บทที่ 1 จับตัว!(1)

บทที่ 1 จับตัว!(1)

“ครั้งนี้ไปนานเท่าไหร่?”

ไอลดาถามตัดบทคนทั้งคู่ แต่คำถามของเธอกลับทำให้ไอยรินหันมายิ้มอย่างยินดี เพราะนั่นหมายถึงไอลดาจะยอมรับงานทุกอย่างที่เธอรับไว้ ขณะที่เธอไปเที่ยวกับแฟนหนุ่มที่ยุโรป

“สองเดือน”

คำตอบที่ไม่สนใจคนฟัง แทบทำให้น้าสาวลมจับ ก่อนจะเดินมานั่งบนโต๊ะโซฟาเบดอย่างหมดแรง ไอลดาบีบมือน้าสาวอย่างให้กำลังใจ ก่อนจะหันมามองพี่สาวฝาแฝดด้วยสายตาเฉยเมยจนยากจะอ่านออก

“เรามาตกลงกัน”

ไอลดาพูดอย่างจริงจังขึ้นเป็นครั้งแรกหลังจากนั่งเงียบมานาน นั่นทำให้ไอยรินหันมองน้องสาวที่หน้าตาเหมือนเธอทุกอย่าง ด้วยความไม่เข้าใจ

“เรื่องอะไร?”

คำถามเหมือนไม่ค่อยสนใจของพี่สาว ทำให้ไอลดาลุกขึ้นยืนเดินมาประชันหน้าพี่สาวที่เหมือนเธอทุกอย่างยกเว้นเรื่องเดียวนั่นก็คือนิสัย

“สองเดือนฉันให้พี่รินไปเที่ยวกับแฟนพี่ได้ และฉันจะรับงานแทนพี่รินทุกอย่างระหว่างสองเดือน แต่ถ้าครบสองเดือนพี่รินยังไม่กลับมา ไม่ว่าเวทีไหน หรือจะแสดงละครที่ไหน จะไม่มีเงาของไอยรินปรากฏตัว และนั่นพี่รินต้องรับผิดชอบทุกอย่างเพียงคนเดียว”

ข้อตกลงของน้องสาวทำให้ไอยรินชักสีหน้าอย่างไม่พอใจ แต่มันก็สามารถยืดเวลาให้เธอได้เที่ยวอีกสองเดือน ก่อนจะแสร้งยิ้มรับกับน้องสาวฝาแฝด

“ตกลงตามนั้น ฉันไปได้แล้วใช่ไหม”

คำถามที่ไม่ต้องการคำตอบอะไรของไอยรินพร้อมเดินไปลากกระเป๋าใบใหญ่ไปขึ้นรถ โดยไม่สนใจน้องสาวฝาแฝดกับน้าสาวอีกเลย

“ไอซ์ ทำไมต้องยอมพี่สาวขนาดนั้นด้วย กี่ครั้งแล้วที่เธอออกงานแทน” สุนีย์เอ่ยถามหลานสาวอย่างไม่ค่อยเข้าใจความคิด

“ครั้งนี้หนูเอาจริงค่ะ”

ไอลดาหันมาตอบน้าสาว ก่อนจะเดินไปคว้าไวโอลินตัวโปรดขึ้นไปบนห้อง โดยมีสายตาของสุนีย์ที่มองตามอย่างเป็นห่วงเพราะงานครั้งนี้มันไม่ใช่ง่ายๆ เลย

เมื่อมาถึงห้องนอนอันเป็นพื้นที่ส่วนตัว ไอลดาจึงวางไวโอลินไว้บนเตียงนอนพร้อมล้มตัวนอนอย่างอ่อนล้า หวนคิดไปถึงพี่สาวฝาแฝดคนเดียวที่ไม่ยอมรับผิดชอบอะไรเลย อีกทั้งคอยก่อเรื่องให้เธอไปแก้ให้เสมอ จนไอยรินติดเป็นนิสัย เมื่อมีคนคอยแก้ก็มักจะสร้างปัญหาไว้ให้ตลอด

“ฉันจะจัดการกับพี่ยังไงดีนะพี่ไอยริน”

ไอลดาพึมพำเบาๆ กับตัวเองมากกว่าต้องการคำตอบจากใคร ก่อนจะหลับตาพริ้มเมื่อคิดหาวิธีแก้ปัญหาที่พี่สาวทิ้งไว้ให้

“ฉันให้โอกาสพี่เป็นครั้งสุดท้ายพี่ไอยริน”

ไอลดาพูดขึ้นอีกครั้งพร้อมลืมตาขึ้นมองเพดานอย่างแน่วแน่ ว่าต่อไปนี้เธอจะไม่ยอมทำตามใจไอยรินอีกแล้ว ก่อนจะลุกขึ้นแล้วหันมาหยิบไวโอลินตัวโปรดขึ้นมาสีพร้อมบรรเลงเพลงโปรด

เพลงหวานคลอเศร้าดังทั่วบ้านหลังใหญ่ นั่นทำให้สุนีย์ผู้เป็นน้าสาวเงยหน้าขึ้นไปบนบ้านตามเสียงเพลงหวานและรู้สึกเห็นใจไอลดา หญิงสาวที่ไม่เคยได้ทำตามใจตัวเองสักครั้ง จากเด็กสาวที่ยิ้มสดใส ขี้เล่นต้องมารับภาระอันหนักอึ้งที่พี่สาวทิ้งไว้ให้ พร้อมรอยยิ้มที่จริงใจหายไปจากใบหน้าสวยที่ต้องอยู่ในโลกมายา

“ฉันจะได้พบคุณอีกไหมน ?”

ปากอวบอิ่มเอ่ยออกมาเบาๆ เมื่อเพลงหวานคลอเศร้าจบลงอย่างสวยงาม พร้อมทำให้ไอลดานึกไปถึงผู้ชายคนหนึ่งที่อยู่ในใจเธอมาตลอดสามปี สามปีที่เขาทำให้เธอมีชีวิตอยู่ทุกวันนี้ และรู้สึกเสียใจที่แม้กระทั่งชื่อของเขาคนนั้นเธอก็ไม่รู้จัก...

ณ มุมหนึ่งในโรงแรมระดับหรูของเมืองไทยที่มีชื่อเสียงระดับแนวหน้า กำลังมีงานแฟชั่นโชว์ที่ได้รับความสนใจและรอคอยเป็นอย่างมากจากสื่อมวลชนและลูกค้าแบรนด์ฟารีน่า ทางห้องเสื้อผ้าได้รับเกียรติจากไอยรินมาเดินชุดฟินาเล่ปิดท้าย

เสียงปรบมือดังกึกก้อง เมื่อสาวสวยเจิดจรัสผู้ที่คนรู้จักกันทั่วเมืองไทยเดินออกมาโชว์ด้วยชุดสุดท้ายเป็นชุดแต่งงานทรงเมอร์เมด สวยในสไตล์เรียบหรูของห้องเสื้อไฮโซฟารีน่าสตูดิโอ ซึ่งกำลังโด่งดังในตอนนี้ พร้อมผ้าคลุมหน้าสไตล์เก๋ไก๋และช่อดอกลิลลี่สีขาวขนาดใหญ่ในอ้อมแขน เรียกแสงแฟรชมากมายต่างระรัวถ่ายรูปเธออย่างรวดเร็ว