บทที่ 2

"ไวเหี้ยๆ"พูห์ครางหงิงราซานเดินนำหน้าลงไปด้านล่าง ทิ้งให้เจ้าชายผู้ไม่เกรงกลัวใครนั่งสตั๊นอยู่ภายในห้องเครื่องบินโบอิ้งลำใหญ่ค่อยๆชะลอตัวลงช้าๆตามลานบินพูห์มองออกไปด้านนอกสุดลูกหูลูกตาคือทะเลทรายอันกว้างใหญ่ด้านล่างมองเห็นรถลีมูซีนคันยาวและรถจิ๊ปอีกไม่ต่ำกว่าสิบคันจอดเรียงรายบนลานบินเสียงขยับตัวทำให้พูห์หันกลับมามอง'ไอนี่อีกคนทำตัวสนิทสนมกับเขายังกับรู้จักกันมาตั้งแต่เกิดไม่ว่าจะคำเรียกนำหน้า​อาหารการกินเสื้อผ้าถูกเตรียมพร้อมโดยที่เขาขึ้นเครื่องมาแต่ตัวแถมเขาได้คุยกับป๊าแค่ไม่ถึงห้านาทีคำพูดของป๊ามีแค่บอกว่า'เออเอ็งไม่ต้องกลัวหรอกไปกับคุณเขาเหอะ'ง่ายดีมั๊ย ส่วนเพื่อนๆมีเวลาแค่กล่าวคำลาแล้วจะติดต่อทางแอพสีฟ้าๆ หรือแอพสีเขียวๆตามนั้นแหละฮะ '

"พูห์เตรียมตัวเถอะ"สั้นง่ายแต่เข้าใจโคตรมองร่างสูงที่อยู่ในผ้าคลุมสีดำผืนใหญ่ได้ข่าวว่าเรียกว่า**มิชลาฮ์ (Mishlah)**​ทำให้ร่างแกร่งดูคมเข้มขึ้นไปอีกยังไม่ทันจะได้ลงเครื่องเสียงโทรศัพท์มือถือราคาแพงของไฟซัลดังขึ้น

"กระหม่อม...เมื่อไหร่พะยะค่ะ...อีกชั่วโมงเจอกันพระเจ้าค่ะ"ใบหน้าเข้มขรึมลงจนเห็นได้ชัดแต่น้ำเสียงที่เอ่ยกับเขากลับอ่อนโยนเหลือเชื่อ

"พูห์พี่จะไปส่งที่วังก่อนให้มุสต๊าฟเป็นคนดูแลน้องนะคะพี่มีงานต้องประชุมด่วนต้องการอะไรบอกมุสต๊าฟได้เลย" ราซานซึ่งยืนหน้าขรมเตรียมดึงเซฟปืนก่อนจะเอาเหน็บเข้าซอกแขนไฟซัลเองก็เช่นกัน'อะไรกันวะนี่กูมาอยู่ดงผู้ร้ายหรือไงพกปืนกันทุกคนไว้เดี๋ยวขอพกมั่ง' (เค้าคงให้ถือปืนละนะได้ยินมาว่าแกเอ๋อนี่ ไรท์แค่พึมพำเฉยๆ)พูห์คิดรู้สึกหงุดหงิดเล็กๆ​เสียงวิทยุสื่อสารดังกันครืดคราดฟังไม่ออกแม้แต่คำเดียวร่างสูงหันมาคว้าแขนบางให้เดินคู่กันกลิ่นอาฟเตอร์เชฟบางเบาโชยมาติดจมูก

"ไกลป่าววังน่ะแล้วมีคนพูดภาษาไทยได้บ้างไหมไม่ใช่เอาไปทิ้งให้อดตายนะไม่ยอมจริงๆด้วย"พูห์เหวี่ยง

"มีครับมุสต๊าฟไงพูดไทยได้คล่องแล้วมีคนรับใช้คนไทยด้วยแม่ครัวไทยเคเบิ้ลอินเตอร์เนตทุกอย่างมีครบไม่ต้องห่วงนะคะ"ร่างสูงก้มลงบอกเขา ราซานบ่นออกมาเบาๆ

