ตอนที่ 5 สตรีร้ายกาจผู้นั้นคือข้าเองหรือ! ep.2

“เจ้ารู้ตัวเองดีว่าข้าหมายถึงสิ่งใด และอีกอย่างข้าไม่ชอบคนตลบตะแลงคิดไม่ซื่อเช่นเจ้าอีก….อ้อ ข้าไม่ได้โง่เช่นนั้นดังที่เจ้าคิด จำไว้แล้วไสหัวไปซะ ไม่เช่นนั้นข้าจะสั่งให้คนนำเจ้าไปโบย แล้วขายสู่ตลาดทาส!...ต่อให้เจ้านำเรื่องนี้ไปร้องขอท่านแม่ข้า แล้วนึกหรือหากข้าคิดกำจัดเจ้าทิ้ง มารดาจะไม่ฟังข้า”

“นี่ท่าน!...”

นางไม่กล่าวต่อเดินออกไปไม่สนใจที่จะหันไปมองสาวใช้ข้างกาย นางรู้เรื่องราวทุกอย่างดีว่าเป็นเช่นไร อิงจื่อก็คงเป็นอิงจื่ออยู่วันยังค่ำ ที่นิสัยเหมือนนางไม่มีผิด คิดห่วงกังวลแต่ตัวเอง เอาตัวรอดเป็นยอดคน ขายความลับเจ้านายให้ผู้อื่นรู้จนหมดสิ้น ไม่แม้แต่เรื่องชั่วช้าในสกุลโจวทำไว้นั้นก็มาจากสตรีผู้นี้ หากเก็บไว้เกรงว่าภายภาคหน้าจะเป็นภัยต่อตัว

ใช้เวลาไม่นานที่นางนั้นเดินมาหยุดหน้าเรือนของตานหลิน นางกุมมือที่เปียกโชกไปด้วยเหงื่อทำใจชั่วครู่ จากนั้นจึงเดินเข้าไปข้างใน

สิ่งแรกที่นางได้ยินคือเสียงดุคำรามกริ้วโกรธ และเสียงสตรีผู้หนึ่งกำลังขอร้องขอให้อภัย

“ทะ…ท่านพ่อ….ข้าไม่ได้ทำนะเจ้าคะ ท่านกำลังเข้าใจผิด วันนั้นข้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพี่ใหญ่ตกลงไปในน้ำได้เช่นไร ถ้าหากข้าไม่ได้บุรุษผู้นั้นเข้ามาช่วยไว้ ข้าเองก็เกรงว่าจะไม่มีชีวิตรอดกลับมาได้เช่นกัน” ตานหลินส่ายศีรษะปฏิเสธความผิดทั้งหมด หญิงสาวคลานเข่าไปอ้อนวอนบิดาได้โปรดปรานีละเว้นนาง

ชายชราเดือดดาลกว่าเก่า ยกไม้ด้ามยาวเล็กพอถนัดมือ ชี้หน้าด่าทอบุตรสาว “หน็อย!...สาวเลว เจ้ายังไม่ยอมรับอีกหรือ กล้ามาทำร้ายบุตรสาวข้าได้เช่นไร เป็นแค่สายเลือดต่ำต้อยเกิดจากสาวใช้นางนั้น หากวันนี้ข้าไม่ได้ฆ่าเจ้าให้ตายคามือ เจ้าคงจะไม่ยอมปริปากออกมาใช่หรือไม่ว่าเป็นคนทำร้ายนาง”

“ทะ…ท่านพ่อ ข้าเปล่านะเจ้าคะ”

“ท่านพี่อย่าไปฟังนางนะเจ้าคะ หึ!...ถ้าไม่ใช่เพราะนาง บุตรสาวของเราคงไม่ต้องนอนป่วยเช่นนี้หรือเจ้าคะ” ฮูหยินซีเหยาร้อนร้นแทบบ้าคลั่ง โบกพัดหวังให้คลายใจเย็นลง กลับยิ่งโมโหกว่าเก่า เมื่อสตรีนางนี้เอาแต่กล่าวเสแสร้งไม่ยอมรับ “ตานหลิน หากบุตรสาวข้าเป็นอันใดขึ้นมา ข้าจะไม่เอาเจ้าไว้เลยคอยดูเถอะ”

ใต้เท้าโจวกำไม้ในมือแน่น หวังจะตีนางให้ตายคามือ จนกว่าจะยอมปริปากความจริงออกมา เขาลงแรงที่มีฟาดไปที่หลังของบุตรสาวเกิดจากอนุภรรยาหลายต่อหลายครั้ง

