Chapter 3

รถเก๋งสีขาวได้แล่นในถนนซีเมนท์ ด้วยความเร็วเพียง 80เท่านั้น และได้แล่นไปจอดในสวนสาธารณะแขวงจตุจักร ในกรุงเทพ หญิงสาวทั้งสองคนได้พิงกับเบาะรถ หญิงสาวที่นั่งตรงคนขับได้ถามกับรตีด้วยความกังวล

"แกหนีมาแบบนี้ แกรู้ใช่มั้ยว่า จะเกิดอะไรขึ้น"  เหมยลี่ถามกับรตีด้วยความเป็นห่วง หญิงสาวมองหน้าเพื่อน แล้วตอบเพียงสั้นๆ

"อืม"  เธอตอบในลำคอเบาๆ พร้อมก้มหน้าลงเล็กน้อย และได้พูดต่ออีกว่า

"ถึงยังไงแล้ว มีนาก็คือลูก เธอคงไม่กล้าทุบตีหรอก และต่อให้เสี่ยมา เธอก็คงหาวิธีแก้ปัญหาของเธอได้นั้นแหระ"  รตีพูดด้วยความสับสนเธอไม่เคยหนีออกจากบ้านเลย ทั้งที่เธอคิดจะหนีหลายครั้ง แต่พอเอาเข้าจริงๆ เธอกลับกังวล

"เอาเถอะ แกตัดสินใจแล้ว ก็เดินหน้าต่อไปเถอะนะ"

และรถเก๋งก็ได้แล่นออกจากจุดนั้นในทันที เธอได้ไปจอดรถในปั๊มน้ำมันเพื่อที่จะไปซื้อของ

ณ บ้านของปานฉัตร

ตุบ..เพี๊ยะ..เสียงกรีดร้องของหญิงสาว น้ำตาไหลนองสองแก้ม  มีนาถูกแม่ตบตีเพราะโกรธที่ปล่อยให้รตีหนีไป มีนาทำได้เพียงอ้อนวอนแม่ให้หยุดทุบตีเธอพร้อมยกมือทั้งสองข้างไหว้ขอหญิงวัยกลายคนซึ่งเป็นแม่ของเธอนั้นเอง

"แม่พอแล้ว จะทุบให้มันตายเลยหรือไง ไหนๆ นางรตีก็หนีไปแล้ว เรามาคิดกันเถอะว่าจะเอายังไงต่อดี ถ้าเสี่ยรู้เข้า เขาจะไม่พอใจเอานะ" จอยได้พูดขัดแม่ของเธอที่กำลังโมโหเพราะรตีหนีไป เธอจึงทุบตีมีนาด้วยความโมโห จอยขยิบตามองไปทางมีนาน้องสาวให้รีบออกไป เดี๋ยวแม่จะทุบตีเธออีก มีนาเห็นซิกจากจอยเธอจึงรีบลุกหนีออกไปด้วยร่างกายที่เจ็บช้ำ เธอวิ่งไปที่สวนเล็กๆ ในหมู่บ้าน เธอร้องให้ด้วยความคิดถึงพี่สาว รตีของเธอ

"พี่ทนให้แม่ทุบตีแบบนี้มาได้ยังไง พี่รตี ฮือ~~"

มีนาร้องให้ด้วยความคิดถึงและรู้สึกผิด ความรู้สึกของเธอทั้งหมดมันถาโถมเข้ามาในหัวทำให้เธอนึกย้อนไปในวันที่มีรตีอยู่ข้างๆ

"พี่รตีเจ็บมากมั้ยคะ" เด็กหญิงไร้เดียงสาได้เดินมาถามกับรตีพี่สาว ในสมัยเด็กเธอกับรตีสนิทกันมาก รตีจะคอยปกป้องมีนาทุกครั้ง ปกป้องจากเพื่อนที่มารังแกหรือจากแม่ของเธอเอง เธอร้องให้ด้วยความคิดถึง

ณ บ้านของเหมยลี่

รถเก๋งสีขาวได้วิ่งเข้าในบ้านหลังหนึ่ง บ้านปูนสองชั้น ดูสวยงามและสวนเล็กๆ หน้าบ้าน

"วันนี้แกนอนที่นี้แล้วกัน พรุ้งนี้จะทำอะไรค่อยว่ากันอีกที" เหมยจอดรถพร้อมพูดกับรตี เธอรักเพื่อนคนนี้มาก เหมยลี่ฐานะค่อนข้างดี รตีมองหน้าเพื่อนสาวด้วยสายตาที่ขอบคุณ

เช้าวันงานแต่ง

เสียงดังโครมครามทั้งบ้าน ข้าวของตกกระจัดกระจาย พร้อมเสียงร้องขอ

"อย่าเลย..อย่าทำแบบนี้เลยนะเสี่ย"  เสียงของมีนาลูกสาวของปานฉัตรได้ขอร้องเสี่ย เสี่ยมาสู่ขอรตีแต่รตีหนีไปแล้ว แม่ลูกทั้งสามคนได้นั่งร้องให้พร้อมขอโทษเสี่ยและยกมือไหว้ให้เสี่ยปล่อยพวกเธอไป

