บทที่ 5 รักปลอม

ภีมพลครุ่นคิดหนักตามคำพูดอีกฝ่าย ทว่าบางอย่างกลับตีขึ้นมา มือจับหน้าอก ร่างกายร้อนผ่าว ใบหน้าแดงจัด

“คุณไอรินทร์ ผมขอตัวกลับก่อนนะครับ ผมรู้สึกไม่ค่อยสบายเท่าไหร่” เขาบอกเสียงแหบพร่า

“ฉันให้คนพาไปพักที่ห้องดีกว่านะคะ ไปแบบนี้อันตราย”

ไอรินทร์ไม่รอให้อนุญาต เรียกพนักงานมาช่วยพยุงร่าง ไปยังด้านบน ซึ่งเป็นห้องพักของเธอเอง พนักงานออกจากห้องไปแล้ว เธอโน้มกายเข้าหา มือลูบไล้แผงอก

“ยังร้อนอยู่ไหมคะ”

เขาผงกศีรษะ มองใบหน้าสวยคม เมื่อทนไหวเลยคว้าร่างนั้นมากอดรัด แล้วแนบริมฝีปากอย่างรวดเร็ว ไอรินทร์ไม่ได้ขัดขืน ร่างถูกผลักดันให้นอนลง ชุดเรสถูกกระชากจนขาดติดมือ ทุกอย่างมันรวดเร็ว จนสองร่างเปลือยเปล่า ทรวงอกถูกขบเม้มดูดกลืน เธอโอบรัดรอบคอ ยามเข้าแทรกกายเข้าหา

สะโพกหน้าขยับเข้าออก คนใต้ร่างส่งเสียงครวญครางไม่หยุด ไม่คิดมาก่อนเลยว่า รสรักของภีมพลจะถูกจนตนเองถึงเพียงนี้ ตัวตนของเขาช่างแข็งแกร่ง น่าลิ้มลอง ไม่อยากปล่อยไปเลย เป็นครั้งแรกที่รู้สึกเหมือนได้ปลดปล่อย ภีมพลครางกระหึ่มในลำคอด้วยความพึงพอใจ ก่อนพลิกกายร่างเปลือยเปล่าหันหลัง สอดใส่ตัวตน เธอสะดุ้งเฮือก

“อ๊า!” ส่งเสียงร้องออกมาทันที

มือจับสะโพกมนไว้มั่น แล้วใส่ทุกอย่างไม่ยั้ง เขาไม่อาจอดทนเก็บกักมันไว้ได้แล้ว ไอรินทร์กัดริมฝีปากแน่น ความเสียวซ่านเช่นนี้ ทำเอาแทบไม่อยากให้อีกฝ่ายหยุดเลย

“แรงอีกได้ไหม แรงอีกสิ!” เธอเร่งเร้าเขาไม่หยุด

“อยากได้แรง ๆ ใช่ไหม จัดให้!” เขาออกปาก แล้วฟาดฝ่ามือลงบนก้นงอนงาม

“อ้า!”

เสียงเนื้อกระทับกัน เตียงลั่นเอี๊ยดอ๊าด ทรวงอกกระเพื่อมไหว

“ไม่ไหวแล้ว ฉันจะเสร็จ!”

“ผมเหมือนกัน!” เขาขบกรามแน่น เร่งจังหวะไม่กี่ครั้ง ก็หยุดลงซุกซบใบหน้ากับแผ่นหลัง

พอถอนแก่นกาย กลับเห็นมันยังคงตั้งตระหง่าน ความต้องการไม่ได้หายไปไหน มันยังคงอยู่ จับร่างเปลือยเปล่าพลิกกายนอนหงาย

“ต่อเลยเหรอ!”

“ผมทนไม่ไหวแล้ว!”

โถมกายเข้าหา กดแทรกตัวตนอย่างรวดเร็วขยับสะโพก กระแทกลงไป จนคนใต้ร่างกรีดร้องออกมา เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกอิ่มเอมถึงเพียงนี้ กว่ารสสวาทจบลง ก็เกือบรุ่งเช้า เธอชะโงกหน้า มองคนนอนเคียง กำลังหายใจสม่ำเสมอ นี่สินะถึงทำให้นังน้ำหนึ่ง ยอมทิ้งตระกูล เพราะภีมพลให้ความสุขได้ถึงเพียงนี้

ทว่าคราวนี้ ตนเองคือผู้ชนะ ในเมื่อภีมพลนอนกับตนแล้ว เธอยอมใช้ข้อนี้ในการแย่งชิง ผู้ชายที่น้ำหนึ่งรักหมดหัวใจ ดูสิถ้ารู้ว่าผู้ชายคนนี้ นอนกับเธอแล้ว น้ำหนึ่งจะทำหน้าเช่นไร คงอกแตกตายเลยล่ะมั้ง

ภีมพลปรือตา ร่างกายล้าจนแทบไม่อยากลุก ได้ยินเสียงในห้องน้ำ เขาชันกายนั่งครุ่นคิดถึงเรื่องที่ผ่านมา พอปรับสายตากวาดมองรอบห้อง ถึงได้รู้ว่าตัวเองทำผิดพลาดลงไป ลุกยืนหยิบเสื้อผ้าเพื่อมาสวม ประตูห้องน้ำเปิดออกพอดี ร่างพันผ้าขนหนูเดินออกมา ภีมพลชะงัก

