บทที่ 1 จับตัว!(2)

บทที่ 1 จับตัว!(2)

ไอลดาที่มาแทนพี่สาวเดินแบบไปมาอย่างสง่า สวยงามและชวนให้ใครอีกหลายคนไม่อยากละสายตาห่างจากเธอ ก่อนที่งานเดินแบบจะจบลง เธอถูกกองทัพนักข่าวเข้ามารุมสัมภาษณ์จนตั้งตัวไม่ทัน

“คุณไอยรินค่ะได้ข่าวว่าคุณจะเดินทางไปเที่ยวยุโรปกับคุณธานินนักธุรกิจชื่อดังใช่ไหมค่ะ?”

คำถามของนักข่าวสาวที่พุ่งประเด็นมาหาเธอ ทำให้ไอลดายิ้มรับแล้วตอบกลับเสียงหวานเหมือนทุกครั้งที่เธอให้สัมภาษณ์ แต่ทางกลับกันถ้าเป็นไอยรินตัวจริงคงได้ด่านักข่าวสาวกลับไปแน่ๆ

“เปล่านี่คะ ดิฉันก็อยู่ตรงนี้พวกคุณก็เห็นอีกอย่างงานของไอยรินเยอะค่ะ ไม่มีเวลาเที่ยวเล่นหรอกนะคะ ขอตัวก่อนนะคะ”

ไอลดาตอบกลับอย่างใจเย็นทั้งๆ ที่หัวใจเต้นโครมครามกลัวว่าความลับจะถูกเปิดเผย

“แล้วข่าวที่ว่าคุณไอยรินกำลังคบหากับคุณธานินจริงหรือเปล่าครับ?”

อีกคำถามของนักข่าวทำให้ไอลดาผู้ทำหน้าที่แทนพี่สาวหันมายิ้มหวาน

“ข่าวก็คือข่าวนะคะ ถ้าฉันจะคบกับใครแล้วจะบอกให้พวกคุณรู้เป็นคนแรกเลยค่ะ”

คำพูดที่ชวนให้นักข่าวเริ่มชักถามมากขึ้นนั้น ทำให้สุนีย์น้าสาวที่มีตำแหน่งผู้จัดการส่วนตัวต้องเข้ามาขวางทางเอาไว้ พร้อมส่งสายตาให้หลายสาวหลบไปก่อน

“ขอโทษนะค่ะคือวันนี้คุณไอยรินยังไม่พร้อมให้สัมภาษณ์ใดๆ ทั้งนั้นค่ะ”

สุนีย์เริ่มพูดขึ้นพร้อมพยายามดันพวกนักข่าวออกห่างจากหลานสาวที่พยายามหาทางหลบไป

“แล้วมีข่าวมาว่าคุณทำให้น้องคุณเทวินทร์เสียชีวิตจริงหรือเปล่าครับ?”

คำถามของนักข่าวทำให้ไอลดาหันกลับมามองอย่างไม่เข้าใจว่าเขาพูดถึงเรื่องอะไรกัน แล้วใครล่ะเทวินทร์ ความสงสัยฉายอยู่บนใบหน้าก่อนจะหลบออกมาทางด้านประตูหนีไฟ เพื่อกลับบ้านของตัวเอง ความคล่องแคล่วว่องไวทำให้หลบพวกนักข่าวได้อย่างสบาย เธอเดินมายังหน้าโรงแรมและกวักมือเรียกรถส่วนตัวที่จอดรอรับอยู่หน้าโรงแรมอย่างรู้งาน

“กลับบ้านด่วนเลยค่ะ”

ไอลดาที่เข้ามานั่งในรถเรียบร้อยแล้วหันมาสั่งคนขับที่นั่งเงียบรอคำสั่งอย่างง่ายๆ ก่อนจะขับออกไป แต่ไม่ใช่ทำตามคำสั่งของเธอ เมื่อนั่งสบายแล้วหญิงสาวจึงหลับตาลงอย่างอ่อนล้า

