ถูกพิษ? 1

หมอหลวงรีบเข้ามาตรวจชีพจรของซ่างกวนซินอวี้ที่นั่งพิงหัวเตียงอยู่ ท่ามกลางความลุ้นระทึกว่าครานี้พระชายานั้นโกหกท่านอ๋องอีกหรือไม่ อันที่จริงตัวเจ้าของร่างเดิมไม่ได้โกหกเขาแม้แต่ครั้งเดียวแต่เพราะหลูซางผิงไปรายงานเขาเองว่าพระชายาโกหกเขาว่านางป่วย

ซ่างกวนซินอวี้จ้องมองผู้คนที่อยู่ในห้อง ก่อนจะชั่งใจว่าในครั้งนี้หมอหลวงจะสามารถตรวจพิษที่สะสมอยู่ในร่างกายนี้ได้หรือไม่ ถ้าหากเขาตรวจหาไม่ได้นางก็จะหาทางรักษาตนเองและยอมหย่าจะท่านอ๋องคนนี้ทันที

“หมอหลวงตกลงแล้วชายาของข้า ป่วยเป็นอะไรกันแน่” เซียวเจี๋ยถามด้วยท่าทางเคร่งขรึม และรอคอยคำตอบจากหมอหลวงอย่างใจจดใจจ่อ ครั้งนี้ซ่างกวนซินอวี้ต้องจนมุมแน่ ๆ

หลังจากที่ลี่จูและตัวเจ้าของร่างเดิมต่างก็เอะใจมานานแล้วว่าตัวนางเองนั้นไม่คล้ายกับป่วยธรรมดา เพราะตอนที่นางเคยไปอยู่ชายแดนท่านพ่อเคยเล่าให้ฟังว่ามีพิษชนิดของแคว้นหม่านหลัว ซึ่งเมื่อได้รับมันเข้าไปในร่างกายของผู้ใดนั้นก็จะทำให้ร่างกายของคนผู้นั้นคล้ายอ่อนแรงลงเรื่อย ๆ และไม่อยากอาหาร

ทว่าจนกว่าจะตรวจพบพิษดังกล่าวก็ดำเนินมาจนถึงวาระสุดท้ายของชีวิตของคนผู้นั้นแล้ว แต่หมอหลวงผู้นี้ก็ไม่ทำให้ทุกคนผิดหวัง เพราะเป็นฝ่าบาทเองที่ส่งเขามา

“กราบทูลท่านอ๋อง พระชายาคล้ายกับว่าจะป่วยไข้ธรรมดาก็จริงแต่ถูกพิษสะสมในร่างกายมานานแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

ทุกคนในห้องต่างฮือฮากันไปพักใหญ่ เพราะในใจของทุกคนต่างคิดว่าซ่างกวนซินอวี้โกหกท่านอ๋องมาตลอด มีเพียงหลูซางผิงเม้มปากแน่นนางเริ่มกระวนกระวายขึ้นแล้ว นางไม่คิดว่าหมอหลวงผู้นี้จะตรวจหาพิษชนิดนี้ได้

ส่วนเซียวเจี๋ยในตอนนี้กลับมีสีหน้าอ่อนลง เขาไม่อยากจะเชื่อว่าสิ่งที่ชายาของตนกล่าวมานั้นจะไม่ได้เสแสร้งอย่างที่คิดเอาไว้

“หมอหลวง มีทางรักษาชายาของเรารึไม่?”

“มีพ่ะย่ะค่ะ เพียงแต่ต้องรอให้กระหม่อมปรุงยาถอนก่อนพ่ะย่ะค่ะ” หมอหลวงกล่าวรายงานด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

แม้ว่าซูไป่ฮวาจะชอบหาเรื่องชายาเอกอย่างซ่างกวนซินอวี้ แต่จู่ ๆ ได้ยินว่านางถูกพิษย่อมต้องมีคนในจวนอ๋องวางยาแน่นอน อีกทั้งไม่รู้ว่าครานี้จะเป็นใครที่ถูกวางยาคนถัดไป

“ท่านอ๋องข้ากลัวเหลือเกิน อีกอย่างอาหารการกินในจวนล้วนแต่ถูกจัดการโดยชายารองหลูทั้งนั้นเพคะ”

เพราะคนที่ได้ดูแลจวนอ๋องในตอนนี้คือหลูซางผิง ไม่ใช่ชายาเอกอย่างซ่างกวนซินอวี้อย่างที่ควรจะเป็น แน่นอนว่าเพราะอาการป่วยของนางด้วยหลูซางผิงจึงได้โอกาสดูแลจวน

ซูไป่ฮวาย่อมไม่พลาดที่จะหาเรื่องหลูซางผิง เพราะตนคิดว่าคนที่ร้ายกาจที่สุดในจวนย่อมเป็นนางอยู่แล้ว ขนาดนางเคยเป็นสาวใช้ของซ่างกวนซินอวี้มาก่อนนางยังกล้าทรยศคนที่เคยช่วยเหลือนางในยามลำบากได้

