Hinovel
App Store
Google Play
คลังหนังสือ
นักเขียน
นิยาย
เมียจ้าง ห้ามที่จะรัก
1.0K·หญ้าสีครามเพราะเป็นลูกชาย และความหวังเดียว คนเดียวของบ้าน เขาถูกแม่วางเส้นทางให้ และบีบบังคับตัวเองมาตั้งแต่เด็ก แม้กระทั่งความรักที่แม่พยายามบังคับ หาผู้หญิงที่เขาไม่ได้รัก และไม่มีวันแต่งงานด้วยมาให้ เส้นทางนี้เขาขอเลือกเอง และเลือกที่จะขัดใจแม่ไปคว้าเอาผู้หญิงข้างถนน ที่ไม่มีชาติสกุลมาว่าจ้างเป็นเมียหลอกๆ ตบตา เพื่อที่แม่ของเขาจะได้ล้มเลิกงานแต่งงานนี้ เขาเสียเงินไปให้เธอไปเป็นจำนวนมาก และค่าตอบแทนที่เขาได้รับต้องไม่เสียเปล่า และเธอคือผู้หญิงที่เริ่มเข้ามามีบทบาทในชีวิตของเขา จากผู้ชายเย็นชา หน้านิ่ง ไม่เคยมีความรู้สึกกับผู้หญิงคนอื่นมาก่อน แต่เขากลับรู้สึกกับเธอคนเดียว ผู้หญิงที่มีแต่ตัว ไม่มีอะไรวิเศษ นอกจากความดี และความน่ารักของเธอที่แสดงให้เขาเห็น ยิ่งเขาอยู่ใกล้เธอมากเท่าไหร่ กลับยิ่งรู้สึกว่าต้องการเธอมากขึ้นเท่านั้น มากจนเขาไม่อยากอยู่กับเธอในสถานะแค่ปลอมๆ เท่านั้น เขาจึงเลือกที่จะแหกกฎที่เขาตั้งขึ้นมาเอง!!! //ตัวอย่าง// "เอาล่ะ เธอคงจะรู้กฎที่ฉันตั้งขึ้นแล้วบ้างใช่ไหม ถ้าเธอมาเป็นเมียจอมปลอมของฉัน เธอห้ามหวั่นไหว ห้ามรู้สึก ห้ามรัก ไม่ว่าจะเหตุผลอะไรก็ตาม กฎก็ต้องเป็นกฎ เธอเข้าใจฉันไหม" "อะ...เอ่อคือว่าคุณรับฉันเข้าทำงานหรือเปล่าคะ" "ฉันพูดขนาดนี้แล้วนี่เธอยังไม่รู้อีกเหรอ ว่าฉันตกลงรับเธอเข้ามาทำงาน เธออย่ามาทำหน้าตาแบบนั้น ฉันไม่ชอบ แล้วเข้าใจไว้ด้วยว่าต่อไปนี้ฉันกับเธอแค่อยู่ในสถานะนายจ้าง กับลูกจ้างเท่านั้น เธอไม่มีสิทธิ์ทำตามเกินหน้าที่ ที่ฉันสั่ง เข้าใจไหม" “ค่ะ ฉันตกลง!”
