กลรักของชีคตัวร้าย

"ราซานฉันจะต้องการประวัติทั้งหมดของเด็กคนนั้นเดี๋ยวนี้ตั้งแต่แรกเกิดจนถึงตอนนี้"ร่างสูงในสูทสีเข้มดูหรูหราจ้องมองไปยังใต้ต้นไม้ที่ห่างจากตัวรถลีมูซีนคันหรูไปไม่มากนักในมือหนาใหญ่ถือแก้วไวน์บอบบางสีแดงเข้มในแก้วกระเพื่อมช้าๆตามแรงเหวี่ยงเบาๆในมือนั้น

"ไหนกันกระหม่อม"ชายหนุ่มอีกคนนั่งฝั่งตรงกันข้ามชะโงกมองตามสายตาของผู้เป็นนายตนเองสายตามองเห็นแต่ภาพเด็กหนุ่มที่อยู่ในชุดนักศึกษาสถาบันที่เจ้านายของเขาเป็นเจ้าของและกิจการที่มีมากกว่า60แห่งทั่วโลกที่อยู่ในมือของเจ้านายเขาเอง

"คนตัวเล็กกว่าเพื่อนผิวขาวๆนั่นไงเอามาให้ได้ภายใน3ชั่วโมงก่อนที่เราจะเดินทางกลับประเทศ"พูดจบร่างสูง ใบหน้าคมเข้มจมูกโด่งขึ้นสันหนวดเหนือริมฝีปากและเคราเขียวเข้มเข้ารูปทำให้ใบหน้านั้นดูหล่อเข้มขึ้นไปอีกและที่สำคัญใบหน้าที่ปรากฏรอยยิ้มบางๆเมื่อจ้องร่างเล็กขาวจนส่องออร่าให้เห็นบ่งบอกชัดเจนเกี่ยวกับสัญชาตินั่นคืออาหรับ

"ทำไมรู้สึกเยือกๆวะ"ร่างบางขนลุกขึ้นมาไม่ทราบสาเหตุใบหน้าหนาวดวงตากลมโตมองเห็นขนตายาวงอนริมฝีปากเข้ารูปสีเชอรี่เอ่ยออกมาทำให้เพื่อนๆในกลุ่มอีก3คนต้องเอ่ยถาม

"เป็นไลพูห์"ติณน์ถามสายตาจับจ้องยังใบหน้าหวานใสนั่นใครจะไปเชื่อว่าร่างที่อยู่ตรงหน้าเป็นชายหนุ่มเช่นเดียวกับเขาทั้งที่เป็นผู้ชายเหมือนกันแท้ๆแต่พูห์กลับเหมือนทอมมากกว่าผู้ชายไปซะอย่างนั้น

"นั่นดิวะเป็นไลไอ้พูห์ดูหน้าซีดๆ"เอกหรือเอกราชถามด้วยความเป็นห่วงทำให้กริชเพื่อนอีกคนจับสังเกตุใบหน้านั้นด้วยเช่นกัน

"ปวดท้องอีกแล้วเหรอวะยังไม่ถึงเวลาไม่ใช่เหรอ"กริชถามออกมา

"อะ...ไอ่บ้าไม่ใช่เว้ยยังไม่ถึงเวลา"พูห์ถึงกับหน้าแดง​พวกเพื่อนทั้ง3ถึงกับถอนหายใจโล่งอกยัง...พวกมันยังไม่หายสงสัยเรื่องน่าอายแบบนี้พวกมันยังจะกล้ามาถามกันหน้าตาเฉยได้อีก

"งั้นละเป็นไลอยู่ๆก็หน้าซีดปากสั่นถ้าไอ้นั่นมาก็รีบบอกจะได้ให้ไอ้ติณน์มันไปซื้อให้คราวนี้ตามันต้องไปฮ่าาา"กริชบอกอย่างขำๆพูห์หน้าขึ้นสี พร้อมกับทำสายตาเหวี่ยงๆใส่กลุ่มเพื่อน

"กูบอกว่ายัง ทำไมต้องให้พูดซ้ำวะ" ฃพูห์เอ่ยอารมเสีย

"เออออออ" อีก3หนุ่มพูดมาพร้อมๆกัน

..............................................

