ข้าคือท่านเซอร์!

ลูคัสเอามือลูบคางตนเอง มองดูเงาสะท้อนของกระจก...อืม...เขามีเงาสะท้อนแล้วนะนี่ หลังจากที่ไม่ได้เห็นอะไรแบบนี้มานาน...นานมาก

ชายที่ปรากฏในเงาสะท้อน ทำให้เขาพอใจในระดับหนึ่ง ท่านเซอร์...มักจะชอบอะไรสวยๆ งามๆ และดูดี เจริญหูเจริญตา

“ลูคัส”

เสียงแหบๆ เสียงหนึ่งดังเรียกเขาที่หน้าประตูห้อง ขณะที่ลูคัสกำลังเริ่มแก้ผ้า...เพื่อสำรวจร่างกายของตนเอง อย่างว่าเขาไม่ได้มีร่างกายมนุษย์มาแล้วพักหนึ่ง ก็เลยอยากจะ...สำรวจดูสักนิด เล่นเอาลูคัสสะดุ้ง แล้วรีบสวมเสื้อผ้าเข้าไปอย่างรวดเร็ว

“โอ๊ย...จ๊าก”

เขาร้องลั่นเมื่อเร่งรีบไปหน่อย เลยรูดซิปเข้าไปกลืนทั้งผ้าของกางเกงใน และแอบดึง...หนังของบางส่วนไปด้วย

“ทำอะไรอยู่”

คนมาเรียกเลิกคิ้ว ลูคัสน้ำตาซึมกันเลยทีเดียว กับพิษสงของซิปมหาภัย อื้อหึ เครื่องแต่งกายยุคนี้ดูมีอันตรายนิดๆ นะนี่ เผลอไม่ได้เลยแหะ

“เฮ้ย!” เขาอุทานอย่างตกใจ เมื่อเห็นคนตรงหน้า ที่พอเขาอุทาน ก็เลยบ้าจี้อุทานตามเหมือนกัน

“เฮ้ย!”

“นี่นายท่านไม่ได้เปลี่ยนรูปร่างให้เจ้ารึแฟรงเก้น ถึงได้คงรูปร่างเหมือนเดิมเปี๊ยบแบบนี้!”

“เปลี่ยนแล้ว”

แฟรงเก้นว่า เขาหมุนให้ลูคัสดูอีกรอบ คิ้วยังคงเลิกขึ้นข้างหนึ่ง ลูคัสเดินวนรอบตัวของเพื่อน มองยังไง...ก็ไม่เปลี่ยน...แค่เอาเขาออก เอาปีก...เอาหางออกเท่านั้นเอง เพื่อนปีศาจของเขายังคงรูปร่างหนาใหญ่ยังกับตึก ผิวของเขาดำมะเมื่อมทั้งตัว หัวล้านเตียนเลี่ยน เอ่อ...แม้กระทั่งสีของนัยน์ตา ยังแดงก่ำ...มนุษย์ที่ไหนจะตาแดงขนาดนั้นกันนะ หูของเขาแหลมเล็กน้อย นี่ยิ่งผิดปรกติ แฟรงเก้นแยกเขี้ยว...ชัดเลย...เขี้ยวของหมอนี่งอกยาวขนาดนั้น มนุษย์ที่ไหนก็มองออก ว่า...ไม่ใช่คน

“ตาแดง เขี้ยวงอกขนาดนี้ ปรกติตรงไหน”

“นายท่านเสกไอ้จ้อนขนาดคนปรกติให้ข้าไง จะดูไหม”

ว่าแล้วก็ทำท่าจะถอดกางเกง ทำให้ลูคัสรีบโวยวายห้าม ดูท่านายท่านถ้าไม่เข้าใจผิด ก็คงจะแกล้งแฟรงเก้นแล้วแน่ๆ ปีศาจหนุ่มลอบถอนใจน้อยๆ ก่อนจะบอกให้แฟรงเก้นไปดูความเรียบร้อยของ...งาน...ของนายท่านอีกหน

ส่วนเขาเดินก้าวท้าวยาวๆ ตรงไปยังห้องบริหารงานของนายท่าน...