"นี่ขนาดยังไม่ได้กันยังเอาใจขนาดนี้ดูท่าทางจะอยู่ชมรมยอดฮิตของผู้ชายซะละมั้ง"ไฟซัลหันมามองราซานด้วยสายตาคาดโทษโดยที่เจ้าตัวเล็กไม่รู้เรื่องราวกับเขาหรอกเพราะภาษาที่พูดเป็นภาษาท้องถิ่น

"ถ้าปากแกว่างมากนะราซานไปแก้ตัวกับมุสต๊าฟดีกว่านะว่าผู้หญิงที่เดินผ่านกล้องเป็นใครหึหึ"ไฟซัลเหน็บเอกรักษ์ตัวแสบเส้นทางที่ผ่านเป็นตึกอาคารทันสมัยและต้นไม้หลากหลายจนไม่น่าเชื่อว่าที่นี่คือเมืองแห่งทะเลทรายสองข้างถนนมีทรายรายล้อมตลอดเส้นทางสิ่งที่เรียกว่าวังทำเอาพูห์อึ้งเพราะสิ่งที่อยู่ตรงหน้าคือสีขาวอะไรๆก็ขาวตัววังที่ดูใหญ่โตรั้วยาวสุดหูตาสีขาวทหารในชุดเครื่องแบบยืนด้านหน้าวังในพรึบ รถลีมูซีนเคลื่อนตัวช้าๆจนจอดสนิท

"นี่ห้องของพูห์อยู่ไปก่อนนะมีอะไรสงสัยตามมุสต๊าฟที่ต่อไปคือองค์รักษ์ของน้องพี่ต้องไปทำงานก่อนแล้วเจอกัน" พูดตดไม่ทันหายเหม็นร่างสูงกับราซานก้าวยาวๆเดินตัวปลิวไปตามทางทิ้งให้เขายืนมึนอยู่หน้าห้องด้านหลังมีมนุษย์ผู้ตัวสูงแต่ไม่ดูหนาเท่าสองคนที่เดินจากไปใบหน้าไร้หนวดเคราค่อยหายน่ากลัวหน่อย

"เอ่อ..."พูห์เกาหัวจะทักยังไงวะ

"คุณพูห์ผมมุสต๊าฟครับ" ร่างสูงโปร่งแนะนำตัวด้วยคำพูดนุ่มนวลก้มหัวลงเล็กน้อย

"ผมพูห์..เห้ยรู้ชื่อแล้วนี่นา"

"เข้าด้านในเถอะครับข้างในห้องมีทุกอย่างพร้อมผมรออยู่ด้านนอกมีอะไรกดกริ่งตรงโต๊ะหนังสือได้เลยนะครับ"พูห์เดินสำรวจห้องไปเรื่อยๆ'โหเหมือนบ้านหลังนึงเลยแฮะ'เจ้าตัวกระโดดขึ้นเตียงพร้อมกับเปิดทีวีจอยักษ์เอนตัวลงหนุนกองหมอนที่สุมๆกันบนเตียง 'ยังกะเจ้าหญิงอาหรับเลยกู'

"มุสต๊าฟ.....มุสต๊าฟฟฟฟนี่มัน4วันแล้วนะเจ้านายของนายไปไหนผมจะทำงานจะได้รีบกลับบ้านให้มานั่งๆนอนๆกินอิ่มแล้วหลับผมเบื่อแล้วนะเงียบหมดทั้งราซานทั้งเจ้าชายมันยังไงกัน"ความโมโหเริ่มเกิดสี่วันที่ผ่านมาเขาได้แต่เดินรอบสวนที่จัดไว้งดงาม ว่ายน้ำ ดูหนังฟังเพลง จะคุยกับเพื่อนๆผ่านแอฟมุสต๊าฟก็บอกว่าเนตล่มโว๊ย!!ไม่ไหวละ

