หางาน

“พี่ดาวทางนี้”เสียงหวานอันคุ้นเคยดังออกมาจากกลุ่มคนที่มายืนรอรับผู้โดยสารคนอื่น มือบางโบกไปมาเพื่อให้พี่สาวเห็นตัวเอง

ขณะที่นับดาวมองไปตามเสียงเรียกเมื่อเห็นร่างบางของลูกพี่ลูกน้อง ริมฝีปากอวบอิ่มคลี่ยิ้มออกมา ขาเรียวสาวเท้าเข้าไปหาก่อนจะเอ่ยทักทายคนตรงหน้าที่ไม่ได้เจอกันนานหลายปีตั้งแต่เธอไปเรียนต่างประเทศ

“ไงเรา มาคนเดียวเหรอ”เสียงหวานถามพร้อมสอดส่องสายตามองรอบกายน้องสาวที่เป็นลูกพี่ลูกน้องกับไม่พบคนที่ตัวเองรู้จักจึงคาดเดาว่าน้องมีนลูกของลุงเหนือกับป้าขวัญคงเดินทางมารับตัวเองคนเดียว

“ใช่พี่ ไม่เจอพี่ดาวหลายปีสวยขึ้นนะเนี้ยไปทำหน้ามาหรือเปล่า”

“ไม่ได้ทำ เป้าหน้าเดิม แล้วเราก็สวยขึ้นนะมีแฟนหรือยัง”

“ไม่มีคะ เราไปคุยต่อบนรถดีกว่าเนอะ”มีนตอบพร้อมจับเรียวแขนลากจูงมายังรถมินิคูลเปอร์สีแดงคู่ใจ

ขณะที่นาวินมองสองสาวเดินออกไปจนลับสายตามุมปากยกยิ้มขึ้นมาอย่างดีใจที่เห็นว่าไม่มีผู้ชายมารับคู่หมั้นของตัวเอง

“คุณนาวินจะตามไปหรือเปล่าครับ”เลขาหนุ่มอดที่จะถามไม่ได้เพราะเขาเห็นเจ้านายตัวเองมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างสื่อความหมาย ด้วยการคาดเดาและประเมินสถานการณ์แล้วเลขาหนุ่มมั่นใจว่า ผู้หญิงคนนั้นต้องเป็นคู่หมั้นของเจ้านายตัวเองแน่ ๆ

“ไม่ แต่นายช่วยไปสืบดูให้หน่อยว่านับดาวพักอยู่ที่ไหน อยู่กับใคร แล้วมา กรุงเทพทำอะไร”

“ครับ”เลขาหนุ่มรับคำสั่งเจ้านายทันที

…………….

“ทุกคนเป็นไงบ้างสบายดีไหม”

“ทุกคนสบายดี อ่อ จริงสิพี่ดาวมีที่พักหรือยังหรือจะไปพักบ้านคุณตาคุณยาย”มีนละออกจากท้องถนนตรงหน้าเอ่ยถามพี่สาวเพราะจะได้พาพี่สาวไปส่งได้ถูก

ขณะที่สายตาคู่หวานหันไปหาน้องสาว เมื่อได้ยินคำถามพลันสมองก็คิดว่าถ้าให้ไปอยู่กับตากับยายคงไม่ได้ใช้ชีวิตอิสระเหมือนที่ตั้งใจไว้แน่ ๆ สู้หาที่อยู่เองดีกว่าหรือให้อยู่กับน้องสาวก็ยังดีเมื่อคิดได้เช่นนั้นนับดาวจึงหันไปเอ่ยบอกน้องสาว

“ยังไม่มีเลย แต่พี่ไม่ไปพักกับคุณตาคุณยายนะ พี่พักกับเราได้ไหมหรือไม่สะดวกก็ไม่เป็นไรเดียวพี่หาเช่าคอนโดก็ได้”

“สะดวกสิ จะไปเช่าทำไมอยู่ด้วยแหละดี มีนจะได้มีเพื่อนด้วย ถ้างั้นเราไปบ้านมีนเลยนะ”

