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานทำให้หัวใจของเธอเจ็บขึ้นมาอีกครั้งโดยไม่รู้ตัว

“10ปีแล้ว ทำไมความรู้สึกชอบไม่จางหายไปเลยนะ แถมยังเกิดเรื่องคืนนั้นอีก” เธอพึมพำเบาๆ พลางก้มมองพวงกุญแจในมือ

จู่ๆ น้ำตาที่พยายามกลั้นเอาไว้ก็ไหลออกมา หญิงสาวรีบเช็ดมันออก แต่ยิ่งเช็ดกลับยิ่งรู้สึกเจ็บปวด ตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอพยายามลุกขึ้นมาเปลี่ยนแปลงตัวเอง พยายามทำให้ตัวเองดีขึ้น เพื่อหวังว่าสักวันหนึ่งเขาจะหันกลับมามองเธอบ้าง

แต่สุดท้ายทะเลก็ยังคงเป็นทะเล ผู้ชายที่เย็นชาและไม่เคยรับรู้ถึงความรู้สึกของเธอเลย