บทที่ 5

"เอาไงดีพวกเรา"เสียงโครมครามและกรีดร้องเหมือนเจ็บปวดดังลอดออกมาเป็นพักๆสาวใช้ที่ยืนตัวสั่นอยู่หน้าห้องมองหน้ากันไปมาเพราะกล้าๆกลัวๆที่จะเข้าไปดูเหตุการณ์ภายในห้องนั้น

"โทรบอกท่านโมฮาเหม็ดเร็วเข้าเถอะ"สองคนพยักเพยิดให้โทรหาพ่อของหญิงสาวที่กำลังกราดเกรี้ยวอยู่ในห้องนอนหลังจากที่รู้ข่าวเกี่ยวกับงานหมั้นของไฟซัลถึงแม้ตนเองจะเป็นคู่หมั้นแต่ก็ยังไม่ได้ประกาศตัวเป็นทางการมีแค่เพียงท่านพ่อและฝ่าบาททรงทราบเท่านั้นดวงตาแดงก่ำใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธข้าวของภายนห้องระเนระนาดจากการถูกเหวี่ยงทิ้ง

"แล้วจะได้เห็นดีกันไฟซัลทำให้ชั้นเจ็บไม่พอทำให้อับอายไปทั่วแล้วไอ่เด็กนั่นเหมือนกันแกไม่ได้ตายดีแน่"เสียงคำรามด้วยความเจ็บแค้นที่แทบจะประทุอกของซาบรีน่าเปล่งออกมาเสียงเคาะประตูที่เดาได้ว่าเป็นบิดาของตนเพราะไม่มีใครกล้าจะเคาะหากเธออยู่ในอารมณ์แบบนี้ซาบรีน่าเดินไปเปิดประตู

"เด็กน้อยใจเย็นเถอะลูกพ่อจะเข้าประชุมกับคณะองคมนตรีเรื่องนี้ไม่มีใครรับได้หรอกเจ้าจะต้องได้เป็นองค์ราณีแน่นอน" ซาบรีน่าโผเข้าหาพ่อน้ำตาไม่ไหลเลยซักนิดมีแค่ดวงตาแดงก่ำเท่านั้น

"ลูกจะไม่ยอมลูกจะไม่เป็นแค่ชีคคาแต่ลูกสาวพ่อคนนี้จะขึ้นครองราชย์เองพอกันทีกับความรักไฟซัลกลายเป็นเกย์ลูกไม่อาจจะรับได้น่ารังเกียจเหลือเกินเรื่องนี้ลูกขอเดินแผนเองนะคะ"น้ำเสียงเย็นชาบอกกับโมฮาเหม็ดจนเขารู้สึกกลัวลูกสาวตัวเองบอกไม่ถูกเพราะดวงตาที่มีแต่ความเคียดแค้นนั่นน่ากลัวเกินไปแล้ว

ภายในตำหนักกลางที่เป็นตำหนักของผู้เป็นพระบิดานั้นไฟซัลเดินลงมาจากเก้าอี้โอบเอวของพูห์ไว้ก่อนจะก้มลงหอมแก้มใสไม่เกรงใจผู้เป็นพ่อเลยซักนิด

"เห้ยยยย"พูห์อุทานก่อนจะขยับหนีแต่ก็ติดมือที่รั้งเอวเอาไว้พยายามจะแกะมือแกร่งที่ไม่ยอมถอยห่างจากร่างบางเลยปล่อยให้พูห์ถึงกับหน้าแดงด้วยความอายมีอย่างที่ไหนผู้ชายเค้าทำกันแบบนี้ต่อหน้าคนอื่นแถมคนอื่นที่ว่าก็คือคนที่ใหญ่ที่สุดในแผ่นดินนี้

