แผนการของพระชายา 2

ทว่าการจะหาทางเอาคือหลูซางผิงได้ก็ต่อเมื่อลี่จูทำงานสำเร็จ ครั้นทุกคนออกไปจากห้องนางแล้วเหลือเพียงนางและสาวใช้คนสนิท ลี่จูรู้ว่าเจ้านายของตนจะต้องสอบถามถึงงานสั่งให้ทำเมื่อเช้าตรู่แน่ ๆ

ลี่จูแม้ว่าในใจจะรู้สึกสงสัยมากเพียงใดแต่ การที่พวกตนสามารถเอาคืนคนทรยศอย่างหลูซางผิง ไม่ว่าด้วยจะวิธีการใดนางก็จะทำ

“สรุปแล้วเจ้าได้มันมาหรือไม่”

ลี่จูรีบนำห่อยาออกมาจากแขนเสื้อ ก่อนจะยื่นให้เจ้านาย “นี่เพคะ ทีแรกพวกมันบอกว่าไม่มีแล้ว แต่หม่อมฉันบอกตามที่พระชายากล่าวพวกมันจึงยอมให้มา”

ลี่จูนึกถึงรหัสลับคำว่า อาหลี พวกมันก็ทราบได้ทันทีว่าต้องให้ยานั้นแก่นางมา แต่แปลกที่พระชายาของนางรู้นี่แหละ แม้นางจะอยากถามแต่เรื่องบางเรื่องนางก็ไม่ควรพูด

“ข้าเองก็เพิ่งรู้มาจากคนสนิทของหลูซางผิงเมื่อไม่นานมานี้เอง อีกอย่างบอกทุกคนว่าพรุ่งนี้ข้าจะตื่นสายหน่อย!”

ครั้นได้ยินเช่นนี้ลี่จูจึงไม่สงสัยใด ๆ อีกเพราะนางรู้ว่าพระชายาของนางไม่เคยโกหกตน แม้จะโกหกนางก็ยอมให้โกหก แต่ด้วยความที่อยู่ด้วยกันกับพระชายาตั้งแต่ยังเด็ก ลี่จูเองก็มีเพียงพระชายาเป็นครอบครัวคนเดียวที่เหลืออยู่ของนาง

อันที่จริงซ่างกวนซินอวี้รู้ดีว่าลี่จูจิตใจดีเหมือนเจ้าของร่างเดิม แต่การที่ให้นางไปหายาพิษมาให้นางนับว่าเกินกว่าแรงของนางมากแล้ว

หลังจากอาบน้ำชำระร่างกาย ดื่มยาถอนพิษเสร็จ ซ่างกวนซินอวี้จึงรีบดับไฟและแสร้งว่าตนได้นอนหลับไปแล้ว เรื่องนี้นางไม่ได้บอกลี่จู เพราะกลัวว่าจะเผยพิรุธออกมา

ซ่างกวนซินอวี้รีบสวมชุดรัดรูปสวมชุดรวบผมเช่นบุรุษ ออกจากห้องของตนทางหน้าต่างก่อนจะลัดเลาะหลบทหารยามตามที่ตนได้สังเกตและเวลาที่ทหารยามจะออกเวรและเข้าเวรยามใด

แน่นอนว่าหลูซางผิงคงคิดไม่ถึงว่าหลักฐานที่นางได้ทำลายไปแล้วจะปรากฏในห้องของแม่นมคนสนิทของนางเอง ซึ่งพวกนางต่างปกปิดฐานะของตนแล้วเข้ามาในจวนอ๋องตอนหลัง

แม้ว่าซ่างกวนซินอวี้จะได้อ่านนิยายเพียงต้นเรื่อง แต่ก็ยังดีที่ทราบว่ามีบุคคลนี้ซ่อนอยู่ซึ่งแม่นมของนางเป็นคนสำคัญของหลูซางผิงรักใคร่ดุจมารดาเลยทีเดียว

จวบจนกระทั่งซ่างกวนซินอวี้ลัดเลาะมาถึงเรือนคนใช้ อันที่จริงนางก็อยากยัดหลักฐานนี้ไปเรือนยังของหลูซางผิงมากกว่า จนใจที่ท่านอ๋องนั้นชอบไปหานางทำให้ซ่างกวนซินอวี้จึงเลือกจะทำร้ายคนที่หลูซางผิงรักมากที่สุดก่อนเป็นอันดับแรก

แม่นมอู๋หรือก็คือสาวใช้ทำงานจิปาถะทั่วไปทำตัวไม่โดดเด่น แต่เป็นคนอยู่เบื้องหลังวางแผนให้หลูซางผิงโดยเฉพาะ แต่ทว่าเมื่อซ่างกวนซินอวี้ได้มาในห้องของนางทางหน้าต่างแล้ว กลับพบว่าไม่มีคนอยู่

‘ดี แผนการข้าก็ราบรื่นยิ่งนัก’

