บทที่ 1 จับตัว!(3)

บทที่ 1 จับตัว!(3)

เทวินทร์ยืนมองหญิงสาวในอ้อมกอดที่สลบไปด้วยฤทธิ์ยา ก่อนจะอุ้มเข้ามานอนในรถเหมือนเดิน แต่ที่ไม่เหมือนเดิมก็คือสองมือเล็กบางถูกเขามัดเอาไว้อย่างไม่ปราณี ก่อนที่เจ้าตัวจะอ้อมมานั่งฝั่งคนขับ และพารถออกไปยังที่หมาย ที่ไม่มีใครรู้ว่าคือที่ไหน ที่อยู่นอกกฎหมาย และที่ที่เขาเป็นใหญ่แต่เพียงผู้เดียว!

ในกระท่อมไม้สักหลังเล็กกลางหุบเขาที่ล้อมรอบด้วยป่าไม้น้อยใหญ่ มันถูกสร้างไว้ห่างจากไร่ อรุโณทัยประมาณสามกิโล ซึ่งก็เป็นพื้นที่ของไร่อรุโณทัยเช่นกัน ตอนนี้กลับมีร่างอรชรในชุดแต่งงานหรูนอนขดตัวอยู่บนเตียงนอนไม้ที่มีเพียงฟูกจากยางพาราวางรองไว้เพื่อไม่ให้เจ็บตัวเท่านั้น

ที่แห่งนี้เทวินทร์แค่ใช้เป็นที่พักพิงชั่วคราวเวลามาหาความสงบ นับแต่นี้ต่อไปที่แห่งนี้จะเป็นที่ที่เขาลงทัณฑ์คนที่พรากน้องชายไปให้สาสมกับสิ่งที่เขาต้องสูญเสีย

แสงแดดตอนบ่ายสาดส่องเข้าภายในกระท่อมหลังเล็ก ร่างอรชรในชุดแต่งงานขยับตัวช้าๆ อย่างปวดเมื่อยตามตัว ก่อนจะค่อยๆลืมตามาอย่างอยากลำบาก ลำคอแห้งอย่างกระหายน้ำ ก่อนจะพยายามขยับตัวเองให้ลุกขึ้นนั่งอย่างทรมาน

“ปวดหัว”

ความรู้สึกบอกอย่างนั้น ก่อนที่เจ้าตัวจะขยับอีกครั้ง และก็ต้องสะดุ้งตกใจเมื่อมีโซ่ขนาดใหญ่คล้องขาเธอไว้กับอะไรบางอย่างซึ่งเธอยังมองไม่เห็น ไอลดาไม่รอช้าที่จะมองตามสายโซ่พร้อมดึงสายโซ่ให้ตึงขึ้น นั่นทำให้เธอรู้ว่าถูกผู้ชายคนนั้นล่ามเธอไว้กับขาเตียง ผู้ชายที่จับตัวเธอมาจากการเดินแบบเมื่อคืนนี้

“เขาเป็นใครกัน ต้องการอะไรกันแน่”

ไอลดาพึมพำกับตัวเองอย่างหวาดกลัว อาการหนักหัวยังคงอยู่พร้อมความกระหายน้ำ สายตาหวานกวาดมองหาน้ำที่พอจะดื่มได้ แต่กลับพบเพียงความว่างเปล่าของห้องเท่านั้น เธอถอนใจยาวอย่างสิ้นหวัง

“ต้องหนี”

ไอลดาบอกตัวเองเช่นนั้น ก่อนจะพยายามขยับร่างที่อ่อนแรงให้ลุกขึ้น และเพราะฤทธิ์ยานอนหลับยังไม่หมดดี ทำให้เธอล้มลงไปนอนบนเตียงหมดสภาพอย่างเหนื่อยๆ

แต่ก่อนที่เธอจะทันได้ทำอะไรดั่งใจคิด ประตูห้องก็ถูกเปิดเข้ามาอย่างไม่มีมารยาท ไอลดาหันมามองคนเปิดประตูอย่างมีความหวังว่าจะมีคนมาช่วยเธอ แต่เมื่อมองเห็นชายหนุ่มร่างสูงคนเมื่อคืนที่มีหนาดเครารุงรังเต็มใบหน้าจนไม่สามารถเห็นใบหน้าที่แท้จริงได้ ก็ทำให้หมดหวัง อีกทั้งน้ำในถังที่ชายหนุ่มถือมามันเหมือนบอกกับเธอว่าเขาไม่ได้เอามาให้เธออาบน้ำตอนเช้าแน่

โครม!

คำตอบอยู่ตรงหน้าไม่ต้องให้เธอคิดมาก เมื่อน้ำในถังที่ถูกหิ้วมาถูกสาดเต็มตัวไอลดาจนเธอสะดุ้งตกใจและลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว

“ทำบ้าอะไรของนายหา” ไอลดาร้องว่าชายหนุ่มตรงหน้าก่อนจะเช็ดน้ำออกจากดวงตาหวานที่ฉายแววไม่พอใจออกมา แต่น้ำบางส่วนมันก็พอช่วยทำให้เธอหายกระหายได้บ้าง

“ตื่นแล้วเหรอ ฉันคิดว่าเธอยังไม่ตื่น”

คำถามยียวนพร้อมสายตาคมดุจับจ้องเรือนร่างของหญิงสาวตรงหน้าอย่างรังเกียจ เมื่อน้ำสัมผัสกับชุดแต่งงานสีขาวที่บางจนแนบเนื้อเผยให้เห็นเนินอกอวบดันชุดแต่งงานจนน่าสัมผัส

“ฉันตื่นตั้งนานแล้วตาบ้า แล้วนายก็ไม่มีสิทธิ์มาทำฉันอย่างนี้นะ” ไอลดาต่อว่าชายหนุ่มที่มองเธออย่างรังเกียจด้วยความโมโห ร่างอรชรเริ่มสั่นนิดๆ ด้วยความหนาวเย็น

“ฉันมีสิทธิ์ที่จะทำอะไรเธอก็ได้ไอยริน”

เสียงลอดไลฟันออกมาอย่างโกรธแค้น พร้อมมือหนาบีบคางหญิงสาวอย่างไม่ปราณี ไอลดาผลักมือชายหนุ่มออกอย่างรวดเร็วเช่นกัน แต่ว่ามือหนากลับจับคางเธอไว้แน่นอย่างกับคีมหนีบที่พร้อมจะบีบเธอให้แหลกสลายคามือ

“ปล่อยนะ ฉันเจ็บ”

ไอลดาร้องบอกพร้อมน้ำตาไหลออกมาด้วยความเจ็บ เทวินทร์มองร่างอรชรที่สั่นสะท้านด้วยสายตาเย็นชาก่อนจะโน้มใบหน้าเข้าใกล้หญิงสาวมากขึ้น

“นี่มันแค่เริ่มต้นไอยริน”

กระซิบบอกอย่างเยือกเย็นก่อนจะผลักใบหน้างามไปให้พ้นหน้าตัวเอง ไอลดาล้มไปตามแรงผลักมือบางจับคางตัวเองอย่างเจ็บปวด สายตาหวานมองชายหนุ่มอย่างโกรธแค้นที่เขาไม่บอกเหตุผลหรืออะไรเธอเลย