บทที่ 3 รอยร้าวในวันวาน

เธอและภีมพล ได้งานร้านอาหารฝรั่งเศส ทำหน้าที่เสริฟ์ และคอยบริการลูกค้า ตอนกลางคืนทำเครื่องประดับ แล้วขายตามแพลตฟอร์มในโซเชียล รวมถึงวางขายตามตลาดนัด ถึงมูลค่ามันไม่มาก แต่พอให้ดำรงชีวิตอยู่ได้ ไม่เดือดร้อน หากไม่ฟุ้งเฟ้อ เพิ่งเข้าใจการใช้ชีวิตแบบคนธรรมดาก็คราวนี้ มันไม่ง่ายเลย กับการต้องฝ่าฝันทุกอย่างให้ผ่านพ้นไป

ไม่มีเวลาคิดถึงอนาคตสักเท่าไหร่ นอกจากคิดถึงวันพรุ่งนี้ ให้รอดไปได้ เธอกำลังเริ่มเก็บเงิน เล็ก ๆ น้อย ๆ ความรู้สึกที่มีต่อภีมพลเริ่มเพิ่มพูนมากขึ้นเรื่อย ๆ เขาไม่เคยนอกใจ หรือทำอะไรไม่ดีเลย ยังคงเสมอต้นเสมอปลาย ไม่เรียกร้อง ถ้าทุกอย่างยังคงเป็นเช่นนี้ อีกไม่นานตนเองคงยอมตกลงร่วมห้องกับคนรัก

ร้านอาหารฝรั่งเศส ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามา ข้างกายมีสาวสวย นางแบบสาวดาวรุ่งดวงใหม่ของวงการ ไอรินทร์ เธอเพิ่งกลับจากต่างประเทศ พนักงานเห็นเลยรีบเข้ามาต้อนรับ

“จองไว้แล้วครับ”

“เชิญทางนี้เลยครับ คุณอัคคี” พนักงานเดินนำ ไปยังโต๊ะวีไอพีริมหน้าต่าง มองเห็นวิวแม่น้ำเจ้าพระยา

สองร่างนั่งตรงข้าม เมนูอาหารถูกวางไว้ อัคคีเปิดอ่านด้านใน

“ขอหอยทากอบเนย อันดูอิลเลตต์ ชูครุตการ์นี” เขามองไปยังหญิงสาวตรงข้าม “เธออยากทานอะไร”

“กาเลตต์เดอรัวส์ค่ะ”

“รับเครื่องดื่มเป็นอะไรดีครับ”

“ขอเป็นโดเมน เดอ ลา โรมาเน-คอนติแล้วกัน”

“ได้ครับคุณอัคคี” พนักงานก้มศีรษะ แล้วเดินจากไป

ไอรินทร์มองชายหนุ่มตรงหน้า หน้าตาหล่อเหลาขนาดนี้ ทำไมถึงหาสาวยากนัก ไม่แปลกหรอก เพราะเขาเป็นคนเข้าถึงยาก หน้าตาเย็นชาตลอดเวลา ราวกับมีกำแพงน้ำแข็งกั้น ไม่ให้สาวไหนเข้าใกล้

“งานหมั้นล้มแบบนี้ จะทำไงคะ หาคนใหม่หมั้นแทนได้หรือยัง”

“แล้วเธอคิดว่าไง คิดว่าหาได้หรือยัง”

“ทำไมไม่รีบหาล่ะคะ ผู้หญิงอย่างเนติยามีดีตรงไหน” เธอเบ้ปาก นึกหมั่นไส้ ตอนเรียนด้วยกัน แม่นั่นชนะไปเสียทุกเรื่อง ทั้งหน้าตาก็ดี เรียนเก่ง แถมยังมีผู้ชายมาคอยตามจีบ ไม่คิดว่าจะตาต่ำ ทิ้งผู้ชายอย่างอัคคี ไปเอาผู้ชายยากจนหน้าตากไม่ได้ดีเดไปกว่าคู่หมั้นตัวเองเลย

ดวงตาคมตวัดมอง ชักสีหน้าไม่พอใจ ต่อให้เนติยามีคนอื่น หรือนิสัยเช่นไร ก็ไม่มีใครสามารถวิจารณ์เธอได้ ไม่มีวันให้เธอต้องเจ็บปวดเพราะใคร คนกระทำได้มีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้น หากเนติยาต้องเจ็บปวดทรมาน ต้องเกิดจากเงื้อมมือของตนเอง

“เงียบไปเถอะ ไม่ต้องมายุ่งเรื่องนี้!”