กลวิธีการเอาชีวิตรอดของนางร้ายจากเหล่าตัวเอกในนิยาย
1.0K·หญ้าสีครามตายแบบไม่ทันตั้งตัวไม่พอ ปรโลกไม่ยินดีต้อนรับ สวรรค์ลงโทษส่งนางให้มาเกิดใหม่เป็นครั้งที่สองในนิยายที่นางเพิ่งอ่านจบ!! ซ้ำยังเลวร้ายซ้ำซากได้บทบาท นางร้าย 'โจวเยียนเหยี่ยน' ถูกพระเอกทรมาน ฆ่าตายในตอบจบ ครอบครัวของนางถูกสังหารจนหมดสิ้น อย่างน้อยสวรรค์มีตา ส่งนางมาตอนเรื่องราวเลวร้ายยังไม่ทันเกิดขึ้น ไหนๆ ก็ได้ชีวิตใหม่ครั้งที่สองแล้ว นางจะเปลี่ยนแปลงเรื่องราวอันแสนรันทดของนางร้ายที่เกิดขึ้นนับต่อจากนี้เอง เพื่อไม่ให้มีใครต้องตาย สังเวยชีวิตในตอนจบนิยาย และเพื่อให้พระเอกครองคู่กับนางเอกอย่างมีความสุข ไม่คิดเลยว่าการที่นางยื่นมือเข้าไปแทรกเรื่องราวความรักของพวกเขาในครั้งนี้ กลับทำให้ พระเอก 'หวางเมิ่งหยวน' ไม่พอใจในสิ่งที่นางกำลังทำ ยิ่งนางผลักไสไล่ส่งเขาไปมากเท่าไหร่ เขายิ่งต้องการนางมาอยู่ใกล้มากขึ้นเท่านั้น ************************************************** "ทีกับข้า เจ้าคิดจะผลักไสงั้นหรือ ข้าไม่มีดีกว่าองค์ชายจื้อเฮาตรงไหน ต่อไปนี้ข้าสั่งห้ามให้เจ้าคุยกับองค์ชายจื้อเฮาอีก หรือแม้กระทั่งชายอื่น เข้าใจหรือไม่” “แล้วเหตุใดหม่อมฉันต้องทำเช่นนั้นด้วยเล่าเพคะ” นางสงสัย และไม่เข้าใจเขาสักนิด เขากับนางไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย เหตุใดหัวใจนางถึงรู้สึกว่ากำลังนอกใจเขาอยู่เล่า “อ้ะ…..” นางเบิกตากว้าง เมื่อรับรู้ว่าเอวของนางกำลังถูกเขารวบรัดดึงเข้าไปใกล้ ลมหายใจอุ่นร้อนสัมผัสรดที่ต้นคอ นางขบริมฝีปากแน่น จ้องมองแววตาคู่นั้นที่กำลังเข้ามาใกล้ “หากข้าบอกว่าไม่อนุญาต เจ้าก็ต้องฟัง ถ้าหากเจ้ายังดื้อรั้น ข้าจะแต่งเจ้าเข้าตำหนัก และจองจำเจ้าไว้เดี๋ยวนี้”
ทะลุมิติไปเป็นนางร้ายที่ถูกเกลียด
995·หญ้าสีครามสาปแช่งตัวร้ายนักหนา ความโชคร้ายกลับมาเยือนเมื่อตื่นขึ้นมา กลับพบว่าเธอดันเจอเรื่องซวยเข้าให้แล้ว ข้ามมิติเข้ามานิยายทั้งที เป็นอะไรไม่เป็น ดันได้บทแสนห่วย นางร้ายอย่างพริมโรสที่ชอบทำตัวน่ารังเกียจ ใช้กำลังทุบตีเด็กสาวอย่างหนูดา จนถูกคนรอบๆ รังเกียจเธอ จะทำอะไรก็ผิด ไม่เว้นแต่เขาที่คอยดูถูก พูดจาทำร้ายเธออยู่ทุกวัน ต่อให้เธอทำดีให้ตายแค่ไหน เธอก็ไม่สามารถแทนที่ผู้หญิงที่อยู่ในหัวใจของเขาได้อยู่ดี เป็นได้ก็แค่หุ่นประดับ เมียตีทะเบียนชั่วคราวที่แม้แต่สามีไม่คิดจะแตะต้องเพราะรังเกียจผู้หญิงแบบเธอ เมื่อหมดหน้าที่เขาคงไม่พ้นหย่ากับเธอและเห็นเป็นเพียงของตายไร้ค่าชิ้นหนึ่งเท่านั้นอยู่ดี เรื่องนี้เธอรู้อยู่เต็มอกและเตือนสติตัวเองว่าไม่ให้ชอบเขา แต่หัวใจกลับเรียกร้องต้องการยิ่งดำดิ่งลึกสู่ห้วงแห่งความสุข เจ็บปวด สูญเสีย สิ่งที่เธอได้รับมาย่อมถูกตัวจริงเอาไปอยู่ดี สุดท้ายคนที่เสียใจที่สุดก็คือเธอ เธอตัดสินใจเลือกที่จะเดินออกไปจากชีวิตเขา