บทที่ 2 ร้อยราวในวันวาน

เนติยาพาคนรักมายังลานจอดรถ เห็นโรลส์รอยส์ของตนเอง กำลังถูกขนยกเพื่อย้ายไปที่อื่น เธอรีบตรงไปหาคนพวกนั้น

“พวกคุณกำลังทำอะไรนี่รถฉัน!” เธอร้องบอก

“รถคันนี้คุณนนท์วัตรสั่งให้พวกเรามายกไปครับ ท่านบอกว่าคุณไม่ใช่คุณหนูตระกูลอัครบดินทร์แล้ว คุณไม่มีสิทธิ์ใช้รถคันนี้อีก ขอตัวก่อนครับ”

เธอเฝ้ามองคนพวกนั้น ขนรถของตนเองกลับไป เม้มริมฝีปากกำมือแน่น

“จะทำยังไงดีครับน้ำหนึ่ง บริษัทส่งข้อความมาบอก ว่าไล่ผมออกแล้ว” ภีมพลบอกเสียงเศร้า ลอบมองคนรัก

“ไม่เป็นไรภีม ฉันมีคอนโดอยู่ เดี๋ยวฉันไปพักที่นั้น คุณก็พักหอของคุณไปแล้วกัน”

“ทำไมครับ ทำไมเราไม่พักด้วยกัน!”

ทำไมต้องปล่อยไป ในเมื่อเนติยา ระลึกถึงความหลังครั้งเก่า สมัยเรียนมหาวิทยาลัยด้วยกัน จนตนเองได้มีโอกาสเข้าหา และพยายามจีบ จนสำเร็จ คุณหนูตระกูลดัง รวยระดับนั้น ไม่จับก็บ้าแล้ว

“ตอนนี้ยังไม่ได้ค่ะ เราเพิ่งคบกันไม่ถึงปี ฉันไม่อยากมีปัญหา” เธอคบกับเขา เพราะเห็นว่าเป็นคนดี ที่สำคัญ ภีมพลช่วยเป็นเกราะป้องกันภัย ไม่ให้ตนเองต้องแต่งกับคนที่ไม่ได้รักอย่างอัคคี ไม่มีวันเอาตัวเองเข้าไปในเกมธุรกิจหรอก

อย่างน้อยภีมพลก็เป็นคนดี รักและห่วงใยเธอเสมอ ตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย เขายอมช่วย จนโดนรถชนแทนตนเองมาแล้ว ตอนนั้นเธอแน่ใจแล้วว่า ผู้ชายคนนี้ไม่มีทางหวังเงินทองเป็นแน่

“แต่คุณประกาศกับคนอื่นแล้ว ว่าเราสองคนเป็นแฟนกัน ไม่ใช่เหรอครับ”

“ใช่ค่ะ แต่ฉันยังไม่อยากเกินเลยกับคุณในตอนนี้ภีม ฉันไม่อยากทำให้พ่อแม่เสียใจ”

“ผมไม่ทำอะไรหรอกครับ ถ้าน้ำหนึ่งไม่ยอม ผมแค่อยากอยู่กับคุณดูแลคุณเท่านั้นเอง” เขายกมือสาบาน หญิงสาวถอนหายใจ

“ก็ได้ค่ะ คอนโดฉันมีห้องว่างอีกห้องหนึ่งพอดี”

เดินทางมาถึง ถ้าหากไม่มีคอนโดที่ซื้อไว้ คงไม่มีที่ไป อาจต้องเช่าห้องแทน เธอไม่อยากเป็นขี้ปากคนอื่น แต่ตอนนี้คงเลี่ยงไม่ได้ อย่างไรเสีย ต้องดูใจกับภีมพลอีกสักพัก จนกว่าเราแต่งงาน รับปากมารดาไว้ ไม่อยากทำให้ท่านเสียใจ

“คุณนอนห้องว่างได้เลยค่ะ ฉันนอนห้องนี้”

ภีมพลรับคำ แล้วตรงเข้าโอบกอดร่างบางไว้ สูดกลิ่นหอมของเรือนผม ร่างกายของหญิงสาวช่างนุ่มนิ่ม จนแทบไม่อยากห้ามใจเอาไว้ เนติยาสูงส่งถึงเพียงนี้ เขาชักอยากลองเรื่องบนเตียงบ้างแล้ว ว่าจะละมุนแค่ไหน

