กลับชาติมาเกิด เพื่อเอาคืนคนในสายเลือด

เสียงเครื่องช่วยหายใจดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอในห้องผู้ป่วยพิเศษ

กลิ่นยาฆ่าเชื้อเจือจางอยู่ในอากาศจนฉันแทบแยกไม่ออกว่า

สิ่งไหนคือกลิ่นโรงพยาบาล

และสิ่งไหนคือกลิ่นของความตายที่คืบคลานเข้ามาใกล้ทุกที

เปลือกตาหนักอึ้ง

ร่างกายไม่ตอบสนอง

แต่สติของฉัน… ยังอยู่ครบถ้วนเกินไป

ครบพอจะได้ยินทุกคำ

ครบพอจะรู้ว่า คนที่เรียกตัวเองว่า “ครอบครัว”

กำลังยืนอยู่หน้าประตูห้องนี้

และรอให้ฉันตาย

“หมอบอกว่าไม่น่ารอดแล้วใช่ไหมคะ”

เสียงหวานปนสั่นของพี่สาวคนโตดังขึ้น

เสียงเดียวกับที่เมื่อไม่กี่ปีก่อน

เคยกุมมือฉันแล้วบอกว่า

‘ทรัพย์สินพ่อแม่ เราแบ่งกันแฟร์ ๆ นะ’

หมอไม่ได้ตอบทันที

ฉันได้ยินเพียงเสียงถอนหายใจ

ก่อนคำว่า “ทำเต็มที่แล้วครับ” จะหลุดออกมา

เงียบ

เงียบในแบบที่ฉันเข้าใจดี

มันคือความเงียบของคนที่กำลังคำนวณ

ไม่ใช่กำลังเสียใจ

“งั้น… เรื่องเอกสารโอนหุ้นที่เซ็นไว้ก่อนหน้านี้

ถือว่าใช้ได้ตามกฎหมายใช่ไหมคะ”

ฉันอยากหัวเราะ

แต่ทำได้แค่ปล่อยให้ลมหายใจอ่อนแรงลงอีกนิด

นี่สินะ

ค่าของชีวิตฉัน

ในสายตาคนในสายเลือดเดียวกัน

ไม่มีใครเข้ามาในห้อง

ไม่มีใครเรียกชื่อฉัน

ไม่มีแม้แต่คำว่า “ขอโทษ” หรือ “เสียใจ”

จนกระทั่ง…

เสียงฝีเท้าคู่หนึ่งดังขึ้น

หนัก แน่น และไม่ลังเล

ประตูห้องถูกเปิดออกแรงกว่าปกติ

เสียงนั้นดังพอจะทำให้ทุกคนด้านนอกเงียบลง

“พวกคุณคุยกันจบหรือยัง”

เสียงทุ้มเย็น

เสียงที่ฉันจำได้ขึ้นใจ

เสียงของคนที่ฉันเคยเกลียดจนไม่อยากแม้แต่จะสบตา

ธาม

อดีตเพื่อนร่วมงาน

อดีตคนที่ฉันคิดว่าเห็นแก่ตัว

อดีตคนที่ฉันเชื่อสนิทใจว่า

เขาเข้ามาใกล้ฉันเพราะผลประโยชน์

“คุณไม่มีสิทธิ์เข้ามาในนี้นะ”

พี่ชายคนรองพูดเสียงแข็ง

ธามไม่ตอบ

เขาเดินตรงมาที่เตียงฉัน

ยืนบังแสงไฟ

บังสายตาทุกคู่ที่กำลังจ้องมองเหมือนฉันเป็นทรัพย์สินชิ้นหนึ่ง

มืออุ่น ๆ สัมผัสหลังมือฉันอย่างแผ่วเบา

“เธอยังอยู่”

เขาพูดกับฉัน

ไม่ใช่กับใครทั้งนั้น

ประโยคนั้นทำให้หัวใจฉันกระตุก

ทั้งที่มันแทบไม่ทำงานแล้ว

“ผมขออยู่กับเธอ”

ธามหันไปพูดกับหมอ

น้ำเสียงเรียบ แต่เด็ดขาด

ไม่มีใครคัดค้าน

เพราะไม่มีใครสนใจอยู่แล้ว

เมื่อห้องเหลือเพียงเรา

ธามจึงนั่งลงข้างเตียง

จับมือฉันแน่นขึ้นนิดหนึ่ง

“ขอโทษนะ”

เขาพูดเสียงเบา

“ที่ฉันช่วยเธอไม่ทัน”

คำพูดนั้น

คือคำสุดท้ายที่ฉันได้ยิน

ก่อนภาพทุกอย่างจะค่อย ๆ มืดลง

ในวินาทีที่หัวใจหยุดเต้น

สิ่งเดียวที่ฉันคิดได้คือ…

ถ้าฉันมีโอกาสอีกครั้ง

ฉันจะไม่โง่

และจะไม่เกลียดคนผิดอีกต่อไป

แสงสว่างจ้าแทงเข้าตา

ฉันสะดุ้งเฮือก

ลมหายใจพุ่งแรงจนเจ็บหน้าอก

“น้องเล็ก! เป็นอะไรหรือเปล่า!”

เสียงแม่ดังขึ้นใกล้มาก

ใกล้เกินไป

ฉันหันไปมอง

หัวใจเต้นแรงจนแทบหลุด

แม่…

ยังมีชีวิต

ยังยืนอยู่ตรงนี้

ยังไม่ใช่คนที่ผลักฉันลงเหว

ฉันก้มมองมือตัวเอง

มือที่ยังไม่มีรอยเข็ม

ไม่มีสายน้ำเกลือ

ไม่มีความตาย

บนโต๊ะหัวเตียง

ปฏิทินตั้งโต๊ะโชว์วันที่ชัดเจน

สามปีก่อนวันตายของฉัน

ฉันกำมือแน่น

เล็บจิกลงเนื้อจนเจ็บ

คราวนี้…

เกมจะไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว

และชื่อแรก

ที่ฉันจะไม่ปล่อยให้หายไปจากชีวิต

ไม่ใช่ชื่อของครอบครัว

แต่คือชื่อของผู้ชายคนหนึ่ง

ธาม