และทิ้งทุกอย่างที่ไม่ใช่ของเธอตั้งแต่แรก ทำไมอยู่ๆ เขากลับรั้งไว้ไม่ยอมปล่อยเธอให้หายไปสักที… “คุณอย่าสร้างปัญหามากได้ไหม ถ้าคุณทำไม่ได้วันหลังก็อย่าอวดดีอาสาทำ คุณอยู่เฉยๆก็ไม่มีใครว่าคุณหรอกนะ ถ้าคุณซุ่มซ่ามเผลอไปทำให้นับดาวบาดเจ็บเข้า ผมเองก็คงไม่อยู่เฉย” คำก็นับดาว…สองคำก็นับดาว ที่ผ่านมาเธอทำดีมาโดยตลอดคงไม่มีค่ากับเขาเลยสินะ เธอกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหล “คุณนับดาวฉันขอโทษค่ะ ที่เกือบทำให้คุณบาดเจ็บ” เธอดึงมือออกจากมือของเขาทันที “ทีนี้…คุณเองก็คงพอใจแล้วใช่ไหม”
หลิงเอ๋อ หญิงไร้ค่าอันดับหนึ่ง
3.0K·หญ้าสีครามชาติก่อนนางเป็นเพียงสตรีร้ายกาจ ฉาวโฉวอันดับหนึ่งของเมือง เอาแต่ใจตัวเอง หากอยากได้สิ่งใดต้องได้ แม้ต้องแย่งคนรักของคนอื่นก็ตาม!!! แต่สุดท้ายกลับต้องมาตายเพราะชายที่นางรัก ชีวิตใหม่ครั้งที่สองนี้ข้าฝากเจ้าแก้ไขสิ่งที่ผิดพลาดด้วยนะปิงปิง ................................................................................................................................. ****อารัมภาบท**** มือหนาหยาบกร้านกระชากดึงแขนหญิงสาวเข้ามาใกล้ “ข้าบอกเจ้าแล้วใช่ไหม ห้ามมาให้ข้าเห็นหน้าอีก!!!” ใบหน้าคมเข้มดุแข็งกร้าว ก้มมองหญิงสาวทะมึน หลิงเอ๋อชักสีหน้าราบเรียบ ริมฝีปากบางยิ้มเหยียดเส้นตรง “ขออภัยที่ทำให้ท่านแม่ทัพเข้าใจผิด ข้าเพิ่งใคร่รู้ว่าตลาดหลี่ฉิง มีไว้ให้ท่านเข้าออกเพียงผู้เดียวหรือเจ้าคะ ข้าถึงมาที่แห่งนี้ไม่ได้ และที่ข้ามาไม่ใช่เพราะท่าน อีกอย่างสำหรับข้าท่านไม่ใช่คนสำคัญขนาดนั้น ที่ต้องลดตัวเสียเวลามาเสวนาด้วย” “หึ!!!! คำพูดที่ออกปากเจ้า มีอันใดให้น่าเชื่อถือได้กัน ออกไปจากรถม้าของข้าซะ” “ใครจะไปอยากอยู่กับท่านแม่ทัพกัน ท่านเองไม่ใช่หรือที่เป็นคนดึงข้าเข้ามา” หลิงเอ๋อสบตากับชายร่างสูงตรงหน้าอย่างไม่เกรงกลัว
ย้อนเวลามาเป็นนางร้ายอันดับหนึ่ง
3.0K·หญ้าสีครามสวรรค์ช่างกลั่นแกล้งให้นักเขียนสาว เจ้าของบทนิยายต้องย้อนอดีตมาสวมรอยเป็นนางร้ายเสี่ยวเหยาที่มีแต่คนเกลียดชัง เพราะความร้ายกาจเกินใคร แถมพ่วงติดท่านเเม่ทัพตัวร้าย วางบทเด่นในนิยายมาอีก!!
ตัวประกอบใกล้ตายเปลี่ยนชะตาร้ายเป็นนางร้ายยืนหนึ่ง
7.0K·หญ้าสีครามข้าเป็นตัวประกอบเเล้วเช่นไร จะให้ข้าอ่อนแอถูกผู้อื่นรังแกอยู่ฝ่ายเดียวตามฉบับในนิยายที่นักเขียนตัวดีเขียนไว้น่ะหรือ หึ! ไม่มีทางเด็ดขาด!!! นางจะพลิกนิยายใหม่ลุกขึ้นมาต่อสู้ และกำจัดคนที่คิดร้ายกับนางให้หมด นางจะไม่ยอมลงปรโลกคนเดียวทั้งที่คนร้ายใส่ความนางยังลอยนวลอยู่อย่างสงบสุข!!! ทุกอย่างที่ตีพิมพ์บนเเผ่นกระดาษ กำลังจะปรับเปลี่ยนไป นางผู้กุมความลับเรื่องราวที่จะเกิดขึ้นทั้งหมด ชีวิตใหม่ครั้งนี้นางจะเเก้ไขใหม่ เเละเริ่มใช้ชีวิตอย่างมีความสุขได้หรือไม่!
