ตอนที่ 4 สตรีร้ายกาจผู้นั้นคือข้าเองหรือ! ep.1

“เธอ…ไม่สิ เจ้าว่าสตรีผู้นั้นชื่ออันใดนะ”

อิงจื่อแปลกใจ เหตุใดตั้งแต่คุณหนูฟื้นขึ้นมาถึงเป็นเช่นนี้กัน นางจำไม่ได้หรือถึงได้ถามออกมา “ก็คุณหนูตานหลิน ที่เกิดจากมารดาเดิมเป็นแค่สาวใช้ บุตรสาวอีกคนหนึ่งของบิดาท่านไงเจ้าคะ” อิงจื่อหน้าถอดสีรีบยกมืออุดปากโดยไว เมื่อครู่เผลอหลุดปากไปจนได้ ทั้งที่ถูกห้ามเรียกสตรีผู้นั้นว่าเป็นผู้ร่วมสายเลือดเดียวกันกับนางอีก

ทว่าสิ่งที่คิดกลับผิดคาด คุณหนูของตนนั้นไม่โมโหหรือกริ้วโกรธดังเช่นแต่ก่อน แปลกไปกว่าเดิมเสียด้วยซ้ำ

นางลุกขึ้นพรวด จับดูเนื้อตัวสวมใส่เสื้อผ้าพะรุงพะรัง ถ้าหากเป็นความจริงอย่าบอกนะว่านางคือ สตรีร้ายกาจ ‘โจวเยียนเหยี่ยน’ ผู้นั้นที่ถูกพระเอกฆ่าตายในตอนจบ

“ซะ…ซวยแล้วไง ไม่จริงน่า”

สองมืองามยกปิดหน้าพัลวัน ความอัปยศสิ้นหวังเหล่านี้คืออะไรกันหนอ ทำไมชะตากรรมต้องส่งนางมาอยู่ในร่างนี้ ตกลงนางตายไปแล้ว หรือเป็นแค่ความฝันชั่วคราวกันแน่

นางตบไปที่ใบหน้าตัวเองซ้ำๆ พยายามปลุกให้หลุดจากความฝันอันตรายเหล่านี้…

‘หมีน่าตื่นได้แล้ว…หมีน่าหากเจ้าไม่ตื่นตอนนี้ มีหวังคงได้ตายจริงๆ แน่ ! ฮือ ฮือ”

นางพยายามทำทุกอย่าง ทว่ากลับไร้ผล หนำซ้ำร่างกายนางยังเจ็บมากกว่าเก่าเสียด้วยซ้ำ

อิงจื่อลุกขึ้นพรวด มองอาการของคุณหนูนั้นแปลกไปจากนั้นจึงพยายามรั้งมืองามไว้ เกรงว่าคุณหนูจะทำร้ายร่างกายตัวเองไปมากกว่านี้

“ตายแล้ว!...คุณหนู ทำเช่นนี้ไม่ได้นะเจ้าคะ ขืนคุณหนูทำเช่นนี้ร่างกายคุณหนูจะได้รับบาดเจ็บเอานะเจ้าคะ”

มือของนางถูกรั้งไว้ หมีน่ามองไปที่สาวใช้ นางสูดหายใจลึกๆ เข้าเต็มปอด อย่างไม่เชื่อสายตา หรือว่าโชคชะตาส่งให้นางกลับมามีชะตาอาภัพเช่นนี้

ต่อให้ก่อนตายนางจะภาวนาถึงหวางเมิ่งหยวนเพียงใด ก็ไม่ใช่ส่งนางมาสิงสู่ในร่างนางร้ายแล้วถูกเขาทรมานฆ่าตายเช่นนั้น

นี่มันโชคร้ายเวรกรรมอันใดของนางกัน….

นางทำใจอยู่สักพัก หันกลับไปมองสาวใช้ที่อยู่ข้างกาย “เจ้าอิงจื่อใช่หรือไม่”

“เจ้าค่ะ คุณหนูอย่าทำร้ายตัวเองเลยนะเจ้าคะ คนที่สมควรได้รับโทษไม่ใช่คุณหนูนะเจ้าคะ อีกอย่างแผนการของคุณหนูถึงจะผิดพลาดไปหน่อยแต่ก็ใกล้จะสำเร็จแล้วอีกนิดเดียวเจ้าค่ะ ไม่นานสตรีเช่นตานหลินก็จะถูกนายท่านโบย และนำไปขังไว้ท้ายเรือนแล้วนะเจ้าคะ”

“โบยหรือ?...”นางลุกขึ้นเดินไปสวมเสื้อคลุมสีขาวทับรีบร้อนใจ “เจ้ารู้หรือไม่ว่าเรือนของคุณหนูตานหลินอยู่ที่ใด”

“แหม่…คุณหนูอดใจรอไม่ได้ล่ะสิเจ้าคะ…พึ่งฟื้นขึ้นมาจะรีบร้อนไปดูสตรีผู้นั้นให้เสียลูกตาทำไมกัน ท่านสู้จิบน้ำชาอยู่ที่นี่รอฟังข่าวดีเถิดเจ้าค่ะ อีกไม่ช้า…”

ไม่ทันอิงจื่อพูดจบดีถูกตัดบทสนทนา นางพูดย้ำเสียงแข็งกร้าว ไม่มีแววล้อเล่น นี่นับเป็นความเป็นความตายของสตรีผู้นั้นด้วยซ้ำ

“ข้าถาม…เจ้าไม่ได้ยินหรือ” นางแสดงสีหน้าจริงจัง สาวใช้ผู้นี้เท่าที่รู้มา หน้าไหว้หลังหลอกด้วยซ้ำ แม้แต่นายของตัวเองยังทอดทิ้งได้ลง นางไม่สมควรเก็บสาวใช้ผู้นี้ไว้ข้างกาย มีแต่จะนำเรื่องความเดือดร้อนใส่ตัวเสียเปล่า

“ดะ…เดินไปตามทางข้างหน้านี้ แล้วเลี้ยวไปทางซ้ายมือเจ้าค่ะ…คุณหนู!!! รอข้าด้วยสิเจ้าคะ” อิงจื่อเร่งสาวเท้าเข้าไปตามหลังนางติดๆ

ทว่าหมี่น่าอยู่ในร่างเยียนเหยี่ยนหยุดชะงักลง ตวัดสายตาถมึงทึงกลับไปมองสาวใช้สั่งเสียงเรียบ “ต่อไปนี้ข้าสั่งห้ามเจ้าไม่ต้องมารับใช้ข้าอีก เรื่องนี้ข้าจะให้ผู้อื่นมาทำแทน”

“ได้ไงกันเจ้าคะ!...ท่านจะมาผลักไสไล่ส่งข้าทิ้งเช่นนี้ไม่ได้นะเจ้าคะ!!” อิงจื่อหน้าถอดสี กับสิ่งที่ได้ยิน ตนเองดูแลคุณหนูมาตั้งแต่เด็กอย่างดีมาตลอดไม่เคยขาดตกบกพร่อง เหตุใดวันนี้กลับไล่ตนทิ้งไปได้ง่ายๆ กัน