แผนการของพระชายา 1

ซ่างกวนซินอวี้มองบุรุษข้างกายก่อนจะหยั่งเชิงเขาว่า “ถ้าหากข้าหาคนร้ายได้แล้ว ท่านอ๋องจะยอมทำโทษจริงหรือ?”

เซียวเจี๋ยขมวดคิ้วมองชายาของตน คำกล่าวของนางคล้ายกับว่าล่วงรู้ผู้ใดเป็นคนทำ “เจ้าหมายความว่าเช่นไร?”

ซ่างกวนซินอวี้กลอกตาอย่างเอือมระอา “หมายความว่าถ้าหากเป็นหนึ่งในบรรดาอนุของท่านเล่าเจ้าคะ?” ความหมายของนางนั้นรวมถึงหลูซางผิงสตรีสุดที่รักของเขาด้วย

เซียวเจี๋ยไม่ใช่ไม่คิดว่าบางทีหนึ่งในอนุของเขาอาจจะเป็นคนใดคนหนึ่ง อย่างไรก็ตามการที่สมคบคิดกับแคว้นหม่านหลัววางยาชายาของเขาย่อมไม่เอาไว้อยู่แล้ว

“ข้าเคยรับปากเจ้าไปแล้วอย่างไร หรือเจ้าไม่เชื่อใจข้า”

‘ใช่ข้าไม่เชื่อใจท่านนั่นแหละ!’

นางอยากกล่าวออกไปเหลือเกิน แต่ให้รอถึงวันรุ่งขึ้นเสียก่อน ท่านจะได้ดูเรื่องสนุก ๆ ของนางอย่างแน่นอน

ทว่าเซียวเจี๋ยย่อมรับรู้ถึงสายตาของนางว่านางไม่เชื่อใจเขา “เรื่องนี้เป็นเรื่องสำคัญของแคว้นยิ่งนักข้าไม่อาจปล่อยคนร้ายลอยนวลไปได้แน่!”

ขณะที่หลูซางผิงเมื่อได้ฟังถึงประโยคนี้เข้าพอดีแววตาของนางสั่นระริก และรู้ได้ทันทีว่าแคว้นฉางเฟิงเริ่มตามหาสายลับของหม่านหลัวแล้ว

“ท่านอ๋องหม่อมฉันทำน้ำแกงมาถวายทั้งสองพระองค์เพคะ” นางยกยิ้มรอยยิ้มของนั้นดูไร้พิษสง ทว่ามือข้างหนึ่งของนางในชายเสื้อกำลังกำมือแน่นด้วยความเกลียดชัง โดยเฉพาะบุคคลทั้งสองตรงหน้านางนี้ พวกเขาทำให้ครอบครัวของนางแตกสาแหรกขาดสิ้นชาติไปในที่สุด

แต่ทว่านางต้องอดกลั้นเข้าไว้เพื่อการใหญ่ ต่อให้คราแรกนางต้องแสร้งว่าตนยอมติดตามซ่างกวนซินอวี้อย่างเด็ดขาด เพื่อตอบแทนบุญคุณที่นางได้ช่วยเหลือตนเอาไว้จากสงครามระหว่างสามแคว้นทำให้นางคิดว่าตนเป็นคนแคว้นฉางเฟิงและไม่มีคนในครอบครัวเหลืออยู่อีก ทำให้ซ่างกวนซินอวี้รับนางมาเป็นสาวใช้จนได้

ความสงสารของซ่างกวนซินอวี้ในวันนั้น ทว่านางก็ตอบแทนด้วยการทำให้นางค่อย ๆ จากไปอย่างสงบแล้ว ไม่รู้ทำไมนางยังรอดชีวิตอยู่อีก อย่างไรก็ตามต่อให้นางอยากจะหาคนร้ายตัวจริงเท่าไหร่ แต่แล้วอย่างไรหลักฐานทั้งหมดล้วนไม่มีอยู่แล้ว

ซ่างกวนซินอวี้เห็นท่าทางดุจดั่งดอกบัวขาวอันบริสุทธิ์ของนางแล้ว นางจึงแอบเบ้ปากใส่คราหนึ่งไม่ได้

หลูซางผิงกำลังยกน้ำแกงมาให้นาง ทว่าซ่างกวนซินอวี้กลับเอ่ยปฏิเสธ

“เจ้าไม่กินรึ” เซียวเจี๋ยนั้นไม่แม้จะตรวจสอบพิษด้วยซ้ำกลับยกชามน้ำแกงชดรวดเดียวหมด

“หม่อมฉันตอนนี้รู้สึกแน่นท้องอยู่เพคะ”