"ไฟซัลพอก่อนเถอะพ่อมีเรื่องจะคุยกับหนูพูห์"ไฟซัลเลยยอมปล่อยร่างเล็กซามิสชาฟ์ตพยักหน้าให้ไฟซัลพากันเดินไปยังโถงกว้างที่มีโซฟาหนาเมื่อผู้เป็นพ่อนั่งลงไฟลดึงพูห์ให้นั่งข้างตัวเองบนเก้าอี้ตัวยาว

"หนูพูห์ยินดีที่ได้รู้จักขอโทษด้วยนะที่เป็นการงานก่อนเราจะนะนำตัวให้รู้จักกัน"พูห์ขยับเข้าชิดไฟซัลด้วยความรู้สึกหวั่นๆเล็กน้อยเพราะคนตรงหน้าน่ากลัวใช่ย่อย

" มะ ไม่เป็นไรครับ " ร่างสูงยิ้มเป็นกำลังใจให้

"อืมมมน่ารักจริงๆซะด้วยแกตาถึงจริงๆบอกพ่อหน่อยได้มั๊ยว่าจริงๆแล้วเป็นเกย์หรือเปล่า"พูห์หน้าแดงแปร๊ดขึ้นทันทีที่ถูกถามตรงๆแบบนั้น

"ไม่เป็นครับผมมีแฟนเป็นผู้หญิงตะ...แต่ว่าเอ่อ.."ไฟซัลหน้าบึ้งทันที

"พูห์ไม่เคยมีแฟนนั่นเค้าเรียกว่าคู่ควงกะแค่เดินจูงมือพากันไปกินข้าวดูหนังเท่านั้นพี่ตะหากล่ะที่เป็นผัวน่ะ"ผั๊วะ!!!!เสียงฟาดแขนดังสนั่นพูห์ฟาดเข้าเต็มแรงบนท่อนแขนแกร่งทันที

"ผัวอะไรบ้าไปแล้วหยุดพูดเลยนะ"พูห์แหวอย่างลืมกลัวว่าอยู่ต่อหน้าใครซามิสชาฟ์ตหัวเราะหึหึ

"หู๊ยยยยตีพี่ทำไมคะเนี่ย" ไฟซัลแกล้งร้องเสียงหลงพูห์กัดปากแน่น

"เลิกแหย่น้องซักทีเถอะไฟซัลกลับไปแกก็จัดการบอกหมายกำหนดการณ์ให้พูห์ซะให้เรียบร้อยพ่อว่าเรื่องนี้มันมีปัญหาตามมาแน่นอนจำเอาไว้ต้องใจเย็นแก้ปัญหาเท่านั้น"ทั้งสองเหลือบตามองมาที่พูห์ไฟซัลรัดเอวบางแน่นขึ้นไปอีก

"ลูกตัดสินใจแล้วไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นพูห์เป็นคนเดียวเท่านั้นที่ลูกต้องการ"พูห์นั่งหันหน้าไปๆมาๆเพราะฟังภาษาไม่เข้าใจ 'คุยอะไรกันวะเนี่ยรู้แต่ชื่อกูคำเดียวเลย' พูห์เริ่มเครียดขึ้นมาอีก

"พูห์พ่อขอตัวก่อนก็แล้วกันขอบใจมากนะที่สามารถทำให้หุ่นยนต์กลายเป็นคนได้ขอบใจมาก" พูห์เหน้าเหว๋อทันที

"เรื่องอะไรนะครับ"ไฟซัลยิ้มลูบหัวทุยเบาๆ

"ไม่มีอะไรค่ะป้ะเรากลับเถอะรบกวนเสด็จพ่อนานมากแล้ว"ทั้งสองคนลุกทำความเคารพก่อนจะรอพ่อเดินออกไปแล้วถึงเดินตาม

"บอกได้หรือยังเรื่องอะไร"พูห์พูดเสียงงอนๆไฟซัลเดินกึ่งจูงร่างเล็กให้เดินตามไปด้วยใบหน้าขรึมลง