สาวใช้คอยปรนนิบัติข้างกายตานหลินมาตั้งแต่เด็กไม่อาจทดดูได้จึงต้องเข้าไปช่วยรับไม้นั้นไว้เสียแทน “อึก!...คะ…คุณหนู ไม่เป็นอันใดใช่หรือไม่เจ้าคะ”

“หะ…เหอชิง….ไม่นะเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเจ้า!” ตานหลินดวงตาสั่นเทามองสาวใช้ที่มีข้างกายคนเดียวเข้ามารับไม้นั้นไปแทนนาง หัวใจนางแตกสลายไม่อาจกลับมาได้อีกครั้ง

หญิงสาวมองผู้เป็นบิดาโบยมาที่หลังเหอชิงซ้ำๆ จวบจนร่างกายของสาวใช้นั้นเป็นรอยไปทั่ว มือทั้งสองกอบกำแน่นร้อนรุ่มอยู่ในอก เหตุใดต้องมารับบทลงโทษนี้แทนนางกัน

“เจ้าจะยอมรับหรือไม่!”

หลายต่อหลายครั้งชายชราพยายามตีตานหลิน กลับเป็นเหอชิงที่มารับไปแทนด้วยความเจ็บปวด ปกป้องเด็กสาวที่เลี้ยงดูมากับมือ ตั้งแต่มารดาของนางนั้นตายไป

ตานหลินร่ำไห้พรั่งพรูออกมาไม่ขาดสาย จำใจยอมรับว่าเป็นความผิดของนางเอง ขืนช้ากว่านี้เกรงว่าเหอชิงที่นางเคารพเสมือนมารดาเพียงคนเดียวจะเป็นอะไรไป

“ท่านพ่อ ข้ายอมรับแล้ว ข้ายอมแล้ว…ข้าเป็นคนผลักพี่ใหญ่เอง ท่านพ่อช่วยปล่อยเหอชิงได้หรือไม่เจ้าคะ”

หญิงสาวชอกช้ำไปทั้งกายใจ คุกเข่าสำนึกผิด มองร่างกายของเหอชิงเต็มไปด้วยร่องรอยถูกโบย ช้ำไปทั่วร่าง เลือดไหลเปรอะเปื้อนอาภรณ์ออกมาให้เห็น นางรู้สึกปวดใจเหลือเกิน ข่มน้ำตาแห่งความเจ็บปวดไม่ให้ไหล พยายามละสายตาจากสาวใช้นอนเป็นลมอยู่กับพื้นราวขาดใจ มามองบิดา

ใต้เท้าโจวหยุดยั้งมือลง ระงับอารมณ์โทสะ ตวัดสายตากลับไปมองนางเพียงเสี้ยว สตรีไร้ประโยชน์ผู้นี้ตนนั้นกลับไม่ต้องการเสียด้วยซ้ำ “หึ!...หากข้ารู้เช่นนี้ตั้งแต่ทีแรกว่าเจ้าจะยอมปริปาก ข้าสู้ตีสาวใช้ผู้นี้ให้ตายคามือไปตั้งนานแล้ว จับตัวนางไปขังไว้แล้วอย่ามาเสนอหน้าให้ข้าเห็นอีก!”

“ขอรับนายท่าน”

สิ้นเสียงสั่งการ บ่าวอยู่ในเรือนเข้าไปลากตัวตานหลินขึ้นมา

ประจวบเหมาะกับที่หมีน่าในร่างสตรีเยียนเหยี่ยนผู้นี้เข้ามาพบเข้าพอดี เรื่องนี้นางนั้นจะไม่ยอมให้มีทางเกิดขึ้นเด็ดขาด

‘ให้ตายเถอะ!...ข้าเกือบมาไม่ทันเสียแล้ว’

นางถอนหายใจอย่างโล่งอก กลัวว่าช้ากว่านี้ตานหลินคงจะถูกตัดสินให้ไปอยู่ในห้องเก็บฟืนท้ายหลังเรือน หากเรื่องราวทั้งหมดดำเนินตามนิยายที่วางไว้ นางก็ไม่มีทางหลุดรอดจากความตายเสียด้วยซ้ำ

‘หมีน่า…เอาเถอะไหนๆ ก็เข้ามาอยู่ในนิยายเรื่องนี้แล้ว ข้าต้องทำได้สิ ข้าจะไม่มีทางยอมตายเหมือนในเนื้อเรื่องนั้นเด็ดขาด และจะไม่ยอมให้พระเอกที่ข้าโปรดปรานต้องอยู่โดดเดี่ยว’

นางตั้งมั่นแน่วแน่ปณิธานว่าจะเป็นคนเปลี่ยนเนื้อเรื่องนี้เอง