คนฟังย่นจมูก พนักงานนำอาหารมาเสิร์ฟให้ ไอรินทร์เหลือบมอง เห็นหญิงสาวหน้าตาคุ้นเคย กับชายหนุ่มอีกคน เนติยาชะงักเม้มริมฝีปาก หยิบอาหารจากถาดของภีมพล มาวางไว้ตรงหน้าลูกค้า ที่ตนเองไม่อยากพบหน้าที่สุด อัคคีกระตุกยิ้มมุมปาก รู้แก่ใจดีกว่าวันนี้ต้องได้พบอดีตคู่หมาย แล้วมันก็จริงดังคาด

“ตายแล้ว นี่ฉันเจอใครเหรอเนี่ย ไม่คิดเลยว่าจะได้เจอคุณหนูเนติยาผู้โด่งดัง ที่ทิ้งผู้ชายอย่างพี่อัคคีไปเอาผู้ชาย...” ไอรินทร์กวาดตามอง ตั้งแต่ศีรษะจรดเท้าของผู้ชายอีกคน ภีมพลหลบสายตาอึกอักรู้สึกประหม่า

“อาหารได้รับครบแล้วนะคะ ขอตัวก่อนค่ะ”

“เดี๋ยวก่อนสิ!” ไอรินทร์เรียกเอาไว้

“ต้องการอะไรเพิ่มเติมเหรอคะคุณลูกค้า”

“รินไวน์ให้ฉัน กับพี่ฉันหน่อยสิ”

เนติยามองไวน์ราคาเป็นล้าน หยิบขวดไวน์ แล้วรินใส่แก้วให้ลูกค้าทั้งสองคน ภีมพลไม่กล้าสบตา อดีตคู่หมั้นคนรัก สายตาคู่นั้นทำเอารู้สึกเสียวสันหลังพิกล เลยตัดสินใจคิดเดินหนี

“นายคนนั้น จะไปไหน หันเนื้อให้ฉันหน่อยสิ”

ภีมพลหันกลับมา มืออันสั่นเทาค่อย ๆ บรรจงหันเนื้อให้ เนติยาไม่กล้าหันหลังเดินจาก เพราะเกรงคนรักถูกแกล้งเล่น เธอไม่เป็นอะไรหรอก เพราะคุ้นเคยกับนิสัยของไอรินทร์ดี แต่กับภีมพลไม่ใช่ ไอรินทร์ไม่ค่อยถูกกับเธอเท่าไหร่นัก แข่งขันกันมาตลอด คราวนี้ดูเหมือน ไอรินทร์จงใจมาเผชิญหน้ากับตนเอง

มือบางยกขึ้นเชยคางหนุ่มพนักงาน เนติยากำมือแน่น พยายามอดกลั้นเอาไว้ ไอรินทร์แค่ต้องการเอาชนะเธอเท่านั้น ถึงได้ทำแบบนี้ ภีมพลเหงื่อผุดเต็มใบหน้า เห็นสายตาคู่สวยนั้นกำลังจดจ้อง นิสัยผู้หญิงคนนี้ ช่างแตกต่างจากเนติยา มันช่วงเย้ายวนใจเหลือเกิน เธอสวยโฉบเฉี่ยว ดูมั่นใจ

“นายนี่หน้าตาดีมากเลย แต่เสียดายจนไปหน่อย แต่ไม่เป็นไรหรอกนะ ถ้านายมาคบกับฉัน นายจะได้เป็นผู้ชายของไอรินทร์ เตชะโยธินเชียวนะ ตระกูลฉันไม่ไล่ฉันออกเหมือนใครบางคนหรอก นายจะได้เสวยสุขบนกองเงินกองทอง ในฐานะผู้ชายของไอรินทร์คนนี้”

“ไอเลิกล้อเล่น!” เสียงเข้มปรามน้องสาว ไอรินทร์ปล่อยมือ

“อะไรกันคะพี่อัคคี น้องคนนี้ก็แค่อยากลองใจ แต่ถ้าได้ก็ดีนะคะ น้องชอบเล่นสนุก แล้วผู้ชายคนนี้ ก็น่าเล่นเสียด้วยสิ” เธอหัวเราะออกมา ทำเอาเนติยาแทบเก็บอารมณ์ไม่อยู่

“ผมขอตัวก่อนนะครับ” เขาบอก แล้วลากแขนคนรักติดตามไปด้วย

“ทำไมทำแบบนั้นไอ ไอ้เศษเดนคนนั้น มันน่าสนใจมากเหรอ”