"กระหม่อม...... "ร่างสูงที่ยืนมองลงไปด้านล่างจากหน้าสูงของตึกอำนวยการหันกลับมาช้าๆสายตาเท่านั้นที่มีเครื่องหมายคำถามแต่ไม่ได้เอ่ยคำพูดออกมา

"ประวัติพระเจ้าค่ะที่สำคัญเป็นลูกชายของลูกหนี้จากธนาคารของเราพอดี"ราซานเปิดอ่านประวัติคร่าวๆให้ผู้เป็นนายฟัง

"อืมมม ... เอาวางไว้บนโต๊ะเดี๋ยวจะอ่านเองอ่อราซานทำวีซ่ากับพาสปอร์ตของเค้าให้ด่วนก่อนเครื่องขึ้นเราจะพาเค้ากลับบ้านด้วย"ร่างสูงหันกลับไปมองเบื้องล่างเหมือนเดิมเอ่ยคำสั่งเสียงเรียบ

"พระเจ้าค่ะ"ราซานโค้งคำนับก่อนถอยหลังเดินออกไปตามคำสั่งเขาหันกลับไปมองประตูที่ถูกปิดแผ่วเบาเอ่ยออกมาเบา

"น่ารัก..อยากได้หึหึเป็นเด็กดีจังน๊าอยากรู้จักไวๆซะแล้วสิ"ไฟซัลนั่งอ่านประวัติของพูห์อย่างใจจดจ่อพลางเอื้อมมือไปยังโทรศัพท์เครื่องหรูที่วางอยู่บนโต๊ะ่ทั้งที่ยังไม่ละสายตาจากแฟ้มหนานั่น

"ท่านพ่อ....ลูกจะพาคนกลับไปที่ประเทศของเรานะพะย่ะค่ะนี่เป็นรางวัลที่ลูกทูลขอขอบทัยครับที่ไม่ขัดขวางลูก"ใบหน้าคมเข้มฉีกยิ้มกว้างก่อนจะเรียกองค์รักษ์คนสนิทให้เข้ามาหาเพื่อจะรับคำสั่ง

"ราซานโทรติดต่อคุณภูษิตเรื่องหนี้ที่กู้ให้เข้ามาหาฉันที่นี่ด่วน"เขานั่งหมุนปากกาแท่งแพงไปมานึกถึงใบหน้าหวานที่เห็นเมื่อเช้าเท่าที่อ่านประวัติเจ้าตัวแสบไม่ใช่น้อยโดนเรียกเข้าฝ่ายปกครองแทบจะทุกอาทิตย์ต่อยตีเป็นว่าเล่นมีเพื่อสนิท3คนที่ดูเหมือนจะเป็นองค์รักษ์ไปซะมากกว่าตั้งแต่สมัยประถมจนเข้ามหาวิทยาลัยกระทั่งเรียนยังสาขาเดียวกันอีกรักกันหนาแน่นเสียจริงๆชักอยากจะเจอตัวไวๆซะแล้วสิ

"ไอ้ติณน์กูรู้สึกใจคอไม่ดียังไงไม่รู้หว่ะ"พูห์นั่งหน้านิ่วคิ้วขมวดจนคิ้วเรียวแทบจะผูกติดกันติณน์ละสายตาจากอาจารย์ที่บรรยายอยู่ด้านหน้าหันกลับมามองเพื่อนทันทีด้วยความเป็นห่วง

"มีอะไรป่าววะพูห์รู้สึกไม่สบายตัวหรือว่าไง"ติณน์ถามด้วยความเป็นห่วงจนทำให้เอกและกริชชะโงกหน้ามาดูด้วยความสงสัยยิ่งพูห์ทำหน้าซีดๆพวกเขาก็ยิ่งเป็นห่วง

"มีไลกันวะมึง2คนใกล้จะหมดเวลาแล้วทนไหวป่าวพูห์"เอกพูดเบาๆ

"เออนั่นดิหน้าตาไม่ดีเลยมึงมีไลกัน"กริชพยักหน้าตาม

"ไม่รู้เหมือนกันกูบอกไม่ถูกใจมันหวิวๆอะ"พูห์บอกเบาๆพออาจารย์กล่าวลาทั้ง3รีบลุกจากที่นั่งกลับไปที่นั่งประจำม้าหินอ่อนด้านข้างตึกอำนวยการ(ยิ่งใกล้ศัตรูมากเท่าไหร่ยิ่งปลอดภัยเท่านั้น 555!!!เหรอออ)

ด้านบนห้องของผู้อำนวยการมีชาย3คนที่มีความรู้สึกแตกต่างกันโดยสิ้นเชิงกำลังคุยกัน

"ผมไม่ได้เรียกร้องนะคุณภูษิตแต่คุณค้างชำระมาหลายเดือนแล้วทางผมต้องจัดการขั้นเด็ดขาดเข้าใจนะครับ"ราซานเอ่ยออกมาส่วนเจ้านายของเขานั่งมองหน้าคุณภูษิตนิ่งๆ