ตามองไปรอบๆ กับการตกแต่ง ภาพที่แขวนไว้ที่ผนังแต่ล่ะภาพ เป็นภาพวาดอย่างวิจิตร แสดงถึงการร่วมรักแบบหญิงชายในท่าต่างๆ ไม่อนาจาร ลามก หากดูเป็นศิลปะอย่างยิ่งและสวยงามทั้งเส้นสายที่อ่อนช้อย รวมถึงการลงสี ราวกับไมเคิล แองเจโล ศิลปินชื่อดัง มาวาดเองก็ไม่ปาน

ก็...นายท่านใช้ไมเคิล แองเจโลวาดจริงๆ นี่หว่า ถึงวิญญาณของหมอนั่นจะบ่นโอดก็ตามทีว่าไม่อยากจะวาดอะไรแบบนี้ ก็แน่ล่ะ งานถนัดคือวาดรูปเกี่ยวกับพระเจ้านี่ มาโป๊เปลือย อนาจารแบบนี้ ก็คงจะขัดใจ แต่ก็ขัดไม่ได้ ขืนขัดใจนายท่านจะได้เป็นเรื่องเอา

เขาสูดลมหายใจเข้า...อะห้า...เขามีลมหายใจด้วยแหะ ลูคัสคิดอย่างสุขใจ ก่อนจะเคาะประตูห้อง ตรงหน้าห้องทำงานของนายท่าน มีไม้แกะสลักขนาดเท่ามนุษย์ตั้งประดับอยู่ตามเคยว่าใช้ศิลปินผู้โด่งดัง และล่วงลับ มาทำให้หนนี้นายท่านใช้ศิลปินจากทางเอเชีย ที่ขึ้นชื่อลือชาเรื่องการแกะสลัก เป็นรูปของลิลิธ...กอดบุรุษรูปงามผู้หนึ่งไว้ในอ้อมแขน รูปของแกะสลักของนางราวกับมีชีวิตและกำลังมองเขาอย่างเจ้าเล่ห์

ลูคัสลอบกลืนน้ำลาย เขาจับห่วงทองเหลืองและเคาะประตูอีกหน

“เข้ามา” เสียงทุ้มกังวาน ไพเราะดังขึ้น ลูคัสเปิดประตูเข้าไป แล้วก็ต้องสะดุ้งเอามือปิดหู เมื่อได้ยินเสียงเพลงเฮฟวี่เมทัลดังสนั่น

“นายท่านขอรับ...”

“ว่ายังไง...”

“คือว่าจะให้เปิด...เลยหรือเปล่าครับ”

“อะไรนะ”

“นายท่านขอรับ”

“อะไรนะ”

“คือว่า...”

ลูคัสตัดสินใจเดินไปปิดเจ้าเครื่องเสียงที่กำลังแผดแข่งกับการสนทนาของเขาและเจ้านาย ทำให้ห้องเงียบไปเลยทันที คนที่กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้นวมสีม่วง มองเขาอย่างไม่ใคร่พอใจนัก นัยน์ตาคมกริบสีเทาเข้ม...กำลังมองเขาแบบจ้องเขม็ง

โอ...นายท่านรูปงามเหลือเกิน...

ใบหน้าเรียวมีโหนกแก้มสูงแบบชนชั้นสูงในยุคกลาง จมูกโด่งเป็นสันงดงาม ริมฝีปากรูปคันศรแย้มนิดๆ เผยให้เห็นเขี้ยวเล็กๆ ด้านใน นัยน์ตานั้นช่างเย้ายวนยิ่งนัก เขาเผลอมองจ้องจนตาไม่กะพริบ นายท่านของเขาหรี่ตา แล้วเอ่ยถามเสียงทุ้ม

“ทำไม...หน้าตาข้าแปลกไปไหม? หรือว่า...ข้าควรจะเปลี่ยนสีผม”

เขาจับผมที่ยาวระต้นคอของตนเอง มันทำให้เขาดูเป็นหนุ่มเสเพล ทันสมัยด้วยเรือนผมสีบลอนด์เทา เรือนร่างของเขาสูงเพรียว ดึงดูดสายตาด้วยรอยสักเล็กๆ บริเวณต้นคอ เป็นรูปปีกสีดำ

“นายท่าน...สมบูรณ์แบบมากขอรับ”

“เรียกข้าว่าท่านเซอร์ ข้าเบื่อคำว่านายท่าน” อินคิวบัสดีดนิ้ว

“นายท่านมีอินคิวบัสลำดับที่...ใช้ ข้าไม่ค่อยจะถูกชะตากับหมอนั่น อีกอย่างหนึ่งลิลิธแต่งตั้งให้ข้าเป็นท่านเซอร์อินคิวบัส เมื่อตอนที่ข้าไปช่วยนางจัดการกับพวกปีศาจที่มากวนใจนาง ข้าไม่ได้ชื่ออินคิวบัสเฉยๆ เหมือนญาติทุกคนของข้า ที่ชื่อเดียวกัน”

เขายักไหล่ นัยน์ตาสีเทาฉายแบบเบื่อหน่าย กับกฎ...ที่ท่านมารดาตั้ง...เขาไม่ยักกะขำด้วยที่จะต้องชื่อโหลเหมือนญาติของเขาอีกสิบกว่าตน

“ได้ครับท่านเซอร์” ลูคัสรีบเปลี่ยนคำเรียกอย่างรวดเร็ว...เจ้าด้วยล่ะผู้บรรยาย

(หืม? ด้วยเหรอ)

