บทที่ 1.4

“เขาอาจจะพาคุณหนูตระกูลลั่วหนีไปด้วยกันน่ะสิ!!” นางกระโดดขึ้นไปบนหลังม้าหมายใจจะตามขบวนเดินทางของผู้เป็นพี่ชายให้ทันก่อนลงเรือ

ซิ่วเอ๋อร์กับหม่าไห่จูมองหน้ากันด้วยความตกตะลึง “ไม่สิหากคุณชายรองทำเช่นนั้น มิใช่ว่าตระกูลเหยียนจะหันมาเอาเรื่องกับตระกูลเมิ่งแทนหรอกหรือ ผู้ใดไม่รู้บ้างว่าปีนั้นคุณชายเหยียนเคยลงมือสังหารคนมาก่อน...” ซิ่วเอ๋อร์ยังไม่ทันได้รอให้หม่าไห่จูพูดจนจบ นางออกวิ่งกลับไปที่จวนด้วยความร้อนใจ ส่งข่าวให้ฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลเมิ่งได้ล่วงรู้และเตรียมการรับมือเอาไว้

เมิ่งจื่อจวินมีแผนออกเดินทางไปทางใต้เพื่อขึ้นเรือ จากนั้นนำแพรพรรณขนส่งทางทะเลอ้อมไปยังเมืองเฟิ่งโจว การเดินทางครั้งนี้กินเวลากว่าสองเดือนหรืออาจจะมากกว่านั้น หากเขาจงใจพาคุณหนูลั่วหลบหนีไปด้วยจริงๆ ถึงเวลากลับมาก็นับว่าข้าวสารได้กลายเป็นข้าวสุกไปแล้ว ไม่เพียงล่วงเกินตระกูลลั่วเท่านั้น แต่ยังเป็นการล่วงเกินตระกูลเหยียนในคราเดียวกันด้วย พี่ชายสมองกลวงของนางครั้งนี้ก่อเรื่องใหญ่เข้าแล้วจริงๆ!!!

ท่าเรืออยู่ห่างจากเมืองหวงฝู่ไม่ไกล ถึงอย่างนั้นเพราะผู้เป็นพี่ชายนำหน้านางไปก้าวหนึ่งกว่าที่หญิงสาวจะขี่ม้ามาถึงเรือก็ออกจากท่าพอดี นางหงุดหงิดอยู่ครู่หนึ่งจึงนึกขึ้นได้ว่าหลังเรือออกจากท่าจะต้องจอดยังโกดังสินค้า เช่นนี้เมิ่งเสวี่ยเยวียนจึงเร่งควบม้าไปยังโกดังสินค้าที่อยู่ห่างออกไปอีกสิบลี้ เลียบแม่น้ำไปตามถนนผ่านหมู่บ้านชาวประมง หากนางต้องการไปถึงโกดังสินค้าก่อนเรือสินค้า นางจะต้องใช้เส้นทางลัดขึ้นเขาซึ่งก็ค่อนข้างอันตรายเนื่องจากมีข่าวว่าที่นั่นมีโจรชุกชุม ถึงอย่างนั้นก็เป็นเพียงข่าวลือหลายเดือนมานี้ยังไม่มีข่าวว่ามีผู้ใดถูกดักปล้นอย่างจริงจังสักครา

“คุณหนูนั่นท่านกำลังจะไปที่ใดขอรับ!!” คนของตระกูลเมิ่งเห็นนางก็ตะโกนหยุดนางด้วยความกังวล

“ข้าต้องไปหยุดพี่รองก่อนหาไม่เพราะเขาตระกูลเมิ่งจะต้องเดือดร้อนอย่างแน่นอน”

“ให้ข้าน้อยไปด้วยดีหรือไม่ขอรับ ข้าน้อยกำลังจะกลับหากปล่อยท่านไปเช่นนี้ฮูหยินผู้เฒ่าจะต้องลงโทษข้าน้อยแน่!” เขายื่นหมวกคลุมศีรษะที่มีผ้าโปร่งให้นาง หญิงสาวลังเลอยู่ครู่ใหญ่จึงตอบตกลง นางกับคนคุ้มกันของตระกูลเมิ่งอีกสามคนจึงเร่งควบม้าเพื่อไปดักรอที่โกดังสินค้า

เส้นทางค่อนข้างเปลี่ยวอีกทั้งยังไม่ใคร่จะมีผู้คนสัญจร เมิ่งเสวี่ยเยวียนโล่งอกไม่น้อยที่รับปากให้คนคุ้มกันติดตามมาด้วย นางเร่งไปที่โกดังสินค้าเพื่อรอเรือที่กำลังเทียบท่า ทว่านางกลับคาดเดาผิด พี่ชายของนางแอบลงเรือและเดินทางด้วยรถม้าขณะผ่านทางเลี้ยวคดโค้งของสายน้ำ!!!

หญิงสาวสบถมองคนตระกูลเมิ่งที่ให้ความช่วยเหลือในการปิดบังการหลบหนีครั้งนี้ กระทั่งอีกฟากหนึ่งของแม่น้ำเห็นขบวนคนเดินทางที่แต่งกายรัดกุมปราดเปรียว นาง...เพ่งสายตามองบุรุษชุดสีดำนิ่ง

เหยียนจิ่นเหิง!!! เขาถึงกับมาด้วยตัวเอง

“ท่านบอกข้ามาให้หมด พี่รองทำอะไรลงไปกันแน่!!”

เหล่าจางกลืนน้ำลายมองเหยียนจิ่นเหิงที่อยู่อีกฟากของแม่น้ำ “เขาเดาถูกได้อย่างไรว่าคุณชายรองจะลงเรือและไปทางรถม้า?!”

“มันใช่เวลาจะมาพูดเรื่องนี้หรือไร!” หญิงสาวตวาด “เรื่องอำพันแดงสองพันปีนั่นมีใครล่วงรู้บ้าง”

“คุณหนูห้าเหตุใดท่านเองก็รู้...” เขากลืนน้ำลาย “คือ...คุณหนูลั่วขอรับ นางบอกว่าการเดินทางมีค่าใช้จ่าย ข้าน้อยสาบานได้ว่าคุณชายไม่รู้มาก่อนว่านั่นเป็นสินสอดอย่างแน่นอน มารู้หลังจากจำนำไปแล้ว...” เขาเสียงแผ่วลง

“นั่นเป็นของตกทอดจากบรรพบุรุษ! ตระกูลลั่วมิได้มั่งคั่งถึงเพียงนั้นจะมีของที่มีมูลค่ามากกว่าหมื่นตำลึงได้อย่างไร!!”