ตอนที่ 2 ครอบครัวที่ฉันเคยตายให้

น้องเล็ก วันนี้ตื่นเช้าจังนะ”

เสียงแม่ดังขึ้นจากโต๊ะอาหาร

น้ำเสียงอ่อนโยนแบบเดียวกับที่ฉันเคยหลงเชื่อมาตลอดชีวิต

ฉันมองภาพตรงหน้าอย่างตั้งใจ

โต๊ะอาหารยาว

สมาชิกในบ้านนั่งครบ

ทุกคนดูอบอุ่น

ดูเหมือนครอบครัวในโฆษณา

ถ้าฉันไม่เคยตายมาก่อน

ฉันคงคิดว่านี่คือที่ปลอดภัยที่สุดในโลก

“เมื่อคืนหนูฝันแปลกนิดหน่อยน่ะค่ะ”

ฉันยิ้มบาง ๆ

น้ำเสียงอ่อน

ดวงตาใสซื่อเหมือนเดิม

แม่หัวเราะเบา ๆ

“ฝันร้ายหรือเปล่า”

ฝันร้ายเหรอ…

ฉันคิดในใจ

ไม่สิ นั่นไม่ใช่ฝัน มันคืออนาคต

พี่สาวคนโต—พิมพ์—มองฉันผ่านแก้วกาแฟ

รอยยิ้มของเธอสวย สมบูรณ์แบบ

เหมือนในวันงานศพฉัน

วันที่เธอร้องไห้จนสื่อชื่นชมว่า “รักน้องมาก”

“น้องเล็กดูผอมลงนะ พักผ่อนบ้างสิ”

พิมพ์พูดเสียงอ่อน

ฉันจำได้ดี

ว่าในวันที่ฉันนอนติดเตียง

ผู้หญิงคนนี้คือคนแรกที่ถามหมอ

เรื่อง “เอกสารโอนหุ้น”

“ช่วงนี้งานเยอะน่ะค่ะ”

ฉันตอบเรียบ ๆ

“แต่ไม่เป็นไร หนูยังไหว”

พี่ชายคนรอง—ภัทร—วางช้อนดังแกร๊ก

สายตามองฉันประเมิน

เหมือนกำลังดูมูลค่า ไม่ใช่ดูคน

“ไหวก็ดี”

เขาพูดสั้น ๆ

“ช่วงนี้บริษัทกำลังจะขยาย น้องเองก็มีหุ้นอยู่เยอะ

อย่าป่วยตอนนี้ล่ะ”

ประโยคเดียว

ทำให้ฉันรู้ทันทีว่า

ในสายตาพวกเขา

ฉันคือ “ทรัพย์สินที่ยังมีลมหายใจ”

พ่อยังไม่พูดอะไร

เขานั่งหัวโต๊ะ

สีหน้าเรียบ

เหมือนผู้ตัดสินที่ไม่เคยเลือกข้างใคร

จนสุดท้าย… เลือกข้างผลประโยชน์

ฉันก้มหน้ากินข้าว

ซ่อนรอยยิ้มเย็นไว้หลังขอบจาน

ครอบครัวที่ฉันเคยตายให้

คราวนี้… ฉันจะให้พวกคุณตายใจแทน

ช่วงสาย

ฉันขับรถออกจากบ้าน

มือกำพวงมาลัยแน่นกว่าปกติ

ปลายทางไม่ใช่บริษัท

ไม่ใช่ร้านกาแฟ

แต่คืออาคารสำนักงานเก่า

ที่ฉันไม่เคยคิดจะเหยียบอีกเลย

บริษัทที่ธามเคยทำงาน

ในชีวิตก่อน

ฉันเป็นฝ่ายผลักเขาออกไป

เชื่อคำครอบครัว

เชื่อข่าวลือ

เชื่อว่าผู้ชายคนนี้ “ไม่สะอาด”

ประตูสำนักงานเปิดออก

พนักงานต้อนรับเงยหน้าขึ้น

“มาหาใครคะ”