หย่าร้างรักภรรยาน่าชิงชัง
3.0K·หญ้าสีครามจ้าวจินอิงฮูหยินเอกของเซี่ยสิงฉวน ‘แม่ทัพใหญ่แห่งเมืองฉางเว่ย’ นางตบแต่งเข้ามาวันแรก เขาก็ไม่ยอมรับนางเป็นภรรยาด้วยซ้ำ เขาชิงชังนาง ดูถูกนางสารพัด จะเป็นตายร้ายดีเช่นไรก็เรื่องของนาง เพราะสตรีที่เขารักมีเพียง ‘หานฉีหยี่’ คนเดียวเท่านั้นไม่มีทางเปลี่ยนแปลง นางรู้ส่วนสำคัญข้อนี้ดี พื้นที่หัวใจของเขานางไม่มีสิทธิ์ครอบครอง แม้แต่ฐานะที่ได้มายังไม่คู่ควรยืนเคียงข้าง ไม่ว่านางจะพยายามทำดีกับเขาแค่ไหน เขาก็ไม่เคยเห็นนางในสายตาอยู่ดี นางเสมือนเป็นหนามฝังใจเขา รอวันที่จะถูกกำจัดทิ้ง ในเมื่อเกลียดชิงชังนางนัก นางจะขอจบเรื่องนี้ยอมถอยออกไปเอง เพื่อหลีกทางให้เขากับสตรีที่เขารักได้ครองคู่กัน…. “ได้โปรดหย่ากับข้าเถอะเจ้าค่ะ” “เจ้ารู้หรือไม่ว่าทำเช่นนั้นจะเป็นเช่นไร” …ใช่ บ้านเมืองมีกฎว่าสตรีที่แต่งงานแล้วเมื่อถูกสามีหย่า หรือเป็นม่าย จะไม่มีทางแต่งงานใหม่ได้อีก และจะถูกคนในเมืองมองว่าไม่ดี ซ้ำยังเป็นที่นินทาสนุกปาก แน่นอนว่าเรื่องนี้ไม่ส่งผลกระทบกับเขามาก แต่กับนางจะรับเรื่องเหล่านี้ไหวหรือ เขาไม่อาจปล่อยให้นางเป็นเช่นนั้น…เพราะเหตุใดเขากลับสนใจนาง และเป็นกังวลแทนนางกัน มันน่าหงุดหงิดใจ จะปล่อยนางไปก็ไม่ได้ ทำไมเขาต้องรั้งนางไว้ “ข้ารู้ดีเจ้าค่ะ” “รู้?...แต่เจ้ายังคิดจะทำงั้นหรือ” เขาเค้นเสียง ฮึ! ในลำคอ ตวัดสายตาดุดันสำรวจร่างกายของนางแวบหนึ่ง “เจ้าพูดเช่นนี้…ไม่ดูตัวของเจ้าเลยรึ! ร่างกายอ่อนแอ อ้อนแอ้น จะไปทำอันใดได้ ลำพังฐานะบิดาของเจ้าจะดูแลเจ้าไปได้ตลอดงั้นรึ…ก่อนที่เจ้าจะกล่าวสิ่งใด ควรไตร่ตรองให้ดี เพราะข้าจะไม่ให้โอกาสเจ้าเป็นครั้งที่สอง” “แน่ใจเจ้าค่ะ” “จ้าวจินอิง!---”
มารดาร้ายกาจผู้นี้จะเลี้ยงดูเจ้าเอง
12.0K·หญ้าสีครามสตรีแกร่ง ไม่ยอมคนจากศตวรรษที่ 20 ย้อนเวลามาอยู่ในร่างเฉินอี้เหนียง นางร้ายเจ้าเล่ห์ ร้ายกาจ ชอบพาลหาเรื่องคนอื่นไปทั่ว ใช้อำนาจเงินกดขี่ข่มเหงผู้คน ลงโทษบ่าวไพร่ทุบตีเป็นว่าเล่น สิ่งที่เลวร้ายที่สุดของนางคือวางแผนแอบซื้อตัวสาวใช้ในจวนสกุลซ่ง วางยาปลุกกำหนัด เพื่อหวังปีนเตียงแม่ทัพซ่ง ‘ซ่งหานซั่ว’ ที่มีนิสัยโหดเหี้ยม อำมหิต ได้รับสมญานามว่าแม่ทัพสีเลือด สร้างผลงานยิ่งใหญ่ให้กับแผ่นดินมากมาย