ตอนที่ 4 กระทู้ (2/2)

อีกด้านหนึ่งภายในโรงอาหารคณะวิศวกรรมศาสตร์ เวลาเที่ยงกว่า บรรยากาศภายในโรงอาหารคลาคล่ำด้วยเหล่าบรรดานักศึกษาทั้งในคณะและต่างคณะที่แวะเวียนมาทานมื้อกลางวันที่นี่ เพราะถ้าพูดถึงอาหารที่อร่อยที่สุดในมหาวิทยาลัย

โรงอาหารคณะวิศวกรรมศาสตร์ขึ้นชื่อเรื่องนี้ที่สุด

“คืนนี้เอาไง ออกไหมสรุป”

บริเวณโต๊ะตรงมุมเสาด้านในสุด บัดนี้ถูกจับจองด้วยกลุ่มนักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์ปีสุดท้ายสามคน ซึ่งใครต่างก็รู้กันดีว่าโต๊ะนี้คือโต๊ะประจำของพวกเขา หรือที่ใครต่างก็ขนานนามว่ากลุ่มรวมของแรร์คณะ

“ไอ้กรณ์ สรุปออกไหม”

ดูเหมือนว่าคำถามของเขตครามจะส่งไปไม่ถึงคนที่กำลังคีบเส้นก๋วยเตี๋ยวเข้าปากอีกตามเคย เพราะอดีตเดือนคณะนอกจากจะไม่ได้สนใจสถานการณ์รอบตัว หูทั้งสองข้างยังถูกสวมทับด้วยหูฟังบลูทูทรุ่นล่าสุด ตัดขาดจากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิงจนอินทัชที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ ต้องถือวิสาสะเป็นฝ่ายถอดอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์นั่นออกข้างหนึ่ง

“ทำห่าอะไรของมึง” กรณ์ดนัยจิ๊ปากพร้อมตวัดสายตามองตัวต้นเหตุด้วยความหัวเสียเล็กน้อย

“พวกกูถามว่าคืนนี้มึงจะออกไหม”

“...”

“แต่กูว่าพักตับพักไตกันบ้างก็ดีนะ อาทิตย์ที่แล้วแม่งออกทุกวันเลย”

“พี่กรณ์คะ…”

หากแต่ยังไม่ทันที่กรณ์ดนัยจะได้ตอบคำถาม บทสนทนาภายในกลุ่มก็ถูกขัดจังหวะลงด้วยถ้อยคำเมื่อครู่ของหญิงสาวที่กำลังยืนทำหน้าเศร้าหมองอยู่ตรงหน้า และเมื่อกรณ์ดนัยเห็นว่าเธอคืออดีตแฟน ชายหนุ่มก็เลิกคิ้วขึ้นมาด้วยความแปลกใจ

“น้ำหวานขอคุยกับพี่กรณ์หน่อยได้ไหมคะ”

เพียงเพราะคำร้องขอและสายตาอ้อนวอนนั้น ในเวลาไม่กี่นาทีถัดมา กรณ์ดนัยก็ย้ายตัวเองจากโรงอาหารมานั่งอยู่บนโต๊ะม้าหินอ่อนภายในสวนที่อยู่ไม่ไกลจากโรงอาหารมากนัก โดยมีน้ำหวานนั่งร้องไห้อยู่ข้าง ๆ เป็นเวลาเกือบสิบนาที

เธอเอาแต่ร้องไห้

ไม่พูดอะไรออกมาสักคำจนชายหนุ่มเริ่มรำคาญ

“สรุปมีเรื่องอะไรจะคุยกับพี่”

“...”

“เอาแต่ร้องไห้แล้วเมื่อไรจะคุยกันรู้เรื่อง”

ใบหน้าเปรอะเปื้อนคราบน้ำตาค่อย ๆ หันไปมองชายหนุ่มข้างกาย พร้อมกับมือบางเลื่อนไปกอบกุมมือของกรณ์ดนัยแน่น ซึ่งการกระทำนั้นของหญิงสาว ทำให้กรณ์ดนัยเลี่ยงไม่ได้ที่จะหันมาสบตากับเธอ

หงุดหงิด บอกตามตรงว่ายิ่งเห็นน้ำตาของน้ำหวาน มันยิ่งทำให้ความหงุดหงิดของเขาเพิ่มขึ้นไปอีก

“ฮึก… น้ำหวานขอโทษ— ขอโทษที่บอกเลิกพี่กรณ์”

“...”