“ธามค่ะ”

ฉันตอบทันที

โดยไม่ต้องคิด

หัวใจเต้นแรง

ไม่ใช่เพราะรัก

แต่เพราะความรู้สึกผิดที่ย้อนกลับมาเต็มอก

ไม่กี่นาทีต่อมา

ประตูห้องด้านในเปิดออก

ผู้ชายในชุดสูทสีเข้มเดินออกมา

รูปร่างสูง

ไหล่กว้าง

ใบหน้าคม

แววตาเย็นนิ่ง

ธามในวัยนี้

ยังไม่แข็งกระด้างเท่าวันที่ฉันตาย

แต่ก็ไม่ใช่คนอ่อนโยน

เมื่อสายตาเขามาหยุดที่ฉัน

คิ้วเข้มขมวดเล็กน้อย

“คุณมาทำอะไรที่นี่”

น้ำเสียงเรียบ

ห่างเหิน

ไม่มีแววของคนที่เคยจับมือฉันในวินาทีสุดท้าย

ฉันสูดลมหายใจ

ก่อนจะยิ้ม

“มาขอโทษค่ะ”

ธามนิ่งไป

เงียบไปหลายวินาที

ก่อนจะหัวเราะออกมาเบา ๆ

แต่แววตาไม่ขำ

“ขอโทษ?”

เขาถาม

“คุณจำได้ด้วยเหรอ ว่าทำอะไรไว้”

ฉันจำได้ทุกอย่าง

จำได้แม้กระทั่งวันที่ฉันพูดกับเขาว่า

‘อย่ามายุ่งกับชีวิตฉันอีก’

“จำได้ค่ะ”

ฉันตอบตรง ๆ

“และฉันผิดจริง ๆ”

เขามองฉันเหมือนกำลังชั่งใจ

ก่อนจะพูดช้า ๆ

“ถ้าเรื่องนั้นจบแล้ว

ผมขอทำงานต่อ”

เขาหันหลังจะเดินกลับ

แต่ฉันพูดขึ้นก่อน

“อีกสามปีข้างหน้า

บริษัทฉันจะมีคดีใหญ่”

ธามหยุด

ช้า ๆ

หันกลับมา

“คุณพูดอะไร”

ฉันมองตาเขาตรง ๆ

ไม่หลบ

ไม่อ้อม

“คดีที่เกี่ยวกับหุ้น

เกี่ยวกับคนในครอบครัวฉันเอง”

ฉันเว้นจังหวะ

“และคุณจะเป็นคนเดียว

ที่ไม่หักหลังฉัน”

ห้องเงียบกริบ

ฉันรู้

คำพูดนี้ฟังดูเหมือนคนเพ้อ

แต่ฉันเห็นแล้ว

แววตาที่เปลี่ยนไป

จากไม่สนใจ

เป็นระวัง

“คุณอยากได้อะไร”

ธามถามเสียงต่ำ

ฉันยิ้ม

ยิ้มแบบที่ชีวิตก่อนฉันไม่เคยยิ้มให้เขา

“อยากให้คุณอยู่ข้างฉัน”

ฉันพูด

“ตั้งแต่วันนี้”

เขาไม่ตอบทันที

เพียงแต่มองฉันนานมาก

นานจนฉันรู้สึกได้ว่า

เส้นทางชีวิตเริ่มขยับแล้ว

“ผมไม่เชื่อคนง่าย ๆ”

ธามพูดในที่สุด

“โดยเฉพาะคนจากครอบครัวนั้น”

ฉันพยักหน้า

“ดีแล้วค่ะ”

“เพราะฉันเอง… ก็ไม่เชื่อเหมือนกัน”

ครั้งนี้

ฉันไม่ได้มายืนตรงหน้าเขา

ในฐานะเหยื่อ

แต่ในฐานะคนที่รู้อนาคต

และพร้อมจะเปลี่ยนมัน