“ลุงเหนือซื้อบ้านให้เลยเหรอ”

“อืม ให้อยู่กับเจ้าตุลย์อะ ใกล้มหาลัยเวลาเดินทางไปกลับจะได้สะดวก พอดีเลยยังเหลือห้องว่างอีกห้องหนึ่งสงสัยห้องนั้นคงรอเจ้าของห้องมาอยู่ด้วย”พูดจบขาเรียวก็เหยียบคันเร่งเพื่อขับรถยนต์คันเก่งไปยังบ้านของตัวเอง

มินิคูลเปอร์สีแดงเลี้ยวเข้ามายังหมู่บ้านจัดสรรที่ด้านหน้ามีป้อมยามรักษาความปลอดภัยของลูกบ้านอย่างเข้มงวด มีนขับคันเก่งผ่านป้อมยามเลี้ยวเข้าซอยประมาณ 500 เมตร ก่อนจะมาหยุดหน้ารั้วสีน้ำตาลที่ด้านในเป็นบ้านชั้นเดียวสีขาวเทาสไตล์โมเดอร์

เมื่อรถสีแดงจอดสนิทร่างบอบบางทั้งสองก็ก้าวลงจากรถก่อนจะพากันเข้าไปยังภายในบ้าน

“พี่ดาวพักห้องนี้นะคะ”มีนเอ่ยบอกพร้อมกับจูงมือพี่สาวที่ถือกระเป๋าเดินทางเข้ามายังบ้านขณะนับดาวมองไปยังห้องพักที่น้องสาวบอกก่อนจะพยักหน้าและส่งยิ้มให้น้องสาว

“ขอบใจนะที่ให้พี่อยู่ด้วย”

“ขอบใจอะไรพี่อยู่ด้วยกันดีแล้ว มีนเบื่อที่ต้องคุยกับไอ้ตุลย์จะแย่”

ประตูทึกสีขาวเปิดออกก่อนจะเห็นร่างสูงโปร่งที่ใส่เสื้อช้อปสีแดงสาวเท้าออกมาจากห้องพร้อมเสียงทุ้มที่เอ่ยขึ้นหยอกเหย้าสาวสวยทั้งสองคน“ใครนินทราตุลย์ครับ ได้ยินนะ”

“นี่คงเป็นตุลย์สินะ โตขึ้นหล่อขึ้นเป็นกองเลยนะ”

“ตุลย์เองคร้าบ….แล้วคนสวยคนนี้ใครเอ๋ย มีแฟนหรือยัง”แววตาคู่คมมองพี่สาวลูกพี่ลูกน้องที่เปลี่ยนแปลงไปเยอะจากเมื่อก่อน มาเจอกันครั้งนี้กับพบว่าพี่สาวสวยขึ้นผิดหูผิดตาตอนแรกก็จำไม่ได้แต่เมื่อดูดี ๆ ก็ยังเหลือเคร้าโครงหน้าตาเดิมอยู่

“ไอ้น้องตุลย์ พี่ดาวค่า พี่สาวพวกเรานะ พี่สาวเราก็ยังแซวปากแกแบบนี้แหละนะ ฉันไม่เข้าใจสาว ๆ พวกนั้นจริง ๆ นะว่าทำไม่ถึงหลงคารมณ์คนอย่างนาย ปากหมาชอบหยอดไปทั้ว”มีนรีบเอ่ยบอกน้องชายทันทีเพราะรู้ดีว่าน้องชายตัวเองมีนิสัยอย่างไรกลัวว่าพี่สาวจะถือเป็นจริงเป็นจังแล้วพาลโกรธเอาได้ ก็น้องชายตัวเองเป็นคนปากหมาชอบแซวสาวสวยไปทั้วไม่เข้าใจว่าพวกสาว ๆ ทำไม่ถึงหลงคารมณ์น้องชายตัวเองนัก