"พี่มีเรื่องจะคุยกับพูห์แต่รอกลับวังของเราก่อนก็แล้วกัน"พูห์มองหน้าร่างสูง 'แม้งผีเข้าผีออกกลับมาถึงวังไฟซัลก็ลากร่างเล็กเข้าห้องทำงานทันที

"ติณน์เป็นใคร"ร่างสูงจ้องเขม็ง

"อะ.. อะไรเล่าก็เพื่อนอ้ะทำไมมีอะไรอย่าบอกนะว่าติณน์เป็นอะไร"พูห์รีบเข้าไปเขย่าแขนทันทีร่างสูงยิ่งทำหน้านิ่งเข้าไปอีก

"เพื่อน? ทำไมห่วงกันขนาดนี้มีอะไรที่พี่ยังไม่รู้อีกมั๊ย"ไฟซัลเลิกคิ้วถามพูห์ส่ายหน้าหวือ

"ก็เพื่อนจะให้มีอะไรล่ะ"พูห์เริ่มหงุดหงิดคนตรงหน้าเขาไม่เคยรู้รายละเอียดอะไรเลยนึกจะพามาก็พามานึกจะทำอะไรก็ทำพูห์ยืดตัวตรงสูดลมหายใจเข้าปอด

"ผมว่าเราจะต้องคุยกัน "พูห์ทำเสียงแข็งไฟซัลยกยิ้มเล็กๆ ลูบผมคนตรงหน้าอย่างรักใคร่

"อยากถามอะไรพี่คะ"พูห์หน้าขึ้นสี

"เลิกพูดคะ ขา ซักทีเถอะผมเป็นผู้ชายนะ"ไฟซัลบีบต้นแขนพูห์แน่น

"พี่บอกว่าอะไร ให้แทนตัวเองว่าอะไร "พูห์ยิ้มแหย

"ถามมา"ไฟซัลจูงพูห์ไปนั่งโซฟาเดี่ยวและจับพูห์นั่งบนตัก

"หยุดดิ้นเหอะน่าหรืออยากให้พี่ทำอย่างอื่นมากกว่าที่เราคุยกัน"พูห์หยุดดิ้นทันทีเม้มปากแน่นไฟซัลลูบริมฝีปากเล็กแผ่วเบาด้วยความหลงใหล

"อย่ากัดปาก"พูห์ถอนหายใจ

"จับพูห์มาทำไม"ไฟซัลชะงักมือที่ลูบใบหน้าเรียวเล่น

"หืมมม ก็พี่ชอบพูห์ไง"พูห์หงุดหงิดทันที

"มันไม่ใช่เรื่องเลยนะครับทำไมไม่เข้าไปทำความรู้จักกันดีๆล่ะ "

"พี่ไม่มีเวลา"ไฟซัลตอบไปปากก้อและเล็มหลังคอพูห์ไปพูห์หดคอเบี่ยงหนี

"เห้ออออออก็ได้พี่จะเล่าให้ฟังพี่รักพูห์พูดได้เลยครั้งแรกที่เห็นพูห์นั่งกับเพื่อนๆแต่พี่มีเวลาไม่พอแล้วก็ไม่รู้ว่าพูห์จะเต็มใจด้วยหรือเปล่า"ไฟซัลบอกเสียงเรียบพูห์เม้มปากแน่น

"แค่ง่ายเนี่ยนะพี่รู้ตัวมั๊ยว่าพี่ทำลายชีวิตพูห์อะเพื่อนสังคมมหาวิทยาลัยพี่เอามันไปจากพูห์"พอพูดจบน้ำตาไม่รู้มาจากไหนพูห์ถึงกับร้องไห้ออกมา

"โอ๋ๆคนเก่งไม่ร้องค่ะพี่ขอโทษแต่พี่อดใจไม่ไหวจริงๆเรามาทำความรู้จักกันใหม่นะคะพี่สัญญาว่าพูห์จะได้กลับไปที่โน่นแต่ขอเวลาแค่สามเดือนให้พี่จัดการงานทางนี้ก่อนตกลงไหม"ไฟซัลเอาคางเกยบนหัวของพูห์ที่ยังสะอื้นเอาหน้าซุกอกไฟซัล