“ผมอยากนอนกอดคุณมากเลย เรานอนบนเตียงเดียวกันได้ไหม ผมไม่ทำอะไรหรอก

ค่อย ๆ แกะมือออก “ไม่ได้หรอกค่ะ ไหนสัญญากับฉันแล้วไงคะ”

“ก็ได้ครับ”

“เดี๋ยวฉันสั่งอาหารให้มาส่ง พรุ่งนี้เราไปหางานทำกันนะคะ”

“ครับ”

เนติยาไม่คาดคิดว่า เรียนจบสูงขนาดเธอ กลับต้องเผชิญกับปัญหานี้ ว่างงานไม่มีบริษัทไหนรับ ทั้งที่โปร์ไฟล์เธอดีกว่าอื่น ไม่ต้องคิดเลย เพราะชื่อนามสกุล คงทำให้คนเหล่านั้น ไม่กล้ารับเข้าทำงาน พ่อคงประกาศไปทั่วแล้ว กลับถึงคอนโด ภีมพลวางแฟ้มในมือท่าทีเหนื่อยอ่อน เธอหย่อนกายเคียงข้าง

“เป็นยังไงบ้างคะ”

เขาส่ายหน้า “ไม่ได้งานเลยครับ ไม่มีที่ไหนรับเลย”

คนฟังเม้มริมฝีปาก พ่อต้องกดดันกันขนาดนี้เลยเหรอ ไม่เหลือทางรอดให้บ้าง เงินเธอก็เหลือน้อยนิด เพราะบัตรถูกระงับ ที่มีคือบัตรของตนเอง ที่ไม่ได้ตั้งใจเอาเงินเข้าด้วยซ้ำไป

“เราคงหางานบริษัทใหญ่ ๆ ไม่ได้ เราลองไปบริษัทเล็ก ๆ ดู เงินเดือนไม่มากก็ไม่เป็นไร เราเก็บเงินสักก้อน ลงทุนทำธุรกิจอะไรสักอย่างก็ได้”

“คุณมีเงินเก็บไม่ใช่เหรอน้ำหนึ่ง เราลงทุนเปิดร้านอะไรสักอย่างดีไหม”

เธอไม่ใช่คนทำอาหารอร่อยเลย กาแฟถึงชอบดื่ม แต่ทำไม่เป็น ให้เปิดร้านอะไรดีล่ะ

“จะเปิดร้านอะไรคะ ฉันทำอาหารไม่เป็น กาแฟด้วย ที่พอดูได้ก็คงเป็นเสื้อผ้า หรือพวกเครื่องประดับ”

“คุณลองทำเครื่องประดับแฮนด์เมดดีไหม”

ความคิดของภีมค่อนข้างดี เธอชอบทำเครื่องประดับ ตอนทำงานที่บริษัท ก็ทำหน้าที่ออกแบบ กระเป๋า เสื้อผ้า เพื่อออกขายตามฤดูกาล ตอนนี้ทีมของเธอ เป็นยังไงกันบ้าง อดห่วงไม่ได้เลย

“ก็ดีค่ะ ไว้ฉันสั่งของมาก่อน แล้วลองขายตามตลาดดู ส่วนคุณลองหางานต่อนะคะ”

“ได้ครับ” เขารับคำ แล้วโน้มใบหน้าเข้าหา แต่คนสวยกลับเบือนหนี แล้วลุกยืนไปยังห้องครัว

ภีมพลกัดฟันกรอด อะไรนักหนา ทำไมมันยากเย็นขนาดนี้ ต้องหาทางทำอะไรสักอย่างแล้ว ไม่อย่างนั้นคงไม่มีวันสมหวัง ถ้าหากเนติยาท้อง ตระกูลเดชาบดินทร์ไม่มีทางปฏิเสธเขาในฐานะลูกเขยแน่นอน เนติยาเป็นบุตรสาวคนเดียว ไม่มีทางตัดกันขาดแน่ แค่มีหลานให้สักคน รังแต่จะวิ่งเข้าหา

“หน้าคอนโดมีตลาดค่ะ เราไปหาของกินกันไหม ฉันหิวแล้ว”

“ได้ครับ” ภีมพลยิ้มแห้ง