โดยไม่เกรงกลัวกฎหมายบ้านเมือง ยอมทำตัวไร้ยางอายเพียงหวังว่าจะได้ขึ้นเป็นฮูหยินของสกุลซ่งตามที่หวัง นางปีนเตียงสำเร็จจนตั้งครรภ์อ่อนๆ หวังใช้เป็นข้ออ้างให้เขายินยอมรับนางเป็นภรรยาอย่างถูกต้อง แต่กลับผิดพลาดตาลปัตรถูกเขาหาว่าลูกในท้องนั้นไม่ใช่ลูกของเขา ครั้งนี้ความเลวร้ายเริ่มมาเยือน โชคชะตาเล่นตลกเสมือนถูกฟ้าผ่ากระหน่ำซ้ำเติมอีกครั้ง ครอบครัวที่เคยมีฐานะมั่งคัง แม้แต่เงินทองใช้หยิบจ่ายไม่เคยขัดสน กลับตกต่ำอับจนเพียงชั่วข้ามคืน เพราะบิดาถูกสหายคนสนิทโกงเงินไปจนสิ้นเนื้อประดาตัว จนจำใจต้องย้ายออกจากจวน ย้ายถิ่นฐานมาอยู่นอกเมืองสร้างบ้านเล็กๆ อยู่ในหมู่บ้านห่างออกมาจากตัวเมืองสิบลี้ ใช้ชีวิตจากหน้ามือ กลายเป็นหลังมืออดมื้อกินมื้อไปวันๆ ลูกที่เกิดมาเป็นบุตรชายต้องรองรับอารมณ์อันนิสัยร้ายกาจอันโหดเหี้ยมของเฉินอี้เหนียง ถูกทุบตีไม่เว้นวัน เพราะเด็กน้อยผู้นี้ไร้ประโยชน์ แม้ความหวังเดียวให้ซ่งหานซั่วยอมรับ แต่บุรุษผู้นั้นกลับเมินเฉย คนในครอบครัวของนางก็หมดหนทางเอือมระอาไปด้วย เงินที่หามาได้อย่างยากลำบากก็ถูกบุตรสาวรีดไถไปซื้อของไร้ประโยชน์เห็นแก่ตัวจนหมด บิดาก็ป่วย มารดาก็ชรา เงินที่มีกลับไม่เพียงพอ หรือนี่คือโชคชะตาที่ม่านเอ๋อร์ต้องเผชิญ ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดสวรรค์ถึงส่งนางมาอยู่ร่างนี้ หากกลับไปก็ไม่ได้ ฆ่าตัวตายก็ไม่ใช่ทางเลือกที่ดี ไหนจะบุตรชายตัวน้อยน่าสงสาร กับมารดา บิดาที่ชรามากแล้ว นางจะจำใจยอมทิ้งพวกเขาเหล่านี้ไปได้เช่นไร มีแต่ยอมรับชะตากรรมนี้ไว้ และดูแลพวกเขาเหล่านี้ให้ดีที่สุดเอง " บุตรชายของข้าอยู่แห่งหนใด ตัวของข้าที่เป็นบิดาของเขาย่อมอยู่ที่แห่งนั้น" "ผู้ใดกันบอกว่าเสียวเป่าเป็นบุตรชายของท่าน บุรุษเช่นท่านไม่สมควรเป็นบิดาของผู้ใด" “อี้เหนียง…เจ้าใจกล้าปากดีเช่นนี้ไม่กลัวตายหรือเช่นไร” นางมิใช่ไม่กลัว แต่นางทำเพื่อปกป้องเสียวเป่าต่างหาก หากต้องตัดแขน ตัดขา เพื่อรั้งเสียวเป่าไว้นางก็จะทำ เพราะเด็กคนนั้นเป็นนางที่เลี้ยงดูมาเองกับมือ “ความตายไม่ใช่สิ่งน่ากลัวสำหรับข้าอีกต่อไป…ไยข้าต้องกลัว!....” นางดึงประตูจะปิดลง ทว่าไม่อาจต้านทานพละกำลังมหาศาลของเขาได้ คนอะไรดื้อด้านไร้ยางอาย นางไล่ขนาดนี้แล้วยังไม่ไสหัวไปอีก!!!