คำนำ (2)

คำนำ (2)

‘ค่ะ ดีขึ้นแล้วขอบคุณนะคะ’

‘อย่ามองผมอย่างนี้อีกนะครับ’ เทวินทร์บอกเสียงพร่า เมื่อสายตาหวานยังไม่หยุดยิ้มและยังบอกความนัยได้อีกหลายอย่าง แปลกสายตาพูดได้!

คำพูดของชายหนุ่มตรงหน้าทำให้ไอลดาอยากเล่นด้วยจึงยิ้มรับหวานๆ แล้วถามเสียงหวานแต่เบาๆ ว่า

‘มองยังไงคะ?’

คำพูดพร้อมสายตาของหญิงสาวร่างอรชรตรงหน้า ทำให้เทวินทร์นิ่งไปพักใหญ่พลางคิดในใจว่าเธอจะรู้ตัวบ้างไหมว่ากำลังทำให้ใจเขาละลาย เขารู้ว่าเธอเป็นดาราสาวจึงมีความมั่นใจในตัวเอง แต่ถ้ามามั่นใจตัวเองต่อหน้าเขาในท่านี้ก็คงจะไม่ไหวเหมือนกัน เพราะนั่นหมายถึงหัวใจเขากำลังเต้นแรงขึ้นทุกทีจนเขากลัวว่าหญิงสาวตรงหน้าจะได้ยินมัน

‘เดี๋ยวผมไปส่งที่บ้านพักดีกว่าครับ’

เทวินทร์พูดตัดบท โดยไม่คิดจะตอบคำถามของหญิงสาวร่างอรชรเลยสักนิด ไอลดาเองก็เห็นด้วยเป็นอย่างยิ่งเพราะตอนนี้เธอต้องการให้ใครบางคนไปส่งเธอเช่นกัน

นั่นจึงเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้เทวินทร์หัวใจแหลกสลายในวันนี้ วันที่เธอหันมาคบกับทินภัทรยังเจ็บน้อยกว่าวันที่เธอฆ่าน้องชายเขาให้ตายด้วยน้ำมือของเธอเอง

“ฉันจะไม่ใจอ่อนกับผู้หญิงอย่างเธออีกแล้ว ไอยริน!” เทวินทร์พูดขึ้นอย่างเจ็บแค้น ที่เคยยอมให้ผู้หญิงตัวเล็กๆ มาปั่นหัวครอบครัวเขาเล่น

“ต่อไปนี้เธอจะต้องได้รับบทเรียนให้สาสมกับสิ่งที่เธอเคยทำ!”

คำพูดหมายมั่นพร้อมรูปที่ขยำทิ้งถูกโยนลงถังขยะอย่างไม่ไยดี ก่อนที่เจ้าตัวจะเดินออกจากบ้านที่กรุงเทพเพื่อเตรียมตัวในการแก้แค้นครั้งนี้!

ภายในบ้านหลังใหญ่ที่ซื้อมาด้วยน้ำพักน้ำแรงของพวกเธอ ตอนนี้ทุกคนกำลังถกเถียงกันอย่างไม่มีใครยอมใคร โดยมีหญิงสาวร่างอรชรนั่งสีไวโอลินเล่นไปมา อย่างไม่สนใจการโต้เถียงอย่างเอาเป็นเอาตายของพี่สาวกับน้าสาวที่ต่างไม่มีใครยอมใคร จนทั้งคู่หันมามองหญิงสาวเป็นตาเดียว ก่อนจะตะโกนออกมาพร้อมกันอย่างน่ารำคาญ

“หยุดเล่นเดี๋ยวนี้นะ ไอลดา”

“หยุดเล่นก่อนได้ไหมไอลดา”

เสียงห้ามบอกให้หยุดของพี่สาวกับน้าสาว ทำให้ไอลดาเงยหน้ามองทั้งคู่แล้วถอนหายใจยาวอย่างเบื่อหน่าย แต่ก็ยอมหยุดเล่นตามคำขอหรือเรียกว่าตามคำสั่งของคนทั้งคู่ เพื่อเรียกความสงบของบ้านกลับมาอีกครั้ง แต่มันไม่เป็นอย่างที่ไอลดาคิดเลยสักนิด เมื่อน้าสาวเริ่มโวยวายขึ้นอีกครั้ง

“ไอยริน กี่ครั้งแล้วที่เธอหนีงานแล้วก็ไปเที่ยวกับคนนั้นคนนี้ ถ้าคนอื่นจับได้จะทำยังไง”

“สุนีย์” น้าสาวของสองฝาแฝดที่เธอเลี้ยงดูมาตั้งแต่ทั้งคู่สูญเสียมารดากับบิดาไป

“น้าก็อย่าให้ใครจับได้สิ” ไอยรินยืนกอดอกบอกน้าสาวที่มีตำแหน่งผู้จัดการส่วนตัวอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะหันหน้าไปมองทางอื่นอย่างหงุดหงิดใจ

“เธอมันก็พูดง่ายๆ อย่างนี้แหละไอยริน กี่ครั้งแล้วที่น้องต้องทำหน้าที่แทนเธอเพราะกลัวผิดสัญญา และถ้าคนที่จ้างเธอรู้เรื่องนี้เมื่อไหร่ จะโดนฟ้องร้องจนไม่เหลืออะไรเลยล่ะ”

สุนีย์พูดอย่างโมโหที่หลานสาวอีกคนไม่ยอมรับผิดชอบกับงานที่ตัวเองรับมาเพื่อแลกกับเงิน และยังปล่อยให้ไอลดาแฝดผู้น้องไปทำแทนตลอดโดยที่ไอลดาไม่ได้เงินบางส่วนเสียด้วยซ้ำไป

“นั่นก็ขึ้นอยู่กับน้าสุ เพราะที่ผ่านมาน้าสุยังทำได้ อีกอย่างยัยไอซ์ยังไม่เห็นพูดอะไรเลย”

คำพูดอย่างไม่มีความรับผิดชอบ กลับทำให้สุนีย์โกรธจนหน้าแดงไปหมด

“ดี! ต่อไปนี้เธอก็ไม่ต้องรับงานอะไรอีกแล้ว เพราะที่ผ่านมาเธอมันก็แค่รับๆ แต่ไม่เคยทำ”

สุนีย์พูดอย่างหมดความอดทน เพราะไม่รู้กี่ครั้งแล้วที่เธอต้องวิ่งฉุกละหุกเพื่อให้ไอลดามาร่วมงานแทน มือบางกำเข้าหากันแน่นด้วยอารมณ์ฉุนเฉียวไม่ได้ดั่งใจกับหลานสาวคนโต

ไอลดามองดูน้าสาวกับพี่สาวฝาแฝดยืนเถียงกันยาวแล้วถอนใจอย่างเบื่อหน่าย เพราะพี่สาวไม่มีความรับผิดชอบอะไรเลย ถ้าไอยรินไม่ใช่พี่สาว เธอจะไม่ช่วยแม้แต่นิดเดียว ถึงแม้ที่ผ่านมาเธอเป็นดั่งเงามายาของพี่สาว แต่ความจริงแล้วเธอแค่ใช่ชื่อพี่สาวเสียมากว่า เพราะส่วนมากคนที่ออกงานบ่อยๆ ล้วนเป็นเธอทั้งสิ้น