หาตัวคนร้าย 2

อย่างไรพระชายาก็สั่งอย่างเด็ดขาดแล้ว บ่าวในจวนทุกคนต้องหาเวลาว่างจากงานมาเล่าเรื่องที่เรือนของพระชายา

ท่าทางของพระชายาตั้งแต่ฟื้นจากพิษร้ายก็เริ่มเปลี่ยนเป็นคนละคนอย่างเห็นได้ชัด ลี่จูคนสนิทของพระชายาย่อมกระจ่างแจ้งกว่าผู้ใดว่าพระชายาเปลี่ยนไป แต่ทว่านางก็ชอบพระชายาในตอนนี้มากกว่า

บางทีพระชายาอาจจะคิดได้ว่าตนควรจะลุกขึ้นสู้กับคนเลวพวกนั้นได้แล้ว!

ซ่างกวนซินอวี้ซึ่งนอนเกียจคร้านอยู่บนตั่งตัวยาวและที่อยู่ข้าง ๆ กันนั้นก็ล้วนเป็นของกินเล่นทั้งสิ้น นางกินรอพวกบ่าวมาเล่าเรื่องเหตุการณ์ในสามวันที่ผ่านมาพวกเขาทำอะไรบ้างและไปที่ไหน

ทว่าต้องมีคนจดบันทึกเรื่องราวนั่นจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากลี่จูสาวใช้ของนางเอง และอีกคนที่มาเป็นพยานในเหตุการณ์ก็คือพ่อบ้านก่วนซง

“พระชายาบ่าวอาจจะลายมือไม่สวยนักนะเพคะ” ลี่จูกล่าวอย่างเขินอาย แม้ว่านางจะได้เรียนหนังสือมาบ้างแต่ทว่าลายมือของนางนั้นไม่ได้งดงามเป็นระเบียบดังเช่นพระชายา

และที่สำคัญนางต้องเขียนอักษรให้พระชายาอ่านอีก ฉะนั้นลี่จูจึงไม่ค่อยมั่นใจในตัวเองเท่าไหร่

ซ่างกวนซินอวี้เองที่กำลังกินเมล็ดทานตะวันอยู่จึงหยุดไปพักหนึ่ง พลางครุ่นคิดว่าถ้าไม่ใช่ลี่จูมาเขียนแล้วจะให้นางเขียนคงเป็นไปไม่ได้หรอก แม้ว่านางจะได้รับความทรงจำจากร่างเดิมแต่ใช่ว่านางจะสามารถเขียนอักษรโบราณได้เลยอีกทั้งนางยังไม่ไว้ใจคนอื่น

“เจ้านั่นแหละเขียน ข้าไม่ไว้ใจคนอื่น”

“เพคะ บ่าวจะทำให้เต็มที่”

จากนั้นพ่อบ้านก่วนซงก็มาแล้วพร้อมกับบ่าวจำนวนหนึ่งเดินตามหลังมา “คารวะพระชายา”

พ่อบ้านก่วนซงเป็นชายวัยกลางคนสีหน้าเคร่งขรึม เขากับเจ้าของร่างเดิมก็นับว่าคุ้นเคยกันอยู่ แม้ว่าจะเป็นคนของชินอ๋องแต่ก็ยังให้ความเคารพพระชายาอย่างนางเทียบเท่าท่านอ๋อง

ซ่างกวนซินอวี้จึงกล่าวขึ้นว่า “พ่อบ้านก่วนซงรบกวนท่านแล้ว”

“กระหม่อมยินดีทำเพื่อหาตัวคนร้ายพ่ะย่ะค่ะ”

ซ่างกวนซินอวี้พยักหน้าก่อนจะให้ลี่จูจัดที่นั่งให้พ่อบ้าน เขาก็เป็นคนจดบันทึกเหตุการณ์ของบ่าวที่มาเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเช่นกัน

ส่วนนางเองก็เป็นคนอ่านและจดเอาไว้ว่าใครมีพิรุธและกล่าวไม่ตรงกันกับผู้อื่น

“เอาล่ะพวกเจ้าบอกชื่อ หน้าที่และเริ่มเล่าเหตุการณ์ในสามวันที่ผ่านมาว่าทำอะไรบ้าง รวมถึงวันที่เกิดเหตุพวกเจ้าอยู่ที่ใด”

พวกบ่าวตอบรับก่อนจะเริ่มเล่าเหตุการณ์ว่าแต่ละคนทำอะไร ผ่านไปพักใหญ่ก็ยังไม่เห็นว่าใครจะเผยพิรุธออกมา

จนกระทั่งชินอ๋องเดินทางกลับจวนและทราบเรื่องจากหลูซางผิงว่าพระชายาสอบสวนบ่าวไพร่แต่ละคนด้วยตนเอง เขาคิดว่านางจะอยู่รักษาตัวให้หายดีแต่นางกลับไม่อยู่เฉย ๆ ดังนั้นด้วยความเป็นห่วงนางเขาจึงมาที่เรือนดอกเหมย คือเรือนของซ่างกวนซินอวี้พักอยู่

“ท่านอ๋องกลับมาแล้วหรือพ่ะย่ะค่ะ” พ่อบ้านก่วนซงค้อมกายทำความเคารพ

“อืม ไม่ทราบว่าตอนนี้พวกเจ้ากำลังทำอะไรอยู่” เซียวเจี๋ยปรายตามองพวกบ่าวและพ่อบ้านรวมถึงกระดาษที่มีอยู่เต็มห้อง

