ตอนที่ 1 ชะตากรรมนางร้าย ep 1

พระราชวัง….

สตรีที่ผู้คนเกรงกลัวยอมศิโรราบ บัดนี้สภาพสะบักสะบอมนอนเปียกโชกบนผ้าห่มตัวเก่า ส่งกลิ่นเหม็นเน่าแตะอังจมูกแทบสะอิดสะเอียน

ใบหน้าซีดขาวไร้ชีวิตเศร้าโศกร่ำไห้น้ำตาอาบแก้ม ร่างกายนางไร้เรี่ยวแรงกำลังต่อสู้ ครอบครัวที่มีอยู่ถูกรับสั่งให้สังหารจนหมดสิ้น เหลือเพียงนางตัวคนเดียวที่ถูกขังภายในกรงเหล็กไม่มีหนทางหนี มีเพียงความมืด ไร้แสงสว่าง เสียงผู้คนเย้ยหยันประณามสาปแช่งของเหล่าทหารเขาสู่โสตนาง

หนึ่งปีเต็มที่นางต้องทุกข์ทรมาน กรีดร้องโหยหาหวังให้หลุดพ้นจากความเจ็บปวด …

นางรู้ดีเรื่องราวทุกอย่างที่จบแบบนี้เพราะฝีมือขององค์รัชทายาทที่หายสาบสูญไปเมื่อปีก่อนจากการถูกลอบทำร้ายในระหว่างทาง

นางไม่เคยคิดเลยว่าชะตากรรมอันหนักหลวงนั้นจะตกไปที่สกุลโจวที่เคยมั่งคั่ง ทรัพย์สมบัติมากมายก็ใช้ไม่หมด ใครจะไปคิดวันหนึ่งบุรุษแต่งกายซอมซ่อน่าสงสารราวกับขอทานผู้นั้นที่สกุลโจวเคยรับมาเป็นบ่าวในเรือน คอยดูถูกสารพัดจะเป็นผู้มีอำนาจสูงศักดิ์ที่ไม่อาจแตะต้อง

ใบหน้าภมรเคล้าร่ำไห้โศกเศร้า กับความอัปยศอดสูเหล่านี้ ชีวิตนางร้าย ใบหน้างดงามล่มเมือง ไล่รังแกผู้คนอ่อนแอกว่าเป็นว่าเล่น บัดนี้ชะตากรรมเหล่านั้นสะท้อนกลับมาที่ตัวนางดังเช่นครั้งในอดีตที่เคยทำไว้

“แค่ก…แค่ก” นางสำลักไอกระอักเลือดสีแดง ออกมาจากปากขาวซีด ที่นอนเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด สภาพช่างน่าสมเพชยิ่งนัก

เสียงย่ำเท้าของคนหลายคนเดินลงมาที่คุกหลวงใต้ดินกำลังปลดกุญแจประตูกรงขังออก

“ไปเอาตัวนางออกมา” สายตาเย็นชาคู่หนึ่งมองไปทางหญิงสาวน่ารังเกียจผู้นั้น ราวขยะแขยง

ดวงตาที่ปิดสนิทระบมร้าวรานด้วยความเจ็บปวด ค่อยๆ เปิดเปลือกตาเขียวช้ำขึ้นช้าๆ มองภาพเบื้องหน้าเริ่มพร่ามัวไม่ชัดเจนดังเช่นแต่ก่อน นางรู้สึกหวาดกลัวเสมือนภาพเหล่านั้นฉายซ้ำๆ กำลังเดินมานำเอาตัวนางไปทรมานที่ใดสักที่ นางสั่นเทาไปทั่วทั้งร่าง มองบุรุษที่เข้ามาลากเรือนร่างนาง น้ำตาไหลพรากอาบแก้มไม่ขาดสาย

‘ปะ…ปล่อยข้า!...พวกเจ้าสวะ! จะพาข้าไปที่ใด’

เสียงที่พยายามเปล่งออกมานั้นไร้ผล มีเพียงเสียงลมที่พาดผ่าน ลิ้นของนางถูกผู้ที่อยู่เบื้องบนสั่งให้ตัดทิ้งจนไม่อาจกล่าวสิ่งใดออกไป นางดิ้นพล่าน หวังให้หลุดรอดจากความตาย ‘ไม่…ไม่! ข้าไม่ไป’ นางส่ายศีรษะหวังขอความระเห็จเห็นใจ สิ่งที่นางได้รับกลับมาเป็นเพียงรอยยิ้มอันแสนดูถูกเหยียดหยามของทหารเหล่านี้ เหมือนครั้งในอดีตนั้นที่นางเคยกระทำกับผู้อื่นไว้ไม่มีผิด

“หึ!...คุณหนูตกอับ เจ้าคิดจะทำสิ่งใดกัน หากเจ้ายังอยากมีชีวิตอยู่รอดอีกสักนิด ก็จงอย่าขัดขืน ไม่เช่นนั้นพระองค์คงไม่ไว้ชีวิตเจ้า!!!’

เยียนเหยี่ยนชะงักกึกราวกับถูกสาป ลำตัวแข็งทื่อหน้าชาวาบไปทั่วร่างเมื่อนึกถึงใบหน้าของชายผู้นั้นที่ชั่วชีวิตนี้ไม่มีทางลืมได้ลงอีกเด็ดขาด เขาเปรียบเสมือนฝันร้าย ดั่งปีศาจในร่างมนุษย์ที่สลักฝังอยู่ในความทรงจำนาง

‘ไม่….ได้โปรดไว้ชีวิตข้า…ข้ายังไม่อยากตาย’

นางอ้อนวอนทหารที่กำลังลากร่างกายนางไปตามทาง ได้รับเพียงสายตาอันว่างเปล่าจากคนพวกนั้น

“พาตัวนางไป”

“ขอรับ”

สิ้นเสียงดวงตานางเบิกกว้าง น้ำตาไหลพรั่งพรูหันไปมองบุรุษที่สั่งการอยู่เบื้องหลัง เขาผู้นั้นกลับหมางเมินนาง ร่างทั้งร่างของนางไม่นานถูกลากมาไว้ในห้องแห่งหนึ่ง ทั้งมืดและอับชื้น ก่อนที่จะถูกโยนเข้าไปข้างใน

นางล้มพับไปนอนกองอยู่ใจกลางห้อง ร่างกายนางในยามนี้ไม่มีแรงแม้แต่จะกระดิกกระเดี้ยทรงตัวให้ลุกขึ้นยืนเพราะแขนขาที่นางเคยมีอยู่นั้นถูกหวางเมิ่งหยวนสั่งให้ตัดจนพิการไม่สามารถลุกเดินได้เช่นคนทั่วไป

ทว่าเขานั้นกลับเลือดเย็นไว้ชีวิตนาง เป็นของเล่นให้บุรุษต่างเข้ามาย่ำยี เหมือนเฉกเช่นที่เยียนเหยี่ยนเคยสั่งให้คนไปย่ำยีคนที่เขานั้นรักไว้

นี่ก็เป็นชะตากรรมของนางแล้วไม่ใช่หรือ…