ซ่างกวนซินอวี้อาศัยแสงจันทร์นำทาง จนกระทั่งคิดหาที่ซ่อนพิษว่าควรจะวางไว้ที่ใดดี แต่จู่ ๆ กลับมีฝีเท้าซึ่งกำลังเดินเข้ามาในห้องแล้ว คือแม่นมอู๋นั่นเอง นางรีบซ่อนตัวอยู่ใต้เตียง จากนั้นในห้องก็สว่างวาบ

“ในเมื่อพระชายาเอกยังไม่ตาย คุณหนูของบ่าวต้องเพิ่มยาแรงแล้ว” นางพึมพำเบา ๆ

‘เพิ่มยาแรงอะไร แล้วเพิ่มยาให้ผู้ใดกันแน่?’

ซ่างกวนซินอวี้คิดในใจ จากนั้นในห้องพลันมืดดับ เพราะแม่แม่นมอู๋กำลังจะเข้านอนพอดี นางรับรู้ได้ถึงการเข้ามานอนบนเตียงของแม่นมจนกระทั่งนางล้มตัวลงนอน อย่างไม่ตะขิดตะขวงใจ

ดังนั้นซ่างกวนซินอวี้จึงคิดว่าการที่นางจะเร่งกำจัดคนกลุ่มนี้นั้นเป็นแผนการที่ดี เพราะไม่รู้ว่าพวกนางจะวางแผนทำร้ายใครต่อ?

ครั้นซ่างกวนซินอวี้รับรู้ถึงลมหายใจนิ่งสงบของแม่นมอู๋แล้ว นางจึงไม่รอช้าจะอาศัยจังหวะนี้ซ่อนมันไว้ใต้เตียงของแม่นมอู๋ทันที

กว่าแผนการจะสำเร็จ ซ่างกวนซินอวี้ก็กลับเข้าห้องมาในยามจื่อ (23.00-00.59 น.) แล้วนางเกือบถูกคนจับได้เสียแล้วดีที่แม่นมอู๋คนนี้ไม่รู้วรยุทธ์และเชี่ยวชาญวางยาคนอื่นมากกว่า

แน่นอนว่านางก็ต้องตายด้วยเพราะจำนนต่อหลักฐานนี่แหละ!

“พระชายา!” ลี่จูเอ่ยเรียกเสียงเบา ก่อนหน้านี้ได้มาหาเจ้านายแต่ทว่าไม่พบผู้ใด เหลือเพียงหมอนข้างซึ่งซ่อนอยู่ในผ้าห่ม นางร้อนใจกลัวว่าพระชายาจะเป็นอะไร แต่ดีที่เมื่อก่อนหน้านี้นางพอจะเดาได้พระชายาวางแผนจะทำบางอย่าง จึงไม่ได้กระโตกกระตากมากนักได้แต่เฝ้ารออยู่เงียบ ๆ

“ลี่จู เจ้ายังไม่นอนหรอกรึ?” ซ่างกวนซินอวี้กำลังปีนหน้าต่างกลับเข้ามาพอดี ลี่จูเห็นดังนั้นจึงรีบมาช่วยพยุงนางลง

“ใช่เพคะ หม่อมฉันเป็นห่วงพระชายาจึงเข้ามาดู แต่พระชายาไปไหนมา หม่อมฉันเป็นห่วงแทบแย่”

“ข้าไปทำเรื่องสำคัญมา ที่ไม่ได้บอกเจ้ากลัวว่าเจ้าจะเป็นห่วง” อย่างไรนางก็ควรบอกลี่จูไปเลยดีกว่า

ส่วนลี่จูรู้ว่าพระชายาคงจะแค้นหลูซางผิงมากจึงต้องจำยอมเสี่ยงทำเช่นนี้ อีกทั้งเพราะท่านอ๋องด้วยซึ่งไม่อาจหาทางช่วยเหลือพระชายาของนาง ลี่จูเริ่มน้ำตาซึมสงสารในชะตากรรมของเจ้านาย

“ฮึก พระชายาเรื่องนี้ให้บ่าวทำแทนจะดีกว่าเพคะ”

ซ่างกวนซินอวี้ตกใจไปครู่หนึ่งก่อนจะเช็ดน้ำตาให้สาวใช้ “ไม่เป็นไร ข้าทำเองถึงจะสาใจกว่า เจ้าไม่ต้องร้อง รอดูเช้าวันรุ่งขึ้นแล้วกัน ต่อไปนี้ข้าจะบอกเจ้าก่อนดีหรือไม่?”

ซ่างกวนซินอวี้ทอดถอนใจ สรุปแล้วนางก็ต้องมาปลอบใจสาวใช้ของตน ไม่แปลกที่พวกนางจะถูกรังแกมาโดยตลอด แต่เมื่อนางมาแล้วย่อมจะเอาคืนทุกคนเป็นพันเท่าหมื่นทวีที่พวกเขาเคยทำไว้