Chapter 2

ป็นคนกำหนด" รตีตกใจพร้อมถามด้วยความแปลกใจ เพราะโดยปกติแล้วแม่เลี้ยงเป็นคนเชื่อเรื่องดวง หรืออะไรพวกนี้มากๆ แต่ทำไมถึงยอมง่ายๆแบบนี้

"เสี่ยจะให้ค่าสินสอด 5ล้านบาท แม่เลยยอม"รตีเข้าใจทั้งหมด ใช่ เรื่องเงินแล้วแม่เลี้ยงยอมได้

"แล้วพี่ต้องทำยังไงถึงจะออกจากที่นี้ได้"  รตีถามมีนาด้วยความหวัง เพราะมีนาคือที่พึ่งสุดท้าย

"หนูโทรหาพี่เหมยแล้ว เขาจะมารับพี่ในวันพรุ้งนี้ พรุ้งนี้แม่กับพี่จอยจะออกไปซื้อของและเสื้อผ้าเพื่องานแต่งพี่"

มีนาพูดบอกกับรตี และรตีเข้าใจในทันทีเพราะถ้าแผนนี้ไม่สำเร็จเธอมีแผนสำรองอยู่แล้ว

เช้ารุ่งขึ้น ตามแแผน

แม่เลี้ยงและจอยได้ออกจากบ้านในทันที

มีนารีบวิ่งขึ้นไปหารตี พร้อมเปิดประตูให้กับรตี รถเก๋งสีขาวจอดรอด้านข้างของบ้าน รตีรีบวิ่งลงจากบ้านทันที เธอเตรียมทุกอย่างไว้หมดแล้ว ในเวลานั้นแม่เลี้ยงและจอยกำลังจะเดินกลับมาเพราะลืมของ  รตีวิ่งสุดชีวิตเพื่อที่จะไปที่รถของเหมย รตีรีบขึ้นรถด้วยความชิ่วเฉียด สองแม่ลูกก็ได้เดินมาหยุดที่หน้าประตูบ้านมองรถเก๋งคันขาว มีนาได้รีบวิ่งมาหา

"ทำไมกลับเร็วจังล่ะแม่พี่จอยไหนว่าไปดูเสื้อผ้าไง"  มีนาถามด้วยท่าทีที่ปกติมาก เธอเดินไปที่หน้าบ้านหาสองแม่ลูก สองแม่ลูกยังคงมองรถเก๋งสีขาวอยู่ มีนาจึงจับมือแม่แล้วมองไปที่ต้นทางที่แม่และพี่สาวมอง เธอตกใจจนหลุดอุทานออกมา

"เห้ยย" สองแม่ลูกตกใจ รวมถึงเหมยกับรตีที่อยู่ในรถก็เช่นกัน รตีก้มอยู่ที่เบาะหลังและกระจกรถของเหมยก็มืดทำให้ด้านนอกมองเห็นไม่ชัด

"แกเห้ยอะไรมีนา" แม่ถามมีนาด้วยความแปลกใจ

"ก็ไอรถคันนี้นะสิแม่ ทำไมมาจอดหน้าบ้านเราได้ ก็เขียนอยู่ว่าไม่ให้จอด"  มีนารีบแถไปเรื่อยจนสองแม่ลูกเชื่อ และได้เดินเข้าบ้าน มีนาถอนหายใจเฮือกใหญ่และรีบวิ่งไปที่รถทันที กระจกได้เปิดออกเล็กน้อยทำให้คนในรถและนอกรถคุยกันได้

"พี่รตี ดูแลตัวเองด้วยนะ"มีนาพูดกับพี่สาวของเธอด้วยน้ำตาคลอเบ้า รตีเห็นจึงพูดปลอบกับมีนาไป

"ถ้าพี่ตั้งหลักได้พี่จะมารับเราไปอยู่ด้วยนะไม่ต้องห่วงพี่เลย" รตีพูดปลอบมีนาด้วยความรัก

"นางมีนา" เสียงตะโกนของแม่ทำให้มีนารีบปาดน้ำตาแล้วเงยหน้าขึ้นมองเสียงตรงหน้า ทันใดนั้นกระจกรถก็ถูกปิดทันที มีนารีบเดินไปหาแม่ แม่เธอรู้สึกโมโหและจะคุยกับเจ้าของรถ แต่มีนาห้ามไว้

"โอ้ยแม่อะไรเนี้ย มาอารมณ์เสียอะไร เขาให้เงินมาด้วยนะ ค่าที่จอดรถหน่ะ"

พร้อมยื่นให้แม่ ปานฉัตรยิ้มทันทีอารมณ์ของเธอเย็นลง รถเก๋งสีขาวจึงได้ขับเคลื่อนออกจากที่นั้นไป

"เอ่อ..รตีมันทำอะไร แกไปดูหรือยัง หรือฉันจะไปดูมันก่อนแล้วค่อยออกไป"  ปานฉัตรกำลังจะหันหลังเดินแต่จอยพูดด้วยความหงุดหงิด

"โอ้ยแม่ร้อน...อะไรนักหนาขังไว้แล้วหนีไปไหนไม่ได้หรอก ไปซื้อของเถอะ ได้เงินมาแล้ว อยากได้อะไรแพงๆ" สองแม่ลูกได้เดินจากไป มีนาถอนหายใจเฮือกใหญ่