"พี่จะไม่ถามพูห์ว่ารักพี่บ้างมั๊ยถึงพูห์จะยังไม่ตอนนี้แต่พี่จะทำให้พูห์ขาดพี่ไม่ได้"ร่างแกร่งกอดพูห์แน่นน้ำเสียงที่เอ่ยออกมาราวกับจะสัญญากับตนเอง

"เอาล่ะเรื่องพูห์บ้างพี่อ่านประวัติของพูห์แล้วทำไมจะต้องไปโรงพยาบาลทุกเดือนคนของพี่เจาะประวัติการรักษาของพูห์ไม่ได้เลยไม่มีโปรไฟล์พูห์หน้าแดงทันที

"มะ...ไม่มีอะไร พูห์แค่ไปเอายาแก้ปวดหัว"ไฟซัลขมวดคิ้ว

"ปวดตรงวันทุกเดือนอะนะเอาความจริงดีกว่าพูห์"พูห์เริ่มเหงื่อออก

"จริงนะครับพูห์ชอบเป็นไมเกรนยาได้มาครบเดือนไงหมดก็ไปเอา"พูห์อึกอักตอบร่างสูงจ้องหน้าเรียวเล็กตาเขม็ง น้ำเสียงกดต่ำพูห์หลบตาทันที

"ไม่เชื่อก็ถามป๊าสิ"พูห์ใช้น้ำเสียงโวยวายเข้าข่มไฟซัลถอนหายใจเอาเถอะเรื่องนี้ไม่มีผลมากมายนักเขาเพียงแค่เป็นห่วงกลัวพูห์จะมีโรคร้ายแรงเขาเองจะได้หาหมอมารักษาได้ทันเท่านั้นเอง

"เอาล่ะๆพี่ถามเพราะเป็นห่วงเท่านั้นเอง "เขาลูบหัวพูห์เบาๆ เรื่องนี้เขาต้องตามสืบให้ได้

"ติณน์เป็นอะไรกับพูห์ สนิทกันมากขนาดไหน "

"ก็เพื่อนกันทั้งกลุ่มอะมีอะไรเหรอมีปัญหาอะไรรึเปล่า"ไฟซัลยิ้มน้อยๆ

"ไม่มีค่ะพูห์จะไม่มีปัญหาอะไรทั้งนั้น"ร่างสูงพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นเหมือนกับจะให้คำมั่นกับคนตรงหน้า

พูห์หงุดหงิดมาได้สองสามวันวันแล้วมันอะไรกันมากมายนัหนาไม่รู้ดูวังทั้งวังวุ่นวายไปหมดเหมือนจะจัดงานเฉลิมฉลองอะไรซักอย่างไฟซัลเองก็หายทั้งวันกลับมาก็ดึกมากสองบอดี้การ์ดก็ไม่โผล่มาให้เห็นตัวเขาเองก็ถูกกลากไปมาจนเวียนหัวเหมือนกันจะอะไรซะอีกล่ะเช้ามาลากไปขัดผิว นวดตัว บ่ายมาวัดตัว วัดหัว วัดเท้า เย็นมาก็ขัดผิวสปาอีกทำแบบนี้มาเกือบอาทิตย์แล้ว เพื่อนๆก็ติดสอบ ไม่มีเวลาว่างมาคุยกับเขาได้นานกันซักคนและดูเหมือนทุกคนกลายเป็นคนมีธุระกันหมด

"โว้ยยยยหงุดหงิด"พูห์หัวฟัดหัวเหวี่ยงเดินออกไปสวนกลางที่ตั้งอยู่กลางวังกว้างนั่งลงบนเปลผ้าใต้ต้นไม้ถอนใจเฮือกๆด้วยความเบื่อหน่าย

