ตอนที่ 2 ชะตากรรมนางร้าย ep 2

ลมหายใจแผ่วเบารวยรินลงไปในทุกขณะ นางมองรอบด้านมืดมิดด้วยความหวาดกลัว….หัวใจนางมลายสูญสิ้น ไม่หลงเหลือแล้วความเป็นมนุษย์ที่นางมี

สภาพนางในตอนนี้ยิ่งกว่าสัตว์เข้าไปทุกครั้ง…

ซ่า!....

“แค่ก….แค่ก…”

นางสำลักไอ สัมผัสได้กลิ่นเหม็นคละคลุ้งสิ่งปฏิกูลอาบมาที่เรือนร่างของนางราวกับของใกล้ตายลงไปในช่วงทุกวินาที จนน่าสะอิดสะเอียน

“รีบไปกัน…ข้าไม่อยากอยู่ตรงนี้นาน แม่นางผู้นี้ช่างน่าขยะแขยงนัก” ทหารนายหนึ่งใช้เท้ายันไปที่ร่างของนาง ยกมือปิดจมูกเหม็นหึ่ง ภาพตรงหน้าไม่น่ามองด้วยซ้ำ

“ไปเถอะ…ข้าไม่อยากจะเชื่อเลยว่าสตรีผู้นี้จะคือแม่นางเยียนเหยี่ยนหยิ่งผยองผู้นั้น สมแล้วที่สกุลโจวทำชั่วช้ากับผู้อื่นไว้มากช่างสาแก่ใจข้าเสียจริง ถุ้ย!!!” ทหารอีกนายคายน้ำลายทิ้งลงบนร่างของนาง

“จริงดังเจ้าว่า หากนี่ไม่ใช่คำสั่งขององค์รัชทายาทให้นางมีชีวิตอยู่ต่อ ข้าเกรงว่าคงได้ลงมือฆ่านางทิ้งเสียแล้ว”

เยียนเหยี่ยนเจ็บแค้นฝังใจนัก นางไม่มีแม้เรี่ยวแรงจะลุกขึ้นมาโต้แย้ง หรือต่อว่าผู้อื่นดังเช่นที่เคยเป็นได้เสียแล้ว

นางอยากจะกรีดร้องออกมาสุดเสียง นางทำให้เพียงเสียง อู้ๆ อยู่ในลำคอเท่านั้น

บุรุษทั้งสองหันมามองนางที่ดวงตาแดงก่ำราวกับอาฆาตแค้น ทว่านางกลับได้รับรอยยิ้มที่มุมปากเหล่านั้นจนนางแทบคับคั่งอยู่ในอก อยากจะลุกมาฆ่าพวกคนเหล่านี้ให้หมดสิ้น

ทันใดนั้นเองประตูที่ถูกปิดสนิทถูกเปิดออก พร้อมกับบุรุษรูปร่างสูงค่อยๆ เดินมายืนตรงหน้า มองนางราวกับผิดหวัง

“คุณหนูเยียนเหยี่ยน เจ้าชอบของขวัญที่ข้าให้ไว้หรือไม่ นี่เป็นค่าตอบแทนเล็กๆ น้อยๆ จากข้าเท่านั้น….หึ!...เจ้าไม่ต้องซาบซึ้งไป อีกไม่นานข้าก็จะสนองส่งเจ้าไปอยู่กับครอบครัวของเจ้า”

หวางเมิ่งหยวนหัวเราะในลำคอราวกับคนสิ้นสติ ไม่หลงเหลือแววตาความเห็นใจดังเช่นแต่ก่อน เขายิ่งกว่านรกที่ถูกส่งมาเกิด

ใบหน้าแสยะยิ้มค่อยๆ เหี้ยมเกรียมดุดัน จ้องมองสภาพร่างกายนางอย่างดูถูกเหยียดหยาม นี่ไม่ต่างราวกับสุนัขจนตรอกข้างทางเสียด้วยซ้ำ

เวลาเห็นใบหน้านาง เขากลับกริ้วโกรธทวีคูณกว่าเก่า ช่างเป็นสตรีที่น่ารังเกียจเกินจะนับว่าเป็นมนุษย์เสียด้วยซ้ำ ดวงตาแข็งกร้าวเดือดดาล จับกระบี่เล่มงามข้างกายขึ้นมาหวังจะเตรียมสังหาร เมื่อนึกถึงวันวานกลับทำให้นึกถึงเรื่องราวอันเจ็บแค้นใจที่สตรีผู้นี้เคยกระทำไว้ นางร้ายผู้นี้สุดท้ายก็ไม่พ้นบทลงโทษกับความตายเท่านั้น

‘มะ…ไม่…หม่อมฉันยังไม่อยากตาย’

นางอ้อนวอน ดวงตาแดงก่ำขอชีวิตที่หลงเหลือนี้ ทว่าเขากลับไม่ปรานีฟาดฟันกระบี่แทงทะลุหัวใจของนางเลือดเย็น ราวกับเป็นของเล่นชิ้นหนึ่ง

โลหิตสีแดงสดไหลเปรอะเปื้อนโดนใบหน้างาม หวางเมิ่งหยวนไม่แม้แต่จะสนใจ กลับชักกระบี่ออกจากอกของนาง ใช้ปลายเท้าถีบไปที่ร่างไร้วิญญาณนั้นลงไปที่พื้นทันที

ในขณะที่ดวงตาแดงก่ำอาบโลหิตคู่นั้นยังจับจ้องมองไปที่เขาพร้อมกับลมหายใจที่เริ่มหมดลงไปในชั่วขณะ….

“ฮ้า!...เดี๋ยวสิ จบแล้วเหรอ….ยัยนักเขียนคนนี้จะมาตัดจบแบบนี้ได้ไงกัน ฉันอุตส่าห์เติมเงินมาอ่านเรื่องนี้โดยเฉพาะเลยนะ!...”

หมีน่าเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์ขึ้นลงพยายามหาตอนอ่านต่อไป ไม่ว่าเธอจะกดซ้ำๆ ถัดไปเท่าไหร่กลับไม่มีให้เธออ่านอีก

เธอจับโทรศัพท์กำแน่น นึกโมโหก็โมโห จะจบแบบนี้ได้ง่ายๆ ที่ไหนกัน ยังไม่รู้เลยว่าพระเอกนั้นจะมีชีวิตอยู่ยังไง ใช้ชีวิตโดดเดี่ยวงี้เหรอ? ตลกน่า!...

แค่สกุลโจวตาย นางร้ายถูกบทลงโทษถึงจะสาสมแล้วก็เถอะ สิ่งที่เธอต้องการรู้จริงๆ คือชีวิตของพระเอกยังไงเล่า อุตส่าห์ผ่านชะตากรรมมาอย่างหนัก โดนคนไล่เข่นฆ่าไม่พอ ความทรงจำที่มีกลับหายไป หนำซ้ำยังโดนคนสกุลโจวรังแกอีก และเสียคนที่รักไปเพราะฝีมือของนางร้าย จะมาตัดจบแบบนี้ได้ไงกัน T-T