"ผมขอร้องเถอะครับตอนนี้กิจการของผมกำลังจะดีขึ้นจากเมื่อก่อนผมเองพยายามเต็มที่แล้ว"ภูษิตใบหน้าซีดเผือดเหงื่อไหลย้อยลงบนใบหน้าทั้งๆที่แอร์เย็นเฉียบเสียงถอนหายใจมาจากฝ่ายที่นั่งตรงกันข้ามทันที

"มีข้อต่อรองให้อยากฟังไหมคุณภูษิต"ไฟซัลเอ่ยเสียงเรียบ

"ครับๆ"ภูษิตรีบตอบรับไฟซัลอย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย

'รางวัล'ใกล้จะเป็นของเขาแล้วสินะอดทนหน่อยนะพูห์แล้วเราจะได้อยู่ด้วยกัน(มันใช่เหรอทั่นถามพูห์หรือยังไรท์ยังไม่เห็นแกจะคุยกันเลย)ไฟซัลพึมพำเบาๆ

"ไอ่เหี้ย!!!ปล่อยนะ"เสียงซาวน์ดเอฟเฟคตามมาด้วยเสียงโอ้ยยยยยยยจากนั้นเสียงดังโครมครามภายในห้องดังลอดออกมาอย่างต่อเนื่องเล่นเอาราซานยืนไม่ติดที่

"เห้ยเกิดอะไรขึ้นจะเอาไงดีวะเจ้านายไม่ให้เข้าซะด้วย"ราซานเดินวนไปมาหน้าห้องอย่างกังวลใจเขาเป็นองค์รักษ์ของเจ้าชายไฟซัลแห่งราชวงค์บันดูลาอิคผู้ครองแคว้นและมลรัฐอีก27รัฐภายใต้การปกครองคำสั่งคือคำสูงสุดที่ขัดขืนไม่ได้แต่ความห่วงเจ้านายก็ยังทำให้ลังเลที่จะเข้าไปอยู่ดีขณะที่ราซานยืนมึนอยู่หน้าประตูเสียงเปิดประตูและทันได้เห็นร่างขาวตัวเล็กเอาขาถีบเข้าไปด้านในแต่ตัวเขาเองกลับมองไม่เห็นภายในห้องว่าเกิดอะไรขึ้น

"ราซาน...จะ...จับพูห์ไว้เดี๋ยวนี้"เสียงอึกอักไม่เป็นคำพูดดังลั่นออกมาราซานไม่สนใจอะไรทั้งสิ้นนอกจากคำสั่งที่ได้ยินเขารีบคว้าร่างเล็กยกตัวขึ้นความสูงของเขาไม่ก่อให้เกิดปัญหาที่จะทำให้ร่างเล็กบางของพูห์ลอยเหนือพื้นแกว่งขาไปมา

"ปล่อยดิเห้ยปล่อยไงได้ยินมั๊ยวะเนี่ยสัดเอ้ย)_&^%$#@$#%*()(_)(#$##%^^&)_((*&^*@#%^"ร่างเล็กดิ้นรนจะลงยืนที่พื้นราซานผู้เป็นถึงองค์รักษ์เอกถึงกับหอบเพราะร่างจ้อยนั่นทั้งถีบทั้งก้มลงกัดท่อนแขนไม่ยอมหยุด

"หยะ..อย่ารุนแรงราซาน โอยยย"ไฟซัลเดินกุมกลางขาเดินออกมาจากภายในห้องนั่นยังไม่ทำให้ราซานตกตะลึงเท่ากับรอยข่วนเปนทางยาวบนใบหน้าคมเข้มแถมริมฝีปากมีเลือดซึมออกมา

"โอ้ยไอ้บ้านี่ปล่อยกูนะพวกมึงเป็นใครวะแม้งกูจะแจ้งตำรวจข้อหาอนาจารปล่อยดิเว้ย"พูห์ตะโกนไม่หยุดปากดิ้นรนจนเหนื่อยหายใจไม่ทัน.........(เอิ่มเกิดไลขึ้นแว๊ ไรท์อยากรู้อ้ะ แกทำไลพูห์ห๊ะเจ้าไฟซัล)

"จับพูห์แน่นๆราซานเอาเข้าไปในห้อง"ไฟซัลเดินขัดๆหน้าแดงจนถึงใบหูตาก็มองพูห์ที่ถูกราซานจับไว้ลากกันถูลู่ถูกังเข้าไปในห้องเพราะเจ้าเด็กแสบดิ้นไม่หยุดจะทำรุนแรงก็ไม่กล้า

