ผู้ล่า

หลายวันถัดมา อาการของหว่านเออร์ดีขึ้นอย่างต่อเนื่อง นางนั่งอยู่หน้าคันฉ่อง ทอดสายตามองเงาสะท้อนของตนเองในกระจกทองเหลือง ใบหน้าที่อยู่ในเงาสะท้อนที่จัดได้ว่าเป็นสตรีงามล่มเมือง งามจนยากจะละสายตาได้ นัยน์ตากลมโตเป็นประกาย รูปหน้ารับกันพอดีกับจมูกโด่งได้รูปและริมฝีปากแดงระเรื่ออย่างธรรมชาติ เฉกเช่นภาพวาดของเทพธิดา

ใบหน้างดงามนั้นทำให้นางอดนึกถึงอดีตไม่ได้ ตอนที่นางยังเป็นไป๋อิงเยว่... สตรีที่แม้มิได้ขี้ริ้วอัปลักษณ์ แต่ก็มิอาจจัดอยู่ในหมู่สตรีงามสะคราญตา ใบหน้าของนางเรียบง่าย ไร้ซึ่งความโดดเด่น แต่ก็ไม่ถึงกับน่ารังเกียจ แต่ทว่าสำหรับอวี๋เสวียนหาว บุรุษผู้ได้ชื่อว่าเป็นสามีของนาง ใบหน้านี้คือความน่าขยะแขยงอย่างยิ่ง

ในห้วงวินาทีสุดท้ายก่อนสิ้นลมหายใจ ไป๋อิงเยว่นั้นยังคงจดจำคำพูดของเขาได้อย่างชัดเจน… คำพูดที่เปรียบดั่งคมมีดสลักลึกลงกลางหัวใจ

“สตรีที่ใบหน้าอัปลักษณ์เช่นเจ้า... ข้ารังเกียจยิ่งนัก”

น้ำเสียงเย็นชาไร้เยื่อใย ดวงตาที่เต็มไปด้วยความชิงชังถึงขีดสุด เขารังเกียจนางเสียจนลงมือฆ่าได้โดยไม่ลังเล ไม่ใช่เพียงเพราะความงาม หากแต่เป็นเพราะนางไม่มีอำนาจ ไม่มีคุณสมบัติใดที่เขาปรารถนา

แม้นางจะรักเขา... แม้นางจะทำดีต่อเขาเท่าใดก็ตาม จิตใจของมนุษย์กลับยากแท้หยั่งถึง ความรักที่นางมอบให้หมดทั้งหัวใจ ในสายตาของเขากลับไร้ค่าเสียยิ่งกว่าฝุ่นดินใต้ฝ่าเท้า

และสุดท้าย เขาคือผู้ที่ผลักนางลงสู่ห้วงแห่งความตาย ด้วยน้ำมือและความเย็นชาของตนเอง

นับจากวันนั้น… ความเชื่อใน “รักแท้” ของไป๋อิงเยว่ก็ได้ตายจากไป พร้อมกับลมหายใจสุดท้ายของนางเช่นกัน.

ขณะที่ปล่อยใจให้ล่องลอยอยู่กับความหลัง เสียงเคาะประตูเบาๆ ดังขึ้นจากนอกห้อง

ก๊อก ก๊อก

ถงเหยารีบเดินไปเปิดประตูอย่างรู้งาน ด้านนอกคือสตรีผู้หนึ่ง แต่งกายเรียบง่ายในผ้าฝ้ายสีจืด รูปร่างหน้าตาธรรมดา หากแต่สายตาเต็มไปด้วยความห่วงใยและร้อนรน นางเร่งฝีเท้าเข้ามาในห้อง เมื่อเห็นหว่านเออร์นั่งอยู่ตรงหน้า ก็คว้ามือของนางเอาไว้ทันที

“หว่านเออร์ เจ้าเป็นเช่นไรบ้าง? ข้าเพิ่งกลับมาจากการสวดภาวนา ได้ยินข่าวเข้าก็รีบมาหาเจ้าทันที” สตรีผู้นั้นเอ่ยเสียงสั่น ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวล

“พี่หญิง ข้าไม่เป็นอันใดแล้ว” หว่านเออร์ตอบพลางยิ้มบางๆ ในความทรงจำของร่างนี้ สตรีผู้นี้คือ ซูซินเยียน บุตรีของอนุอวี้ และเป็นพี่น้องเพียงคนเดียวในบ้านที่หวังดีกับนางอย่างแท้จริง