"คุณพูห์...คุณพูห์ครับ"ผู้ชายร่างสูงใส่เครื่องแบบทหารบนไหล่สะพายปืนยาวป้ายไปด้านหลังพูห์เหลือบตามองอย่างแปลกใจ

"มีอะไรเหรอครับ"พูห์ลุกนั่งมองคนตรงหน้าด้วยความสงสัยเพราะทุกวันที่ผ่านมาไม่มีผู้ชายคนไหนคุยกับเขาซักคน มีแต่บรรดาสาวใช้เท่านั้นที่มาลูบๆคลำๆผิวขาวของเขาแล้วหัวเราะคิดคักเวลาจับเขาไปนวดและอาบน้ำ

"ผมมีข่าวจากท่านไฟซัลมารายงาน"ร่างสูงก้มลงกระซิบใกล้หูแต่ไม่ได้แนบชิดเพียงเพื่อให้ได้ยินเท่านั้น

"ตอนนี้ท่านไฟซัลถูกจับตัวครับคุณราซานกับคุณมุสต๊าฟกำลังออกไปช่วยเหลือแต่โดนกับดักผะ...ผมไม่รู้จะแจ้งใครดี ผมช่วยท่านไฟซัลไว้ได้แต่ท่านบาดเจ็บสาหัสผมต้องการความช่วยเหลือ"ทหารตรงหน้าพูดรัวเร็วจนเขาแทบจะจับคำไม่ได้ พอได้ยินที่บอกหัวใจของเขากระตุกวาบรีบลุกพรวดมาจับมือทหารที่บอกข่าว

"เป็นอะไรไฟซัลเป็นอะไรบอกสิเร็วๆ" เขาจับแขนเขย่าทหารคนนั้นหน้าซีดเสียงสั่น

"ตามผมมาครับเร็วๆเถอะ"เขาร้อนรนบอกพูห์ให้เดินตามไปประตูด้านข้างของวังที่ออกไปก็เจอแต่ทะเลทรายเวิ้งว้างมีรถมาจอดรอเทียบข้างเขากว้าเร็วเพื่อขึ้นรถแล้วต้องชะงักตัวแข็งทันที

"หะ ....เห้ยยยย"พูห์อุทานลั่น

"ว่าไงราซานได้ร่องรอยอะไรบ้าง"ร่างแกร่งยืดตัวขึ้นทำให้แลดูสูงขึ้นไปอีกใบหน้าคร้ามขบกรามแน่นจนนูนมือกำกันแน่นจนเห็นเส้นเอ็นบูดโปน

"เรียกทุกคนมาใครก็ตามที่มีส่วนเกี่ยวข้องที่ต้องดูแลพูห์นำตัวมาให้หมดทุกคนเดี๋ยวนี้"ใจเขาร้อนไปหมดวิบวับไปด้วยความรู้สึกเจ็บแปลบปลาบพุ่งเข้ามาใครกันที่กล้าแตะต้องคนของเขาคนที่เขาเฝ้าทะนุถนอมคนที่เป็นเหมือนดวงใจของเขา มันช่างกล้าเหลือเกินดวงตาเข้มยิ่งแข็งกร้าวขึ้นไปอีกเมื่อมองเห็นคนที่เดินเข้ามาในห้องไม่ต่ำกว่าสิบคนเขาสาวเท้าเดินไปยืนกลางห้องกางขาออกเล็กน้อยเอามือกอดอกไว้แน่นเพราะหากไม่ทำแบบนั้นเขาเองคงอดใจไม่ไหวที่จะพุ่งเข้าไปทำร้ายคนเหล่านั้นให้ราบเป็นหน้ากลอง

"เล่ามา" เสียงราบเรียบเย็นเยียบจนราซานและมุสต๊าฟยังไม่กล้าหายใจดังเหล่าบรรดาทหารเวรและสาวใช้กลัวจนฉี่แทบราดไม่เคยเจอเจ้านายตนเองดูโหดร้ายขนาดนี้​ราซานขยับเข้ามาประเมินเหตุการณ์ตามคำบอกเล่า