“เรากลับมารักกันได้ไหมคะ น้ำหวานรู้แล้วว่าขาดพี่กรณ์ไม่ได้จริง ๆ”

ร่างเล็กขยับเข้าซบใบหน้าลงกับหัวไหล่กว้าง หวังให้ชายหนุ่มใจอ่อน เพราะก่อนหน้านี้ที่น้ำหวานจะตัดสินใจมาคุย เธอมั่นใจว่าคนอย่างกรณ์ดนัยก็ขาดเธอไม่ได้เหมือนกัน แม้จะรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นคนอย่างไรก็ตาม

“กลับมาคืนดี? ง่ายไปหรือเปล่า”

คำพูดที่หลุดออกมาจากริมฝีปาก เรียบเฉยจนคนฟังใจหาย เพราะสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น มันสวนทางกับความคิดของเธออย่างสิ้นเชิง ไม่เพียงแค่คำพูดเท่านั้น กรณ์ดนัยยังสะบัดไหล่ออกอย่างไร้เยื่อใย

“แต่— พี่กรณ์คะ”

“เธอเป็นคนบอกเลิกพี่เองนะ ตอนนี้จะมาเรียกร้องอะไร”

กรณ์ดนัยปัดมือของน้ำหวานที่เตรียมจะเอื้อมมาจับมืออีกรอบออก ใบหน้าคมคายยังคงความเรียบเฉยเอาไว้ แม้จะไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ แต่กลับดูน่ากลัวในสายตาของน้ำหวานจนหญิงสาวต้องก้มหน้าร้องไห้ หวังใช้ความสงสารเป็นสิ่งสุดท้ายเพื่อยื้อให้

กรณ์ดนัยกลับมา

“ฮึก— ฮือ…”

กรณ์ดนัยไม่รู้ว่าเขาถอนหายใจออกมาเป็นครั้งที่เท่าไร นับตั้งแต่มานั่งอยู่ตรงนี้ รู้เพียงแค่ว่าทอดถอนหายใจออกมาหนักมากกว่าทุกครั้ง ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ยืนล้วงกระเป๋ากางเกงด้วยท่าทางไม่ได้ทุกข์ร้อน และไม่รู้สึกรู้สาอะไรกับการที่น้ำหวานนั่งร้องไห้บีบน้ำตาตรงนี้เลยสักนิด

กรณ์ดนัยถือคติว่าจะไม่กลับไปกินของซ้ำ

น้ำหวานก็เป็นหนึ่งในสิ่งที่ชายหนุ่มจะไม่กลับไปซ้ำรอบที่สองอีก

“พี่ว่าเราคุยกันไม่รู้เรื่อง อีกอย่างพี่ไม่อยากเสียเวลา”

“...”

“ฟังนะน้ำหวาน พี่ไม่มีวันกลับไปคบกับเธอแน่นอน

มูฟออนเถอะ”

ร่างสูงหมุนตัวเดินออกมาจากตรงนั้นทันที โดยไม่รู้เลยว่าคำพูดทิ้งท้ายของตัวเองสร้างความเสียใจให้กับเธอมากเพียงใด แล้วอย่างไรต่อ ในเมื่อเรื่องนี้มันไม่ใช่กรณ์ดนัยที่เป็นฝ่ายผิด น้ำหวานแท้ ๆ ที่เป็นฝ่ายบอกเลิกเขาก่อน

คราวนี้จะมาเรียกร้องอะไร

น่ารำคาญเป็นบ้า

ระหว่างทางเดินกลับไปหาเพื่อนที่โรงอาหารคณะ

กรณ์ดนัยก็ควักเอาโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดแก้เบื่อ โดยไม่ได้คิดถึงผู้หญิงคนนั้นอีก ทว่าในตอนที่ปลายนิ้วกดเข้ามาในโซเชียลมีเดีย ก็เป็นจังหวะเดียวกันกับกระทู้หนึ่งซึ่งโพสต์ในกลุ่มมหาวิทยาลัยเด้งขึ้นมาหน้าฟีดพอดี

ขอความช่วยเหลือหน่อยค่ะ กำลังทำโพรเจกต์จบ ต้องใช้ microcontroller

แต่เราไม่ค่อยถนัดเรื่องต่อวงจรไฟฟ้าเท่าไร มีใครเคยทำหรือพอจะแนะนำได้ไหมคะ

กรณ์ดนัยไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงกดดูโพรไฟล์ของเจ้าของกระทู้ ที่ไม่ได้ลงรูปเห็นหน้าเต็ม ๆ แต่เพียงเพราะอีกฝ่ายเป็นผู้หญิง ชายหนุ่มจึงคิดอยากหาอะไรสนุกทำแก้เบื่อ จึงไม่รอช้ากดส่งข้อความหาเธอ