"ใจเย็นก่อนครับคุณพูห์ท่านไฟซัลติดภาระกิจเร่งด่วนจริงๆถ้าเสร็จแล้วคงรีบกลับมาครับ"มุสต๊าฟไม่รู้จะตอบร่างเล็กข้างหน้าตนเองยังไงเพราะนั่นเป็นงานสำคัญที่ให้ใครรู้ไม่ได้ 'คงเหงาแย่ละสิ'

"ผมแค่ไม่รู้จะต้องทำอะไรที่นี่ไม่รู้จักใครเลยนอกจากมุสต๊าฟเหงาน่ะ"พูห์บอกเบาๆตามองไปบนท้องฟ้าสีครามเข้ม คิดถึงเพื่อนและครอบครัวตนเองเหมือนถูกทิ้งขว้างยังไงพิกลเสียงถอนหายใจแผ่วเบา

เสียงโวยวายดังผ่านมาจนถึงหน้าประตูห้องนอนไฟซัลยืนนิ่งเพื่อจะแอบฟังเสียงบ่นชุดลายพรางที่เปื้อนมอมแมมไปด้วยฝุ่นและเลือดใบหน้าหมองคล้ำจากการไปต่อสู้กับกบฏที่ทรยศต่อแผ่นดินถึงจะอ่อนล้าแค่ไหนแต่พอได้ยินเสียงโวยวายก้อแทบจะหายเหนื่อย เขาเปิดบานประตูหนาหนักเข้าไปในห้อง

"ไง..เบื่อมากหรือเรา"ไฟซัลเดินเข้าไปหาร่างเล็กที่นั่งอยู่ริมเตียงมือเรียวกอดเจ้าตุ๊กตากบตัวสีเขียวดวงตากลมโตที่เป็นสิ่งยอดฮิตของวัยรุ่นพูห์หันมาทำหน้างอ

"ยิ่งกว่าเบื่ออะหายไปไหนมาบอกไปแปปเดียวปาเข้าไปตั้งสี่วันคิดสิคนเค้ารออะ"เสียงฉอดๆไม่มีช่องไฟให้ไฟซัลได้พูดทำเอาเขาอดยิ้มไม่ได้

"ขอโทษครับพอดีพี่มีงานนิดหน่อยตอนนี้ว่างแล้วพูห์กินอะไรหรือยัง"ไฟซัลนั่งลงข้างๆพูห์

"ชิส์!!สนใจด้วยไงแล้วไปทำอะไรมาน่ะมอมแมมเลย"พูห์ย่นจมูกตาสำรวจไปทั้งตัวของไฟซัล

"งานครับตอนนี้พี่ง่วงจังขอนอนก่อนได้มั๊ยตื่นมาแล้วเราค่อยคุยกัน"ไฟซัลบอกร่างบาง

"อื้มงั้นเดี๋ยวบอกมุสต๊าฟให้เอาอะไรมาให้ดื่มนะ"พูห์วางกบลงแล้วจะลุกขึ้นไฟซัลคว้าข้อมือบางไว้

"เดี๋ยวก่อนพูห์พี่มีเรื่องอยากรบกวนก่อนจะได้มั๊ยนั่งรอนี่นะขออาบน้ำก่อนแล้วจะออกมาบอก"ไฟซัลกดกริ่งราซานก็เดินเข้ามาทันที

"กระหม่อม"

"เตรียมอาบน้ำ"ไฟซัลบอกราซานเพียงไม่ถึง2นาทีก็มีร่างของหญิงงามสี่ถึงห้าคนเดินเรียงกันเข้ามาก่อนจะเดินอ้อมหายไปยังประตูบานหนาที่ออกไปสู่อ่างกว้างร่างสูงเดินเข้าไปในนั้น'โหจะอาบน้ำต้องใช้คนเยอะขนาดนี้เลยเหรอวะ'พูห์เบ้หน้า ผ่านไปราวครึ่งชั่วโมงผู้คนเดินตามมาเป็นหางยังกับแม่เป็ดกับลูกเป็ด

"ออกไปให้หมดเราจะพักผ่อนราซานไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นห้ามเข้ามาจนกว่าเราจะเรียกเอง"ทุกคนโค้งคำนับก่อนจะปิดบานประตูเสียงดังก้องจนทำให้พูห์รู้สึกใจคอไม่ดีบอกไม่ถูก