"ไม่ใช่พวกนั้นแน่กระหม่อมนี่เรามีศัตรูใหม่โดยที่เราไม่รู้การข่าวได้ยังไง"ราซานพึมพำมุสต๊าฟหลบไปอีกมุมเพื่อรับโทรศัพท์ที่วังหน้าโทรมา

"ฝ่าบาทคุณเชนโทรมากระหม่อมทราบข่าวคุณพูห์แล้วรีบเถอะพะย่ะค่ะ"ไฟซัลก้าวเร็วมาดึงโทรศัพท์มาสอบถาม ราซานเดินมาฟังใกล้ๆสีหน้าของไฟซัลยิ่งนิ่งน้ำเสียงที่สอบถามรายละเอียดยิ่งราบเรียบ

"ขอบใจเชน" ขากดตัดสายหันมามองหน้าราซานและมุสต๊าฟด้วยสายตาเหี้ยม

"ไปกัน"ทั้งสามก้าวเร็วไปเตรียมอาวุธโดยไม่มีคำพูดนอกเหนือจากนั้นและขึ้นรถเชโรกีสีดำที่จอดติดเครื่องรอราววานเป็นคนขับมุสต๊าฟนั่งด้านข้างด้านหลังคือไฟซัลที่นั่งบรรจุกระสุนใส่รังแม็กอย่างช้าๆ ทั้งคู่เหลือบสายมองกันแล้วหันกลับไปมองไฟซัลนึกขยาดภายในใจทันที

"ใครพะย่ะค่ะ" ราซานถาม

"ซาบีรน่า"เสียงเย็นเยียบตอบ

"ไปที่บ้านพักของอิบรานซาบน่าเอาตัวพูห์ไปขายให้มันหากมันกล้าแตะต้องตัวพูห์​มันจะต้องไม่ตายดีแน่"ทั้งสามเอ่ยวางแผนเพื่อจะช่วยพูห์ช่วยกันจัดการกับบอดี้การ์ดที่เดินวนเวียนรอบๆบ้านอย่างเงียบเชียบก่อนที่จะเล็ดลอดเข้าไปยังตัวบ้าน เสียงเอะอะโวยวายดังออกมาเป็นระยะๆ ไฟซัลจำได้ดีว่าเสียงนั้นเป็นของใคร ใจเขายิ่งร้อนรนเมื่อได้ยินเสียงร้องของพูห์

"โธ่เว้ย ไม่รอแล้วราซานรีบบุกเถอะ"ไฟซัลบอกราซานที่แอบอยู่ด้านข้างของริมหน้าต่างพร้อมกับเขา

"ใจเย็นเถอะพะย่ะค่ะเดี๋ยวพวกมันไหวตัวทัน"ไฟซัลขบกรามจนขึ้นสันเก็บทุกคนให้หมดยกเว้นอิบรานฉันจะจัดการเองราซานนึกหวาดแทนเจ้านั่นขึ้นมาทันทีเนื่องจากรู้ว่าเจ้านายของตนเองเป็นคนแบบไหนเสียงร้องโอ้ยของพูห์ดังขึ้นตามมาด้วยเสียงโครมครามไฟซัลพรวดพราดลุกขึ้นราซานจำเป็นต้องตามติด