"เอาล่ะๆพูห์พี่ขอโทษเรามาคุยกันดีๆดีกว่านะ"ไฟซัลค่อยๆย่องไปนั่งเก้าอี้ราซานมองเจ้านายของตนเองอย่างเป็นห่วงเจ้านายเขาหน้าออกจะเขียวๆแถมบาดเจ็บแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อนเสียด้วย

"เป็นอะไรมากหรือไม่ฝ่าบาท"ราซานถามกระหืดกระหอบ(แกก็เลิกดิ้นเหอะพูห์ชั้นละเหนื่อยแทนราซาน)

"ไม่เป็นไร"เสียงตอบแผ่วร่างเล็กหยุดดิ้นชั่วครู่เพราะเจ้าตัวก็เหนื่อยมิใช่น้อย

"พูห์ฟังนะเมื่อกี้พี่ขอโทษแค่สงสัยว่าพูห์เป็นหญิงหรือชายกันแน่ถึงได้เข้าไป....เอิ่ม..จับก้นน่ะตอนนี้รู้แล้วว่าเป็นผู้ชาย" ไฟซัลพูดขำๆราซานเองมองหน้าเจ้านายของตนอย่างอึ้งๆ ฝ่ายพูห์เองฮึดฮัดเมื่อได้ยินคำบอกเล่าจากไฟซัล

"กูมีเจี้ยวเหมือนมึงสัดเอ้ยนมกูก็ไม่มีแถมนุ่งกางเกงซะขนาดนี้จะไปดูเหมือนผู้หญิงได้ยังไงวะ"พูห์โมโห

"จ้าๆพี่ขอโทษก็พูห์หน้าหวานสวยขนาดนั้นตัวเล็กนิดเดียวผิวขาวจนผู้หญิงบางคนอายแล้ว...เอ่อแล้วปากนั่นก็หอมหวานซะจนพี่ไม่แน่ใจเลยอยากลองพิสูจน์ดู "ไฟซัลบอก ราซานถึงกับพูดไม่ออกไม่คิดว่าเจ้านายจะไวไฟได้ขนาดนี้

"รู้หรือยังล่ะว่ากูตัวผู้"พูห์เหวี่ยงตาจ้องเขม็งไปที่ไฟซัล

"ค่ะๆ มาเถอะพี่จะคุยเรื่องงานพูห์ดื่มโกโก้กับขนมเค้กก่อนนะพี่จะบอกเรื่องงานไปด้วย"ไฟซัลพยักหน้าให้ราซานยื่นแฟ้มเอกสารไปให้พูห์ดูในนั้นเป็นภาษาอังกฤษล้วนๆและมีภาษาอาหรับบางส่วนพูห์ถึงกับหน้าเหว๋อ

"ไม่มีภาษาไทยอะแล้วจะอ่านยังไง"พูห์เริ่มของขึ้นอีกรอบ

"ไม่ต้องห่วงสัญญานี่คุณภูษิตอ่านหมดแล้วรอพูห์มาเซ็นต์รับข้อตกลงเท่านั้นเพราะพูห์จะต้องเดินทางไปกับพี่"ไฟซัลยิ้มหน้าซื่อตาเฉยทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้

"ถามป๊าก่อนขอเอาเอกสารนี่กลับบ้านนะ"พูห์ลุกขึ้นหนีบเอกสารเข้าใต้รักแร้ไฟซัลรีบลุกขึ้นยืน

"เอกสารนี่สำคัญเอาออกไปไม่ได้พูห์โทรหาดีกว่าแล้วเราจะเดินทางกันคืนนี้อีกสองชั่วโมง"ไฟซัลบอกเสียงเรียบ

"ไม่ไป..งั้นไม่ไปไหนจะเรื่องเรียนไหนจะเพื่อนอีกซักอาทิตย์นึงจะตามไปแล้วกัน"พูห์ส่ายหน้าเร็วๆ

"คุณหนูพูห์ครับทางเรารอไม่ได้งานเร่งด่วนมากคุณภูษิตถ่วงเวลาไม่ยอมไปจนมันจะหมดสัญญาแล้วครับ"ราซานเห็นไฟซัลยืนนิ่งหาทางออกไม่ได้เลยเข้าไปช่วยพูดให้

"งะ..งั้นเหรอแต่ผมยังไม่ได้เตรียมอะไรเลยนะเรื่องเรียนอีก"พูห์มองหน้าคนร่างสูงทั้งคู่

"ไม่มีปัญหาครับนี่เป็นมหาวิทยาลัยของท่านไฟซัลส่วนเพื่อนคุณหนูรีบไปแจ้งตอนนี้ยังทันพาสปอร์ตวีซ่าเรียบร้อยหมดแล้วครับ พูห์อ้าปากค้าง

​