“จะรีบไปไหนเหรอคะ ทานข้าวด้วยกันก่อนสิ ฉันสังรูมเซอร์วิสมาแล้ว”

“เอ่อ.. ผม ผมขอโทษครับ” เขาบอกน้ำเสียงสั่น

“ขอโทษเรื่องอะไรคะ”

“เรื่องที่ผมทำกับคุณ”

“ฉันพอใจนะคะ คุณเก่งไม่เบาเลย เพราะเก่งแบบนี้สินะ น้ำหนึ่งถึงยอมทิ้งทุกอย่าง”

ภีมพลหน้าแดงขึ้นมา ไม่รู้เพราะอะไร ถึงได้ทำแบบนั้น เหมือนร่างกายมันต้องการ เลยทำตามใจตัวเอง ไม่รู้อีกฝ่ายเป็นยังไงบ้าง

“ผมไม่รู้เหมือนกัน ผมทำให้คุณเจ็บหรือเปล่า เมื่อคืนผมรุนแรงกับคุณมากด้วย”

“ฉันบอกแล้วไงคะ ว่าฉันชอบ”

เขาสับสน ควรทำเช่นไรดี ถ้าหากเรื่องนี้เนติยารู้เข้า คงเลิกกับเขาแน่ เธอหยิ่งในศักดิ์ศรีขนาดนั้น

“แล้วคุณ จะทำยังไงครับ”

เดินเข้าหา เชยคางมาสบตา แล้วแนบริมฝีปาก ภีมพลตระหนก รีบผลักไสออก

“คุณไอรินทร์ คุยกับผมก่อนครับ”

ไอรินทร์เดินมาถึงเตียง แล้วทิ้งกายลง

“ก็ไม่เอาไง มันอยู่ที่คุณต่างหาก ว่าจะเลือกใคร”

คิ้วเข้มขมวด “ถ้าผมเลือกน้ำหนึ่ง คุณจะยอมถอย แล้วปิดเรื่องนี้เป็นความลับเหรอครับ”

เธอคลี่ยิ้ม “ฉันปิดได้ แต่คนอื่น ฉันไม่รู้หรอกนะคะ ยิ่งพี่ชายฉันแล้ว น่าจะยาก”

สีหน้าคนฟังซีดเผือด ถ้าหากอัคคีรู้เรื่องนี้ คงเอาเขาตายแน่ ยิ่งเกลียดกันอยู่ด้วย

“ผมขอโทษคุณไอรินทร์ ผมไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ ครับ”

“ไม่ต้องขอโทษหรอกค่ะ ฉันเต็มใจ ถ้าฉันไม่ชอบ ฉันคงให้คนมาจับคุณไว้ แล้วหนีไปตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว”

“แต่ว่า... ผมควรทำยังไง คุณอยากให้ผมชดเชยแบบไหน ช่วยบอกผมหน่อยได้ไหมครับ”

“มาคบกับฉันสิคะ”

ชายหนุ่มนิ่งงัน คบกับคุณไอรินทร์ คงดีไม่น้อยเลย ได้ทั้งเงิน ฐานะ ไม่ต้องลำบาก แถมเธอยังเก่งเรื่องบนเตียงอีกด้วย ไม่เหมือนเนติยา จนถึงตอนนี้ยังไม่ยอมให้เขาร่วมเตียงเลย

“ผมไม่อยากได้ชื่อว่าทรยศน้ำหนึ่งครับ”

“แต่คุณอาจโดนพี่ชายฉันทำร้ายนะคะ”

“ผมขอเวลาคิดหน่อยนะครับ”

“ได้ค่ะ ฉันให้เวลาคุณสามวัน แล้วให้คำตอบฉันหน่อยนะคะ”

“ครับ”

ภีมพลกลับมาถึงคอนโด เห็นคนรักหลับอยู่บนโซฟา พอได้ยินเสียง เนติยางัวเงียตื่น เธอขมวดคิ้วมองดู ท่าทางเขาวันนี้ดูแปลกไป

“คุณไปไหนมาเหรอคะ” เธอเอ่ยถาม เพราะติดต่อไม่ได้เลย

“พอดีว่าเพื่อนผมชวนไปดื่ม ผมเมามากเลยไปค้างที่ห้อง ขอโทษนะ ที่ผมไม่ได้รับโทรศัพท์ หรือตอบข้อความคุณเลย”

“ไม่เป็นไรค่ะ” คิ้วบางขมวด เมื่อได้กลิ่นน้ำหอมของผู้หญิง จากตัวของเขา “เพื่อนคนไหนชวนคุณไปเหรอ”

“ไอ้พงษ์น่ะ”

“อ๋อค่ะ กินอะไรมาหรือยัง ฉันซื้อกับข้าวมาไว้ คุณไปทานสิ”

“ได้ครับ” เขารับคำ แล้วเดินเข้าห้องครัว

เนติยาส่งข้อความหาเพื่อนชื่อพงษ์ เพื่อสอบถาม แต่แล้วกลับได้คำตอบ เมื่อคืนภีมพลไม่ได้ไปดื่มด้วย แล้วเขาไปค้างที่ไหนมากันแน่ กลิ่นน้ำหอมผู้หญิง ราคาไม่ใช้น้อย น้ำหอมกลิ่นนี้มีแต่คนมีเงินเท่านั้นที่ใช้ แค่หวังอย่าได้เป็นอย่างที่คิดก็แล้วกัน