"เอิ่ม...คะ...คือยังไงดีผมพูดราชาศัพท์ไม่ถนัดทำไงดี"พูห์เกาหัวพูดเขินๆร่างสูงที่ตอนนี้สะอาดสะอ้านใบหน้าคมเข้มยิ้มกว้าง ดวงตาดุจทะเลยามค่ำคืนแวววาวพิกล

"ไม่เป็นค่ะพี่ไม่ถือพูห์พูดตามสบายเลย"ไฟซัลเดินช้าๆเข้ามาหาพูห์ที่หมุนไปมาอยู่กลางห้อง

"แล้วมีอะอไรให้ผมช่วยครับ"พูห์สงสัย

"อืมมมมันเป็นเรื่องค่อนข้างจะทำให้พูห์ลำบากใจนิดหน่อ พี่แค่อยากขอให้พูห์นอนเป็นเพื่อนจะได้มั๊ยครับ"

"เห้ยยยยย ไม่เอาอะไรวะนึกว่าจะให้ช่วยงานให้ทำแบบนี้ใครจะทำวะบ้าหรือไง"ร่างเล็กโวยวายออกมาทันที

"เห้อ..นึกแล้วเชียว"ไฟซัลถอนหายใจออกมาหนักหน่วงใบหน้าขรึมดูหม่นลงชัดเจน

"พี่แค่รู้สึกโดดเดี่ยวงานที่ไปทำพี่ต้องลงมือจับพระญาติของตัวเองท่านแม่พี่ร้องไห้ไม่หยุดท่านพ่อเสียใจอย่างหนัก บอกตามตรงพี่กดดันเหลือเกินแค่อยากให้ใครซักคนอยู่เป็นเพื่อนเท่า..นะ...นั้.."

"พอๆพูดซะดราม่าขนาดนั้นใครจะกล้าใจดำขึ้นเตียงสิ"พูห์เดินนำหน้าไฟซัลขึ้นบนเตียงกว้างเพราะเขาเองนอนเตียงนี้มาหลายวันแล้วจนเกิดความเคยชิน เจ้าตัวตบที่นอนปุๆพยักหน้าให้ไฟซัลขึ้นมานอนด้วยเพราะตอนนี้ดึกมากแล้ว ไฟซัลเท้าหัวตัวเองมองร่างเล็กที่นอนอยู่ข้างๆเขาไม่ชินที่จะใส่อะไรนอนแต่ต้องใส่ชุดนอนเพื่อให้ร่างเล็กสบายใจจนเจ้าตัวหลับสนิทถึงลุกไปถอดก่อนจะกลับมายังที่นอนกว้างอีกครั้ ฝ่ามือหยาบลูบไล้ไปตามโครงหน้าหวานก่อนจะหยุดลงที่ริมฝีปากสีเชอรี่มืออีกข้างค่อยๆดึงผ้าหม่ออกช้าๆมองสำรวจพูห์ที่หลับสนิทร่างสูงลุกขึ้นทันทีก่อนจะเดินไปกดกริ่งอีกครั้ง

"ราซาน กำยานล่ะให้ใครเข้ามาจุดหน่อย"

"กระหม่อม"ราซานหายไปซักพักก็เดินนำสาวใช้ที่ถือโถกำยานที่ทุกคนรู้ดีว่าเป็นกำยานที่กระตุ้นความอยากได้เป็นอย่างดี ไฟซัลโบกมือแล้วเดินขึ้นเตียง

"อืมมม"เขารอเวลามาจนกำยานออกฤทธ์ิ รู้ได้ยังไงเหรอก็เสียงครางนี่ไง

"พูห์..พูห์คะ"ไฟซัลโน้มตัวลงเรียกพูห์ลืมตาขึ้นช้าๆ"