“นั่นนะสิ ข้าเห็นเจ้ากินอยู่ตลอดนี่” เซียวเจี๋ยกล่าวอย่างขบขัน ไม่คิดมาก่อนว่าชายาของเขาจะกินเก่งมาก ตั้งแต่เขามาเห็นนางกินอยู่ตลอดปากไม่ว่างเลย

ซ่างกวนซินอวี้ถลึงตาใส่เขาพลางกล่าวว่า “เพราะหม่อมฉันต้องใช้พลังงานเยอะนี่เพคะ”

“ได้ ถ้าเช่นนั้นข้าจะกินส่วนที่เหลือเอง”

ครั้นหลูซางผิงได้ยินเช่นนี้นางก็ยิ้มกว้างขึ้นทันที ส่วนซ่างกวนซินอวี้ต้องกลอกตาเป็นรอบที่ล้านแล้วกระมังกับความหวานของทั้งคู่

ไม่แปลกที่เจ้าของร่างเดิมจะจากไปเร็วขนาดนี้ ถ้าไม่ตายเพราะพิษก็คงต้องตรอมใจตายแน่ ๆ

อย่างไรนางก็ไม่มีความรู้สึกรักกับเขาทำให้นางไม่ได้เสียใจอย่างใดกับการกระทำอันเอาใจใส่ของท่านอ๋อง อันที่จริงการแต่งงานของทั้งสองคนเริ่มแรกก็เพราะพระราชโองการจากฝ่าบาท ไม่ได้มีความชอบพอกันตั้งแต่แรกอยู่แล้ว

อย่างไรระหว่างเขากับหลูซางผิงก็เป็นเพียงความทรงจำอันงดงามช่วงหนึ่งในชีวิตของหลูซางผิงเท่านั้น ท้ายที่สุดเซียวเจี๋ยก็ต้องตายด้วยน้ำมือของคนรักอย่างนางอยู่ดี การขึ้นเป็นฮ่องเต้หญิงของนางนั้นล้วนมาจากการล่อลวงบุรุษหลายคน

แต่ทว่าหลูซางผิงกลับยังคงคิดถึงเซียวเจี๋ยอยู่ นางคาดเดาได้จากนิยายที่ตนอ่านหลูซางผิงน่าจะเป็นคนของแคว้นหม่านหลัว แต่ซ่างกวนซินอวี้ผิดกับนางที่ใดเรื่องระหว่างแคว้นก็ส่วนแคว้น กับบุญคุณของคนที่ช่วยเหลือยามตนลำบากนั้น นางควรจะละเว้นเจ้าของร่างเดิมไปมากกว่า

“ท่านอ๋องได้เวลาอาหารเย็นแล้ว ท่านจะรับอาหารเย็นที่เรือนพระชายาเลยหรือไม่เพคะ” หลูซางผิงกล่าว

“เมื่อครูพระชายาเห็นบอกว่าแน่นท้อง ถ้าเช่นนั้นรับที่เรือนของข้าแล้วกัน” เมื่อเห็นอาเฉียนคนสนิทของตนเข้ามา เขาคาดการณ์ได้ว่าอาเฉียนน่าจะรู้เบาะแสของสายลับแคว้นหม่านหลัวแล้ว

“เพคะ”

จากนั้นชินอ๋องก็เดินออกจากเรือนดอกเหมยของนางไป ส่วนหลูซางผิงไม่ได้ตามเขาไปอย่างที่คิด

“ชายารองหลูไม่ทราบว่ามีธุระอะไรกับข้ารึ”

“หม่อมฉันแค่กังวลว่าพระชายาจะเมื่อยล้าได้เพคะ ดังนั้นหม่อมฉันจะให้คนมาช่วยดีหรือไม่”

‘ดีกับผีนะสิ’ นางสบถในใจ

ซ่างกวนซินอวี้จ้องมองตาอันใสซื่อของสตรีตรงหน้าก่อนจะกล่าวด้วยท่าทางหนักแน่นมั่นใจ

“ไม่เป็นไร อีกไม่นานข้าคงรู้ตัวคนร้ายแล้ว!”

เห็นท่าทางมั่นใจของซ่างกวนซินอวี้แล้ว หลูซางผิงก็ยิ่งสงสัย ว่านางจะเอาหลักฐานมาจากไหน “จริงหรือเพคะ หม่อมฉันคาดหวังว่าคนร้ายจะปรากฏตัวในเร็ววัน ถ้าเช่นนั้นหม่อมฉันขอตัวก่อนเพคะพระชายา”

‘เหอะ! เจ้ายังมีหน้าคาดหวังว่าคนร้ายจะปรากฏตัวในเร็ววันอีกนะ คอยดูเถิดวันพรุ่งนี้เจ้าจะต้องได้รับรู้ว่าข้าจะเอาคืนแทนเจ้าของร่างเดิมอย่างไร