เทวินทร์ที่อยู่ในคราบของคนขับรถปรายตามองหญิงสาวร่างอรชรที่นั่งหลับตาลงอย่างแค้นใจ ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ เมื่อเป้าหมายหลงเข้ามาในมือมัจจุราชอย่างเขา ก่อนจะขับมาเรื่อยๆ จนเริ่มออกนอกชานเมืองกรุงเทพฯ

ไอลดาลืมตาขึ้นอย่างแปลกใจที่รถไม่ติดอีกทั้งแล่นมานานขนาดนี้น่าจะถึงบ้านได้แล้ว ก่อนจะหันไปมองข้างทางที่ไม่คุ้นตาพร้อมหัวใจหล่นไปที่ตาตุ่มอย่างตกใจ หันมามองคนขับซึ่งไม่ใช่คนขับรถของเธออย่างคาดไม่ถึง

“จอดรถเดี๋ยวนี้นะ นายจะพาฉันไปไหน?”

ไอลดาร้องตะโกนอย่างตกใจพร้อมกำกระเป๋าถือไว้แน่นอย่างหวาดระแวง แต่กลับไม่มีอาการตอบโต้ของคนขับนอกจากขับต่อไปเรื่อยๆ อย่างไม่สนใจเธอเลยสักนิด

“บอกให้จอดรถเดี๋ยวนี้นะ” ไอลดาบอกย้ำอีกครั้ง และครั้งนี้เธอใช้กระเป๋าถือที่เป็นอาวุธเพียงอย่างเดียวที่ติดมือฟาดไปใส่คนขับอย่างไม่กลัวตาย นั่นทำให้เทวินทร์หักรถเข้าข้างทางแล้วหันมาคว้าข้อมือเล็กบีบไว้แน่นอย่างโมโห

“หุบปากซะถ้ายังไม่อยากตาย”

เทวินทร์บอกเสียงดังอย่างหงุดหงิดใจที่มีมือเล็กๆ มาทุบอยู่ด้านหลัง แม้ไม่ได้ทำให้เขาเจ็บแต่มันทำให้เขารำคาญ

“ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้ นายต้องการอะไร เงินเหรอ ฉันมีติดอยู่หนึ่งหมื่น นายเอาไปหมดเลยแล้วปล่อยฉันไปเถอะนะ”

คำร้องขอพร้อมพยายามยื่นข้อเสนอมาให้ ทำให้เทวินทร์หัวเราะในลำคออย่างพึงพอใจที่เห็นหญิงสาวกำลังหวาดกลัวเขา

“ต่อให้เธอให้เงินฉันเป็นล้าน มันก็ยังไม่คุ้มค่ากับสิ่งที่ฉันเสียไปหรอกไอยริน”

เมื่อพูดดีไม่รู้เรื่องไอลดาจึงตัดสินใจกัดมือชายหนุ่มที่บีบข้อมือเธอไว้ทั้งสองข้างอย่างแรง

“โอ๊ย! ยัยบ้า!” เทวินทร์ร้องออกมาอย่างเจ็บปวด ก่อนจะปล่อยสองมือบางนั้นเหมือนโดนของร้อน

เมื่อถูกปล่อยเป็นอิสระไอลดาไม่รอช้าพยายามพาตัวเองออกจากรถ แต่ชายกระโปรงของชุดแต่งงานที่เธอยังไม่มีเวลาถอดออก กลับติดอยู่ที่รถอย่างน่าตกใจ เธอจึงตัดสินใจกระชากชายกระโปร่งออกอย่างไม่กลัวอะไรอีกเลย

แค่เพียงเธอพ้นออกจากประตูรถก็ต้องตกใจ เมื่อชายคนขับรถมายืนอยู่ข้างหลังพร้อมนำบางอย่างมาปิดจมูกเธอไว้ ไอลดาพยายามดิ้นสุดแรงเกิดแต่เหมือนเรี่ยวแรงของเธอจะค่อยๆ หายไป...