บทที่ 4 รักปลอม

เธอยักไหล่ “ก็ไม่เท่าไหร่หรอกค่ะ ก็แค่อยากแย่งมาจากยัยน้ำหนึ่งเท่านั้นเอง”

“อย่าไปยุ่งวุ่นวายกับผู้ชายที่มีเจ้าของแล้ว”

“เอ๊ะ! นี่น้องกำลังช่วยนะคะ พี่จะได้แต่งงานกับยัยน้ำหนึ่ง ธุรกิจกำลังชะงัก ได้เคลื่อนไปได้!”

“ไม่จำเป็นเลยไอ ที่บริษัทเดินมาถึงจุดนี้ได้ พี่ไม่ต้องการให้ใครมาช่วยเหลือ คนอย่างพี่ไม่จำเป็นต้องพึ่งพอาใครหรอกนะ!”

“น้องรู้ดีค่ะ แต่น้องแค่ต้องการช่วยอีกแรง งานคงรุดหน้าได้เร็วขึ้น จริงไหมคะ”

“ไม่ต้องหรอก ดูจากหน้าผู้ชายของเนติยา พี่ก็รู้แล้ว”

ไอรินทร์เอียงคอมองพี่ชาย แล้วยกยิ้มมุมปาก อยากรู้ว่าผู้ชายคนนั้น จะรักมั่นคงต่อคู่แข่งขนาดไหนกันนะ ดูท่าคงต้องหาเรื่องสนุก ๆ ทำแล้ว

เนติยานั่งกอดเข่าซบหน้า แค่เพียงเห็นหน้า แม้ปราศจากรอยยิ้ม แต่รู้ดีว่าในใจชายคนนั้น เย้ยหยันเธอมากเพียงใด พอไม่มีตระกูลหนุนหลัง เธอก็เหมือนผู้หญิงทั่วไป ไม่มีค่าไม่มีราคาให้สนใจ แม้กระทั่งเอ่ยปากทักทายยังไม่มี ไอรินทร์กลับแสดงท่าทางเหนือกว่าทุกอย่าง แถมยังหยอกเย้าแฟนหนุ่มราวกับของเล่นชิ้นหนึ่ง

“เป็นอะไรไปครับ” ภีมพลเอ่ยถาม แล้วหย่อนกายลงบนโซฟาเคียงข้าง

“เปล่าค่ะ แค่คิดอะไรนิดหน่อย”

“เรื่องที่ร้านอาหารใช่ไหม”

เธอเลือกเงียบ อัคคีให้ทิปเยอะมาก เยอะพอให้ดำเนินชีวิตได้หลายเดือน แค่นี้ก็คาดเดาได้แล้ว ว่าฝ่ายนั้นดูแคลนตนเองมากเพียงใด เขาคงเกลียดเธอเข้าไส้ เนื่องจากถูกหักหน้าในงานหมั้น

“ไม่มีอะไรหรอก ฉันขอไปทำเครื่องประดับก่อนนะ พรุ่งนี้ต้องไปขาย”

“ครับ”

ภีมพลหันมองตา คิดถึงคำพูดของน้องสาวอัคคี ดูเหมือนเธอสนใจตนเองไม่น้อยเลย ถ้าหากผู้หญิงคนนั้น พูดจริงแล้วล่ะก็ หนทางรุ่งโรจน์ของตนเองคงสว่าง ถ้าคบกับคุณไอรินทร์ จะไม่ถูกไล่ออกจากตระกูล แถมสถานะของเขายังสูงขึ้นอีกด้วย ไม่เหมือนอยู่กับเนติยา ต้องกัดก้อนเกลือกิน แทนที่จะสบายอย่างใจหวัง

ตลาดนัดวันอาทิตย์ เนติยาวางโต๊ะพับ ซึ่งตนเองแบกมา โชคดีที่ตลาดอยู่หน้าคอนโด เลยไม่เหนื่อยมากนัก เธอกางออก แล้ววางสร้อยข้อมือ สร้อยคอ แหวน นาฬิกาถัก บนโต๊ะ เพื่อรอให้ลูกค้ามาชม ใช้เวลาไม่นานงานฝีมือถูกขายจนหมด เธอมองเงินในมือสามพันบาท หักค่าลงทุนยังเหลืออีกสองพัน

เมื่อก่อนมันเคยเป็นแค่เศษเงินเท่านั้น ทว่าตอนนี้เงินสองพัน กลับซื้ออาหารกินได้ครึ่งเดือน รวมเงินเดือนแล้ว พอใช้ชีวิตอยู่ได้ เธอคิดไว้แล้ว ใช้ชีวิตแบบนี้คงไม่มีวันมีเงิน นอกจากหาทางทำอย่างอื่น ถ้าเก็บเงินเพิ่มขึ้นเมื่อไหร่เธอจะเปิดร้ายขายเครื่องประดับ ตอนนี้ยอดสั่งซื้อออนไลน์ เดือนหนึ่งหลายหมื่นบาท เงินส่วนนี้เก็บมันไว้ทำทุนในภายหลัง เก็บโต๊ะ แล้วแบกกลับห้อง ไม่เห็นคนรักอยู่ในห้องวันนี้ หยิบมือถือออกมามีข้อความ โยนกายลงบนโซฟา แล้วหลับเพราะความเหนื่อย