"เสี่ย ฉันไม่รู้จริงๆ ว่ารตีมันหนีไปไหนจ้ะ ฉันก็ตามหามันเหมือนกัน"  เสียงปานฉัตรร่ำให้ทั้งกลัวเสี่ยและคิดแค้นใจ เสี่ยมองหน้าปานฉัตรเขาพูดด้วยความโมโหและโกรธ

"แกจะให้ฉันยอมเหรอ เงินฉันก็เสียไปแล้ว เงินเป็นล้านๆนะเว้ย แกจะให้ฉันปล่อยไปหรอ" เสี่ยพูดพร้อมมองไปที่ลูกสาวของเธอ เธอรู้ได้ทันทีรีบกอดลูกสาวทั้งสองไว้

"เสี่ยอย่าทำอะไรมันเลย พวกมันยังเด็ก" มีนาและจอยกลัวมาก เสี่ยมองไปที่มีนา แต่มีนายังอายุไม่ถึง20ปี

และมองไปหาจอย จอยดูมีอายุมากกว่ามีนานิดหน่อย

"ลูกสาวแกคนนี้อายุเท่าไหร่" เสี่ยพูดพร้อมมองหน้าไปหาจอย ปานฉัตรทำอะไรไม่ได้ ได้แต่กัดปากตัวเองไม่ให้พูดออกมา

"ฉันถาม" เสียงตะหวาดทำให้ปานฉัตรกลัวและสะดุ้งเล็กน้อย

"20จ้ะ"ปานฉัตรได้ตอบกลับเสี่ย

เสี่ยได้เพ่งมองพิจารณาอีกทีและได้พยักหน้าให้กับลูกน้องคนสนิท ลูกน้องคนสนิทจึงพูดกับจอยว่า

"ลุก" ปานฉัตรตกใจและมองที่เสี่ย

"เสี่ยจ้ะ เสี่ยอย่าทำแบบนี้เลยนะจ้ะ นางจอยมันยังเด็กจ้ะเสี่ย อย่าทำแบบนี้เลยนะ นางนี้มันโง่มันทำอะไรไม่เป็นหรอกจ้ะเสี่ย"

ปานฉัตรร่ำให้ขอร้องอ้อนวอนเสี่ยวิชัย และปานฉัตรได้บอกกับเสี่ย

"เอาแบบนี้นะจ้ะเสี่ย ฉันจะไปตามหานางรตีมาให้เสี่ยเอง ฉันขอเวลา 3วันจ้ะเสี่ย นะจ้ะ" ปานฉัตรพูดกับเสี่ยวิชัยซึ่งเสี่ยก็เห็นดีเห็นงามด้วยถึงจะเสียดายเงินแต่ก็ยังอยากได้รตี

หลังจากที่เสี่ยกลับไป ปานฉัตรได้จับแขนมีนากระชากไปนั่งที่โซฟา

"แกบอกฉันมา  นางรตีอยู่ที่ไหน ห๊ะ.."

ปานฉัตรตะหวาดมีนา มีนาร้องให้เม้มปาก จอยเห็นท่าไม่ดีจึงรีบไปบีบที่มือของมีนาแล้วยกขึ้นเล็กน้อย

"แกบอกมามีนา รตีมันอยู่ไหน แกเห็นมั้ยเสี่ยต้องการตัวฉันแทนมันแล้ว พูดมา"

จอยโมโหมาก กลัวว่าตนจะไปเป็นเมียบำเรอไอตาแก่บ้ากาม

"อยู่ไหนพูดเดี๋ยวนี้" ปานฉัตรย้ำถามกับมีนา "หนู...หนู..ฮือๆ ~~"มีนาร้องให้เพราะไม่อยากบอกแต่ยังเป็นห่วงจอยพี่สาว

"คือ...พี่รตี...พี่รตีไปแล้วคะ" ฉัตรและจอยได้ยินเช่นนั้น จึงมองหน้ากัน หน้าตาของทั้งสองเคร่งเครียดคิ้วขมวดกัน

"แกว่าอะไรนะ มันไปไหน"ฉัตรพูดกับลูกสาวตน

"หนูไม่รู้ พี่รตีไปกับพี่เหมยค่ะ น่าจะไปไกลมากแล้ว" มีนาบอกกับแม่ทั้งที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ารตีไปที่ไหน แต่บอกว่าไปไกลไว้ก่อน

ณ บ้านเหมยลี่

"พรุ่งนี้มีงานที่ต้องไปคุยที่เอมิเรตน์ สักเดือนสองเดือน พอดีบริษัทพ่อต้องการขยายธุรกิจ แกไปคุยแทนฉันมั้ย"

เหมยถามรตี "อืมม ไปเริ่มต้นใหม่ที่นั้นดีมั้ยนะ"