“อะไรกลับมาก็บ่น แม่คนที่สองหรือเปล่าเนี้ย แค่ชมพี่ดาวว่าสวยเอง”

“เอาละ หยุดเถียงกันเสียที ว่าแต่พวกเราไม่หิวเหรอ พี่รู้สึกอยากอาหารขึ้นมานิด ๆ แล้ว”นับดาวรีบห้ามศึกน้ำลายระหว่างสองพี่น้องทันทีก่อนจะรู้สึกว่าท้องเริ่มมีน้ำย่อยไหลออกมาบ้างแล้ว

“หิวสิครับ พี่ดาวมาพี่ดาวเลี้ยงนะครับ”

“ก็ได้อยากกินอะไร”

“ชาบู/ชาบู”สองเสียงเอ่ยขึ้นประสานกัน

“โอเค ดีล ไปกินในร้านใกล้ ๆ บ้านอร่อยเวอร์”

……….

1 อาทิตย์ต่อมา

บริษัท เอ็มที กรุ๊ป จำกัด เป็นบริษัทผลิตยาและเวชภัณฑ์ขายส่งให้กับโรงพยาบาลทั่วประเทศ ภายในบริษัทจะมีฝ่ายผลิตที่อยู่ด้านหลังของบริษัทส่วนด้านหน้าจะเป็นสำนักงานที่ผู้บริหารและฝ่ายออฟฟิศ ทำงานอยู่

ห้องผู้บริหาร

“นายครับ ที่อยู่คุณนับดาวครับ”มือหนาของลูกน้องคนสนิทนำซองเอกสารที่ข้างในมีรูปถ่ายและประวัติของคนที่พักอาศัยอยู่กับคู่หมั้นเจ้านาย วางบนโต๊ะทำงานให้เจ้านาย

ขณะที่นาวินหยิบซองเอกสารด้านหน้าก่อนจะเปิดดึงรูปถ่ายและเอกสารขึ้นมาดูทีละแผ่นอย่างตั้งใจ เสียงทุ้มเข้มถามลูกน้องคนสนิทเมื่ออ่านเจอถึงชีวิตประจำวันของคู่หมั้นสาวอย่างสงสัย

“ตอนนี้นับดาวกำลังหางานทำเหรอ”

“ใช่ครับ ผมตามสืบมาได้ว่าคุณนับดาวยื่นเอกสารไปหลายบริษัทแล้ว แต่ยังไม่มีบริษัทไหนเรียกตัวเลยครับ”เลขาหนุ่มบอกตามความจริงที่ตัวเองตามสืบมาอย่างละเอียด

“อืมดี ถ้างั้นนายทำวิธีไหนก็ได้ให้นับดาวมาทำงานที่บริษัทเรา”

“ครับนาย แต่จะให้คุณนับดาวทำตำแหน่งอะไรครับ”

ชายหนุ่มครุ่นคิดสักครู่ก่อนจะคิดถึงตำแหน่งที่คิดว่าจะทำให้หญิงสาวนั้นอยู่ใกล้ตัวเองแต่ก็ไม่ประเจิดประเจ๋อจนเกินไปก่อนจะหยิบปากกาขึ้นมาเขียนลงแผ่นกระดาษโน๊ต 'บัญชี’แล้วส่งให้ลูกร้องคนสนิทที่ยืนรอคำตอบของเจ้านาย

“ตำแหน่งนี้แล้วกัน”

“แต่มันไม่ตรงกับสายงานที่คุณนับดาวจบมานะครับ”ลูกน้องคนสนิทรีบแย้งขึ้นเมื่ออ่านตัวอักษรที่เจ้านายเขียนเอาไว้ขณะที่เจ้านายหนุ่มเอ่ยสวนขึ้นทันควัน

“ตำแหน่งนี้แหละดีแล้ว”

“ครับ”เสียงทุ้มของเลขาคนสนิทเอ่ยขึ้นขานรับพร้อมก้มหัวให้เจ้านายก่อนจะสาวเท้าออกจากห้องไปทำตามที่เจ้านายสั่ง