การคาดเดาของซูไป่ฮวาแน่นอนว่าทำให้หลูซางผิงยิ่งลนลานขึ้นไปอีก ก่อนนางจะคุกเข่าตรงหน้าท่านอ๋อง

“ท่านอ๋อง หม่อมฉันไม่กล้าทำร้ายพระชายาแน่เพคะ ท่านอ๋องโปรดให้ความเป็นธรรมแก่หม่อมฉันด้วย”

เซียวเจี๋ยรีบประคองหลูซางผิงขึ้น นางในตอนนี้ร้องไห้ตัวสั่นระริก ท่าทางช่างน่าสงสารยิ่งนัก

“แน่นอนว่าถ้าหากเจ้าไม่ได้ทำผิดย่อมต้องไม่เป็นอะไรแน่”

หลูซางผิงเช็ดน้ำตาพลางสะอื้นไห้ซบอกของเซียวเจี๋ย เมื่อได้ยินคำกล่าวของเขา

ส่วนซ่างกวนซินอวี้ซึ่งดูการกระทำของพวกเขาแล้วอดที่จะกลอกตามองบนไม่ได้ ส่วนซูไป่ฮวาได้แต่มองหลูซางผิงอย่างหมั่นไส้ นางในตอนนี้ในใจขุ่นเคืองแทบระเบิดไม่ว่าจะเรื่องใดท่านอ๋องล้วนแต่เข้าข้างหลูซางผิงหมด

“ถ้าเช่นนั้นหมอหลวง บอกข้าได้หรือไม่ว่าชายาถูกพิษใด?” เซียวเจี๋ยไม่เชื่อว่าหลูซางผิงจะกล้าวางยาซ่างกวนซินอวี้จริง ๆ และก็โมโหไม่น้อยที่มีคนทำร้ายพระชายาของเขา

“เป็นพิษสุ่ยหานพ่ะย่ะค่ะ” หมอหลวงรายงานด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

ครั้นเซียวเจี๋ยได้ยินพิษชนิดนี้ทำให้เขายิ่งตกตะลึงไปอีก เพราะหลายปีมาแล้วเขาก็ไม่เคยได้ยินพิษชนิดนี้อีก ก่อนหน้านี้เขาเคยนำทัพออกรบกับตระกูลซ่างกวนเมื่อหลายปีก่อน ทางแคว้นหม่านหลัวเป็นคนคิดค้นพิษชนิดนี้ขึ้นมาเพื่อทำลายกองกำลังของแคว้นฉางเฟิงของเขาโดยเฉพาะ จนเขาต้องเสียลูกน้องไปมากมายเพราะพิษชนิดนี้

แน่นอนว่าพิษชนิดนี้ไม่มีสีไม่มีกลิ่น ทำให้การตรวจพบนั้นยากยิ่ง และแคว้นหม่านหลัวนั้นได้ล่มสลายไปตั้งหลายปีแล้ว ไม่คิดว่าจะยังมีคนแคว้นนี้มีชีวิตอยู่อีก

เรื่องนี้ถือว่าร้ายแรงต่อแคว้นฉางเฟิงยิ่งนัก แม้ว่าแคว้นหม่านหลัวจะเป็นแคว้นเล็ก ๆ แต่ทว่าเชี่ยวชาญการใช้พิษอย่างมาก จนทำให้พวกเขาเสียกองกำลังไปมาก จากการรบครั้งนั้นจนแทบจะรักษาแคว้นของตนไม่ได้เลยทีเดียว

“ถ้าเช่นนั้นเราจะเข้าวังโดยเร็ว เพื่อเข้าเฝ้าเสด็จพี่”

ก่อนจะหันไปมองชายาเอกของตนที่มีสีหน้าซีดเซียวท่าทางอ่อนแรงของนางนั้น ยิ่งทำให้เขารู้สึกผิด

“ชายา ข้าสัญญาว่าจะต้องหาคนทำร้ายเจ้ามาลงโทษแน่นอน”

“หม่อมฉันขอบพระทัยท่านอ๋องเพคะ” ซ่างกวนซินอวี้กล่าวไปอย่างนั้น รู้ว่าอย่างไรต่อให้คนร้ายตัวจริงปรากฏตัว ท่านอ๋องเช่นเขาคงไม่อาจทำร้ายและลงโทษได้ลงหรอก ยังจะมีหน้ามาให้คำสัญญาแก่นางอีก

ตอนนี้หลูซางผิงไม่ได้ซบอกเซียวเจี๋ยอีกนางได้แต่มองเขาเดินออกไปจากเรือน นางรู้ดีว่าสำหรับการมีอยู่ของคนแคว้นหม่านหลัวนี้เป็นดั่งหนามในใจของแคว้นฉางเฟิง

ดังนั้นเซียวเจี๋ยต้องรีบไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้ก่อน และกำชับให้พวกนางอยู่แต่ในจวนเพราะกลัวว่าคนร้ายยังคงไม่ยอมรามือ