"อ่าาา....ไฟซัล พูห์ยกแขนขึ้นโอยรอบคอไฟซัลสะลึมสะลือมองตอบ

"ไฟซัลกอดหน่อยสิ"ไฟซัลเอนตัวลงทาบทับร่างเล็กก่อนจะแหวกขาออกเพื่อให้ตัวเองอยู่ตรงกลางหว่างขา

"พูห์อยากให้กอดอย่างเดียวเหรอ"ไฟซัลจ้องไปที่ดวงตาฉ่ำเยิ้มปากบางเผยอให้เห็นอย่างยั่วยวน

"เซ็กซี่จริงๆนะเรา"ไฟซัลอดมันเขี้ยวไม่ได้ก้มลงกดปากหน้ากับแก้มนุ่มที่เริ่มแดงระเรื่อลมหายใจของพูห์หอบถี่ขึ้นเรื่อยๆราวกับควบคุมตนเองไม่ได้

"อ๊ะ...อืมมมมม"เสียงครางแผ่วๆยิ่งทำให้ไฟซัลอดใจไม่ไหว

"พี่จูบนะพูห์ บอกสิว่าอยากให้พี่ทำอะไร"ไฟซัลลูบไล้เรือนร่างบางหนักบ้างเบาบ้างอย่างต้องการปลุกเร้า

"อ๊า...อื้ม ทะ..ทำอะไรก็ได้ พูห์ร้อนอ้ะ"ใต้ร่างไฟซัลเริ่มบิดตัวหอบหายใจแรง

"อืมมมมมม"ไฟซัลกดปากหนาลงบนปากสีสดบดขยี้แรงขึ้นเรื่อยๆจนพูห์ทุบอกแรงๆ น้ำใสๆไหลเยิ้มจากปากบาง

"แฮ่กๆ พะ พอก่อน หายใจไม่ทัน"พูห์สูดลมหายใจแรงๆภายในร้อนจนทนไม่ไหวรู้แค่อยากให้ร่างที่ทับบนตัวเขาทำอะไรก็ได้ให้หายจากอาการนี้

"ไฟซัลช่วยหน่อยช่วยทีมันทนไม่ไหวแล้ว"พูห์บิดเร่าอยู่ใต้ร่างไฟซัลเขาเลื่อนใบหน้าลงตามใบหูขบกัดเบาๆไล่ลง คอสูดดมความหอมสร้างรอยประทับสีกุหลาบเข้มลงบนคอพูห์ก่อนละไล่ลงมาถึงเม็ดทับทิมสีแดงปากหนาอ้างับเม็ดเล็กๆดูดดึงอย่างย่ามใจ

"อ๊าาาาาาาาาา...อ๊าอื้มม"ไฟซัลยกฝ่ามือเค้นคลึงเม็ดเล็กอีกด้านนิ้วขีดเขี่ยเม็ดเล็กไม่หยุดพูห์ดิ้นรนอยู่ด้านล่างเสียวเสียดจนแทบทนไม่ไหว

"อ้ะ...อื้ม ทำอีก เสียวจังไม่ไหวอ้ะ"ไฟซัลรู้สึกถึงแกนกลางโป่งพองใต้กางเกงของพูห์

"หึหึ ไวเหมือนกันน๊า "เขาเอื้อมมือดึงกางเกงลง และจับประคองพูห์น้อยช้าๆกับมิดเลื่อนขึ้นลงเบาๆ

"อ๊ากกกกก...อ๊า..อ๊าาาาาา"เสียงครางกระเส่าของพูห์ทำให้ไฟซัลเองเกือบจะทนไม่ไหว

"พลิกตัวหน่อยคนดี"ไฟซัลบอกพูห์พร้อมกับพลิกตัวพูห์ให้นอนคว่ำยกสะโพกขึ้นกึ่งหมอบกึ่งคลานมือหนาดึงรูดแกนกลางของคนตัวเล็กไม่หยุดเสียงครางยิ่งทำให้เขาได้ใจนิ้วมือใหญ่กรีดกลางรอยแยกก้อนเนื้อ2ข้างที่แหวกอ้าทำให้มองเห็นรอยจีบสีชมพูเข้มชัดเจนที่ตอนนี้ขมิบเป็นจังหวะแก่นกายของเขาเริ่มดันตัวเองจนปวดร้าวฟันขบแน่นด้วยความอดกลั้นเพราะยังไม่ได้เตรียมพร้อม