“พระชายามีความประสงค์ที่จะสอบสวนบ่าวทีละคนพ่ะย่ะค่ะ” พ่อบ้านก่วนซงรายงาน

ส่วนซ่างกวนซินอวี้ยังคงนั่งคิ้วขมวดอ่านหนังสือให้ปากคำของบ่าวอยู่ ทำให้ไม่รู้ว่าเซียวเจี๋ยมาแล้ว กว่าจะรู้เขาก็เดินเข้ามาใกล้กำลังชะโงกหน้ามองดูนางอยู่

“เฮ้ย! ท่านอ๋อง ท่านมาตั้งแต่เมื่อไหร่?” ซ่างกวนซินอวี้รีบลุกขึ้นนั่งดี ๆ ก่อนจะจ้องมองไปยังบุคคลตรงหน้า

เซียวเจี๋ยหัวเราะ พลางคิดว่านางตั้งแต่หายป่วยมาเขารู้สึกว่านางไม่เหมือนเดิม แถมยังทำตัวไม่สำรวมกว่าเดิมด้วย หรือว่านี่อาจจะเป็นตัวตนที่แท้จริงของนาง

“พระชายาเจ้าดูสบายกว่าที่ข้าคิดไว้นะ”

“ท่านอ๋องข้าเพียงเปลี่ยนท่านั่งอ่านเท่านั้นเพคะ อันที่จริงก่อนหน้านี้ข้าเรียบร้อยมาก”

ไม่น่าเผลอปล่อยตัวเลย ถ้าเขาจับได้ว่านางเป็นชายาตัวปลอมละ ไม่แน่ว่านางอาจถูกจับไปเผาไฟทั้งเป็นเลยก็ได้ ไม่ได้นางต้องสำรวมกิริยามากกว่านี้แล้ว

ลี่จูกลอกตามองบนครั้นได้ยินคำกล่าวของพระชายา ก่อนหน้านี้พระชายาไม่มีความเรียบร้อยสักนิดเดียว

“งั้นรึ แล้วตอนนี้เจ้ากำลังทำอะไรกันอยู่ล่ะ”

“หม่อมฉันกำลังสอบปากคำของบ่าวแต่ละเรือนอยู่เพคะ” ซ่างกวนซินอวี้กล่าวก่อนจะอ้าปากหาว ตอนนี้นางขี้เกียจอธิบายเรื่องราวทั้งหมดจึงเบนสายตาไปยังพ่อบ้านก่วนซง เป็นอันหมายถึงว่าให้เจ้าอธิบายเถิด

จากนั้นพ่อบ้านก่วนซงจึงอธิบายวิธีการของพระชายาให้ท่านอ๋องฟัง ชินอ๋องลูบคางพลางครุ่นคิดว่าวิธีของนางนับว่ายุ่งยากไม่น้อย กว่าจะสอบปากคำคนหมดจวนคงใช้เวลาหลายวัน

“ถ้าเช่นนั้น สอบปากคำได้กี่คนแล้ว”

“ได้สี่สิบคนแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

“พวกเจ้าทำต่อไปเถอะ” เขาอยากรู้นักว่านางจะทำอย่างไรต่อไป เพราะคนรับใช้ในจวนอ๋องนั้นมีหลายร้อยชีวิต กี่วันนางถึงจะสอบปากคำเสร็จแถมไม่ยอมรอขอความช่วยเหลือจากเขาด้วย

พ่อบ้านก่วนซงนึกว่าท่านอ๋องจะห้ามแต่กลับกลายเป็นว่าส่งเสริมการกระทำของพระชายา

อันที่จริงซ่างกวนซินอวี้คิดได้เพียงวิธีนี้เท่านั้น เพราะถ้าหากรอความช่วยเหลือจากท่านอ๋องนางเชื่อว่าเขาคงไม่สามารถเอาคนผิดมาลงโทษได้ การที่นางใช้วิธีการนี้เพื่อหาหลักฐานและสามารถพิสูจน์ได้ว่าหลูซางผิงจะไม่ลอยนวล

ครานี้แม้ว่านางจะรู้ว่าอย่างไรหลูซางผิงต้องไม่ยอมรับผิดไปง่าย ๆ แน่อีกทั้งป่านนี้นางคงทำลายหลักฐานไปหมดแล้ว แต่นางได้อ่านจากในนิยายรู้ทุกขั้นตอนของการวางยาเจ้าของร่างเดิม ทว่านางก็จะหาหลักฐานเอาผิดพวกนางให้ได้รู้ทั้งรู้ว่าหลูซางผิงนางยังคงรอดตัวไป แต่นางจะทำหลูซางผิงเสียใจจนลิ้นจุกปากอย่างแน่นอน

ชินอ๋องยังคงมองพระชายาของตนที่ยังอ่านคำให้การของบ่าวอย่างเคร่งเครียด ก่อนที่ตนจะหยิบมาอ่านเป็นเพื่อนนางด้วย คำให้การพวกนี้ล้วนตรงกันไม่มีพิรุธใด

ทว่าเขายังคงนั่งอยู่ข้างกายนางมองนางที่เริ่มเสียกิริยาเรื่อย ๆ โดยการนั่งขาไขว้กันและการกินเมล็ดแตงที่ไม่สมเป็นกุลสตรีนั้น ทำให้นางในตอนนี้ช่างไม่เหมือนคนที่เขาเคยคุ้นเคยจริง ๆ