ภีมพลสาวเท้าเข้ามาร้านกาแฟ ของโรงแรมดังในเครื่องตระกูลเตชะโยธิน เขามองหาคนที่นัดหมาย เห็นเธอใส่แว่นดำนั่งจิบกาแฟ

“สวัสดีครับคุณไอรินทร์”

ไอรินทร์เงยมอง “เชิญนั่งสิคะ”

ภีมพลหย่อนกายลง ตรงข้ามกับหญิงสาว ไอรินทร์ถอดแว่น แล้วสบตาอีกฝ่ายโดยตรง มันทำให้เขาประหม่าอย่างบอกไม่ถูก ถึงผู้หญิงคนนี้สวยน้อยกว่าเนติยา แต่เธอกลับมีเสน่ห์อย่างประหลาด ไอรินทร์ยิ้มหวานเย้ายวน ส่งสายตาให้

“เอ่อ... คุณไอรินทร์ติดต่อผมมา ไม่ทราบว่ามีธุระอะไรเหรอครับ” เขาเอ่ยถาม น้ำเสียงอึกอัก

“คุณไม่รู้เหรอคะ ว่าฉันติดคุณทำไม ฉันจำได้ว่าเคยบอกคุณไปแล้ว ว่าฉันสนใจคุณ”

คนฟังใบหน้าเริ่มแดงก่ำ “แต่ผมมีแฟนแล้วครับ”

“แล้วยังไงคะ ก็แค่แฟน ไม่ใช่ภรรยาถูกต้องตามกฎหมายเสียหน่อย”

“ผมรับน้ำหนึ่งมากครับ ที่ผมมาพบคุณวันนี้ เพราะผมคิดว่าคุณอาจช่วยพวกเราสองคนได้”

ไอรินทร์หัวเราะออกมาทันที “จะบ้าเหรอคะ ให้ฉันช่วยคุณกับยัยน้ำหนึ่งเนี่ยนะคะ คุณไม่รู้หรือไง ว่าฉันกับน้ำหนึ่งเป็นคู่แข่งกันมาตลอด”

เขาส่ายหน้า “ผมไม่ทราบเลยครับ”

“ฉันไม่อยากคุยเรื่องน้ำหนึ่ง ฉันต้องการแค่คุณ” มือบางเอื้อมจับมือหนาเอาไว้ ภีมพลไม่ได้ดึงกลับ “ว่าไงคะ สนใจมาคบกับฉันไหม”

“มันเร็วไปไหมครับ เราสองคนไม่เคยรู้จัก ไม่เคยคุยกันเลย”

เธอยิ้มกว้าง “ที่นี่โรงแรมนี่คะ ลองทำความรู้จักกันดูไหม”

ดวงตาภีมพลเบิกกว้าง ดึงมือกลับ สีหน้าตระหนก

“อะไรนะครับ!”

“ทำไมล่ะคะ! ฉันเปิดกว้างมากนะเรื่องนี้ ไม่ซีเรียสอะไรเลย”

“ถ้าผมทำแบบนั้น เท่ากับผมนอกใจน้ำหนึ่งนะครับ”

เธอยักไหล่ “แล้วไงคะ คุณคิดมากขนาดนั้นเลยเหรอ ถ้ากลัวเราลองแอบคบกับไหม แบบนี้น่าตื่นเต้นดีออก”

ต่อให้อยากทำตามใจแค่ไหน เขายังไม่กล้าเสี่ยงหรอก ไอรินทร์เป็นสาวมั่น เขาไม่กล้า เกรงผิดพลาดไปแล้วเกิดปัญหาในภายหลัง เนติยาเป็นของตาย ไม่มีวันแปรเปลี่ยนไปจากเขาแน่นอน ยกแก้วกาแฟขึ้นดื่ม แล้วยิ้มแห้ง

“ผมว่า เราควรทำความรู้จักกันมากกว่านี้นะครับ เอาไว้นัดทานข้าวกันดีกว่าไหมครับ”

“คุณจะเลี้ยงฉันเหรอ อาหารแต่ละมื้อของฉันราคาเท่าไหร่ คุณน่าจะรู้”

สีหน้าคนฟังเผือดลงทันที

“ฉันเข้าใจค่ะ ที่คุณเลือกยัยน้ำหนึ่ง แต่ฉันอยากให้คุณคิดถึงอนาคตตัวเองให้มากกว่านี้ น้ำหนึ่งไม่มีวันกลับเข้าตระกูลได้ นอกจากแต่งงานกับพี่ชายฉันเท่านั้น คุณไม่มีวันได้เป็นเขยของอัครบดินทร์หรอกนะคะ แต่ฉันไม่ใช่ พี่ชายฉันเป็นหัวหน้าตระกูล ให้อิสระฉันเต็มที่”