เมื่อทั้งสองพังประตูเข้าไปช่วยพูห์และตั้งท่าจะยิงแต่ต้องชะงักค้างเพราะภาพตรงหน้าพูห์ที่อยู่ในเสื้อเชิ้ตตัวใหญ่สีขาวเปื้อนไปด้วยเลือดแดงไปทั้งตัวขาขาวที่เปล่าเปลือยถูกล่ามด้วยโซ่ตรงข้อเท้าใบหน้าหวานที่ตอนนี้ปากบวมแตกเลือดไหลออกมาตรงมุมปากยืนหอบอยู่ในมือถือเศษแจกันที่แตกออกจากกันมองเลยไปอีกนิดจะเห็นร่างกลมใหญ่นอนแก้ผ้าเปลือยกายหงายท้องอยู่ใบหน้าอาบไปด้วยเลือดนอนกองอยู่บนพื้นไฟซัลวิ่งไปรวบตัวพูห์มาไว้ในอกกอดจนแน่นราซานเอาปลายเท้าเขี่ยร่างที่นอนสลบก่อนจะยกหูโทรศัพท์เรียกคนมาแบกร่างอ้วนฉุกลับวังไฟซัลก้มลงอุ้มร่างเล็กในท่าเจ้าหญิงโดยไม่พูดอะไรซักคำใบหน้าเข้มที่ตอนนี้กลายเป็นเย็นชาจนเหมือนหินอ่อนพูห์ตัวสั่นอยู่ในอ้อมกอดมีแค่ราซานและมุสต๊าฟเท่านั้นที่รู้ว่าตอนนี้ไฟซัลน่ากลัวแค่ไหน

"ชู่ว์ววววว คนดี ไม่เป็นไรนะคะพี่จะพากลับบ้าน"ไฟซัลก้มหน้าลงบอกร่างเล็กที่ซุกหน้ากับอกเขาเบาๆหน้าอกรับรู้ถึงความเปียกชื้นและร้อนแนบกับเสื้อของเขาเสียงสะอื้นแผ่วบีบหัวใจเขาจนอธิบายไม่ถูกเขาสอดตัวเองขึ้นนั่งและจับร่างบางมานั่งบนตัก​โอบกอดไว้แนบอก เฝ้าแต่โทษตัวเองที่ทำให้คนที่รักต้องเจ็บตัวและใครที่มันทำให้คนรักของเขาเจ็บแม้แต่ปลายเล็บก็อย่าหวังจะมีชีวิตรอดกลับไป

"ราซานเดี๋ยวรอที่ห้องทำงานเราขอดูแลพูห์ก่อน"ไฟซัลอุ้มร่างบางที่ตอนนี้หลับคาอกกว้างลงบนที่นอนแผ่วเบา สาวใช้นำขันทองใส่น้ำอุ่นที่เหยาะน้ำมันหอมลงไปมาให้เขาทำความสะอาดพูห์ระหว่างสำรวจอาการบาดเจ็บตามตัวของร่างเล็ก กรามยิ่งขบกันแน่นเขาถอดเสื้อออกทั้งเนื้อตัวของพูห์เหลือแต่กางเกงชั้นในสีขาวตามเนื้อตัวมีแต่รอยช้ำเป็นจ้ำเช็ดตัวจนเหลือท่อนกลางเขาถอดกางเกงชั้นในออกยกขาสองข้างของพูห์ตั้งฉากเป็นรูปตัวเอ็มมือแหวกก้อนเนื้อสองก้อนแยกออกจากกันเพื่อมองรอยจีบสีสวยที่ไม่มีร่องรอยความเสียหาย เขาถอนหายใจด้วยความโล่งอกเพราะหากช่องทางรักที่เป็นของๆเขามีร่องรอยเมื่อไหร่ ไอ้คนที่ทำก็ไม่เหลือซากให้มานั่งจดจำแน่นอน

"ไอ้ อี ตัวไหนที่มาแตะต้องของรักของฉันพวกมันจะได้รับรู้รสชาติความทรมานอย่างแท้จริงจนอยากจะต้องร้องขอความตายแน่นอน" เขากล่าวออกมาเสียงเย็นเฉียบขัดกับมือใหญ่ที่ลูบผมนุ่มของคนที่นอนสลบไสล ก่อนจะก้มลงจูบบางเบาบนหน้าผากใส แล้วลุกออกจากห้องไป

​