"อืมมมมม พูห์ อ้าขาออกอีกหน่อยสิคนดีไฟซัลไล่พรมจูบไปตามไหล่และเส้นหลังลงมาเรื่อยๆปากหนาซุกไซ้ลงไปจนถึงรอยจีบสีชมพูลิ้นร้อนไล้วนอยู่ปากทางมือยาวสาวแก่นกายที่กำรอบรัวเร็วขึ้นตามที่พูห์ร้องคราง

"อ๊า อ๊าาาาา ไวอีกไฟซัล อีก.."เสียงเรียกเร่าร้อนจนหัวบานเริ่มมีน้ำซึมออกมาไฟซัลใช้นิ้วยาวค่อยๆสอดเข้าไปในรอยจีบทีละนิ้ว

"เจ็บบบบ มะไม่เอาแล้ว เอาออกไปนะ"พูห์ขยับก้นบางหนีแต่ไฟซัลไม่ปล่อยมือขยับรัวเร็วจนร่างเล็กกระตุก

"อื้อๆ อ๊า อื้มมม "เสียงร้องกระเส่าขนาดที่มือของไฟซัลก็ทำหน้าที่ทั้งด้านหน้าและหลังจนคนใต้ร่างปล่อยน้ำขาวขุ่นออกมาพูห์ทรุดตัวลงจะนอนแต่ไฟซัลรั้งสะโพกบางไว้ตัวเขาเองทนไม่ไหวแล้วเช่นกันมือเหนียวไปด้วยเมือกขาวขุ่นนำมาป้ายตรงร่องรูสีชมพูก่อนจะสาวลำของตนเองให้ขยายใหญ่ยิ่งขึ้นจากนั้นค่อยๆสอดหัวบานเข้าไปช้าๆ

"อ๊ากกก ไม่ๆ เอาออกไป เจ็บบบ หยุดนะ"พูห์หวีดร้องเสียงดังสะโพกขาวถดถอยหนีไฟซัลรัดเอวบางไว้แน่นก่อนจะค่อยๆดันตัวเองจนได้กลางลำแล้วหยุด

"อย่าขมิบพูห์ หายใจช้าๆผ่อนคลาย"คนใต้ร่างกลับไม่ฟั อาการบีบรัดแน่นจนไฟซัลขยับไม่ได้จึงจับคางเล็กให้หันมารับจูบจากเขา 2มือบีบบี้เม็ดทับทิมขยี้ขยำจนบวมแดงพอร่างเล็กเริ่มคลายบีบรัดไฟซัลดันเข้าไปจนมิดลำ

พูห์ร้องสุดเสียงทั้งเสียวทั้งจุกจนพูดไม่ออกยิ่งร่างแกร่งขยับแทงโยกซ้ายโยกขวาไปโดนจุดกระสันภายในพูห์ยิ่งเสียวมากขึ้ปากหนาไล่จูบฝากรอยไว้เต็มแผ่นหลังน้ำขาวขุ่นพุ่งแรงโดยไม่มีใครไปสัมผัสภายในกระตุกถี่ยิบจนร่างหนาหนักขยับโยกแรงขึ้น

"ฮืมมมมมมม...อืมมมมม" ไฟซัลกระแทกซ้ำสองสามทีจนปลายปากฉีดพุ่งเข้าไปภายในของพูห์อย่างรุนแรง

"อ๊า....อื้ม..หื้มมม"พูห์หอบกระเส่า ทรุดตัวลงบนที่นอนอย่างหมดแรงรับรู้ถึงแท่งร้อนที่ยังเสียบคาอยู่ภายในน้ำรักมากมายไหลย้อยออกมาตามเรียวขา ไฟซัลมองจุดที่ยังเชื่อมต่อกันทำให้ร่างแกร่งก่อตัวอีกคร​ั้ง อีกครั้งและอีกครั้ง