“ข้าต้มน้ำแกงสมุนไพรมาให้เจ้า เจ้าลองชิมสักหน่อยเถิด” ซูซินเยียนกล่าว พลางเปิดตะกร้าที่นางถือมา แล้วหยิบถ้วยน้ำแกงที่ยังอุ่นอยู่ส่งให้หว่านเออร์

“ขอบคุณมาก พี่หญิง” หว่านเออร์ยกถ้วยขึ้นจิบเบาๆ

“เจ้าต้องพักผ่อนให้มากนะ อย่าฝืนตัวเองจนเกินไป ข้าไม่รบกวนเจ้าแล้ว” ซูซินเยียนยิ้มอ่อนโยนก่อนจะลุกขึ้น เตรียมตัวกลับ

หว่านเออร์ส่งยิ้มบางให้พี่หญิงผู้มีเมตตา ก่อนจะมองแผ่นหลังของนางที่เดินจากไป...

หลังจากที่ซูซินเยียนเดินลับสายตาไป หว่านเออร์ยังคงถือถ้วยน้ำแกงไว้ในมือ นางก้มลงดมกลิ่นเบาๆ กลิ่นหอมอ่อนของเครื่องยาจีนโชยขึ้นแตะปลายจมูก

“หว่านเออร์…เจ้าช่างใสซื่อบริสุทธิ์เกินไปเสียจริง มองไม่ออกแม้กระทั่งความจอมปลอมในแววตาของคนรอบกาย” นางพึมพำเบาๆ คล้ายพูดกับเจ้าของร่างเดิม

“จวนมหาเสนาบดี…ที่กว้างใหญ่และโอ่อ่านัก แต่กลับเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมและน้ำใจจอมปลอม” หว่านเออร์ทอดถอนใจออกมาอย่างเหนื่อยล้า

ซูซินเยียน หญิงสาวที่ดูอ่อนโยน อบอุ่น และห่วงใยนางเสมอ กลับเป็นคนที่ร้ายกาจอย่างถึงที่สุด ถึงขั้นผสมหญ้าพิษลงในน้ำแกง

ดวงตาคู่งามหรี่ลงเล็กน้อย ทอดมองถ้วยน้ำแกงในมือราวกับมันคือของเล่นอันน่าขบขัน ก่อนจะวางมันลงบนโต๊ะข้างเตียงอย่างไร้เยื่อใย

“หญ้าอวิ๋นเซียง…” นางเอ่ยชื่อออกมาด้วยเสียงเบาและเย็นชา

ถงเหยาที่ยืนอยู่ข้างๆ ขมวดคิ้วก่อนเอ่ยถาม “หญ้าอวิ๋นเซียงคือสิ่งใดกันเจ้าคะ”

“หญ้าอวิ๋นเซียง คือสมุนไพรพิษชนิดหนึ่งที่ไร้สีและกลิ่นเมื่อละลายในของเหลว หากใช้ในปริมาณน้อยจะเพียงแค่ทำให้ร่างกายอ่อนแรง อารมณ์แปรปรวน และความจำพร่าเลือนชั่วคราว หากสะสมต่อเนื่อง จะกัดกินอวัยวะภายในทีละน้อยจนตายโดยไม่มีใครระแคะระคาย”

ถงเหยายกมือขึ้นปิดปากด้วยความตกใจ ดวงตาสั่นระริกเมื่อได้ยินคำพูดของคุณหนู

หว่านเออร์หันไปสบตากับสาวใช้คนสนิท ใบหน้างดงามนิ่งสงบ นางยื่นมือไปแตะแขนสาวใช้เบาๆ

“ถงเหยา… ในจวนนี้มีแต่เจ้าที่ข้าเชื่อใจ” น้ำเสียงของนางราบเรียบแต่เฉียบคม

“เจ้าอย่าปริปากเรื่องนี้กับผู้ใด”

“คิดจะวางแผนจับโจร ต้องจับให้ได้ภายในคราเดียว” นางกล่าวพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ ด้วยความเย้ยหยัน

“เจ้าค่ะ คุณหนู” ถงเหยาตอบรับเสียงแผ่ว น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความเคารพและศรัทธา นางมองใบหน้าของคุณหนูผู้เคยอ่อนโยน อ่อนแอ คำพูดของคุณหนูเมื่อก่อนมักมีแต่ความสุภาพนุ่มนวล แต่บัดนี้... สตรีตรงหน้าไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไปแล้ว

คุณหนูของนางไม่ใช่เหยื่ออีกต่อไป แต่กำลังจะกลายเป็นผู้ล่า