ใช่...ระวังล่ะ นายท่านอารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ เช้าอารมณ์ดี เดี๋ยวสายก็อารมณ์ร้าย พวกสองบุคลิก ที่ยุคนี้เค้าเรียกว่าอะไรล่าๆ นะ พวกเราไม่ได้มาบนโลกสักพักใหญ่ๆ ล่ะนะนี่ ถ้านายท่านไม่คิดจะทำธุรกิจ เราก็คงไม่ขึ้นมา

(ไบโพล่า ระวังเหอะ ลูคัสจะฟ้องนะยะ นินทานายระยะเผาขนเรอะ)

เอาน่า...นิดหน่อย นายท่านไม่ถือหรอก ยิ่งศัพท์แปลกๆ ไม่คุ้น ยิ่งงง...ฮี่ๆ ดีนะข้าขึ้นมาเซอร์เวย์สำรวจตรวจสอบไว้ก่อนว่าตอนนี้โลกเป็นยังไงแล้วบ้าง ให้นายท่านมาทีหลัง ถ้าไม่อย่างนั้นล่ะก็...

(ลูคัส เจ้าเองก็เรียกท่านเซอร์ว่า...นาย...)

พึบ!

“เอ้าเฮ้ย!”

ลูคัสอุทานอย่างตกใจ ที่จู่ๆ ขนคิ้วของเขาก็ไหม้ ทำให้เขาต้องตบดับไฟด้วยความตกใจดังป๊าบ!

เกิดเสียงวิ้งงงงง ขึ้นมาในสมองปีศาจหนุ่ม ตาลายมึนตึ๊บไปเลยทีเดียว จมูกของเขายังได้กลิ่นไหม้ หูของเขาได้ยินเสียงหัวเราะหึจากผู้เป็นนาย ที่มองเขาแล้วหรี่ตา

“บอกให้เรียกว่าท่านเซอร์”

“นะ...นาย...เอ๊ย...ท่านเซอร์ ได้ยินด้วยหรือขอรับ”

“เจ้าด้วยล่ะผู้บรรยาย”

(เอ่อ...เจ้าค่ะท่านเซอร์ ว่าแต่เราเข้าเรื่องกันเถอะ อย่ามาเผาคิ้วอิฉันเลย คิ้วไม่มีอยู่เด้อ)

“เตรียมการเรียบร้อยหรือยัง ข้าลองฟังเพลงของมนุษย์ดู หนนี้เพลง...ไม่เหมือนหนนั้นเลยแหะ แต่สนุกดีนะ ผู้คนแต่งตัวกันเปิดเผยมากขึ้น มีอะไรแปลกๆ เยอะแยะที่ข้าจะต้องเรียนรู้ อืม...” อินคิวบัสยิ้มร้าย เขายักไหล่

“ข้ารู้สึกว่าเราขึ้นมาหนนี้ คงจะมีอะไรสนุกเยอะแน่ๆ”

“แล้วเราจะเริ่มเปิดกิจการเมื่อไหร่ล่ะครับท่านเซอร์” อินคิวบัสเคาะนิ้วกับโต๊ะทำงานของเขาไปมา อย่างใช้ความคิด

“เรามีคนงานเท่าไหร่?”

“ก็...ราวสิบห้าตนน่ะครับ เหลือกันเท่านี้แหละขอรับ” ลูคัสนับนิ้ว อินคิวบัสลูบคางอย่างใช้ความคิด สมองของเขากำลังเริ่มคิดคำนวณอย่างรวดเร็ว

“โลกมนุษย์ยุคนี้ก็ต้องใช้เงินสินะ ถึงจุดประสงค์หลักของข้าจะไม่ใช่เงินก็เถอะ แต่ในเมื่อเรามีหนุ่มๆ ในปกครองที่ข้าจะต้องหาเลี้ยงปากท้อง...ก็ควรจะให้พวกเจ้าทำประโยชน์บ้าง จากการเป็นปีศาจแห่งกามารมณ์ของข้า พลังอำนาจของข้า ข้าเชื่อว่ากิจการของเราจะเจริญรุ่งเรือง แน่นอน”

“เราจะเปิดคลับเลยไหมขอรับท่านเซอร์”

“เปิดเลยสิ” อินคิวบัสยิ้มเจ้าเล่ห์

“ข้ามีใบปลิว ให้ไปแจกกับแขกของเรา นอกจากบริการปรกติแล้ว ข้าจะช่วยเหลือมนุษย์โลก เผื่อว่า...ข้าอาจจะตำแหน่งสูงกว่าท่านเซอร์” คิดแล้วก็หัวเราะหึๆ พลางยื่นส่งปึกใบปลิวให้กับลูคัส

คลับท่านเซอร์อินคิวบัส

บริการบำรุงบำเรอ เอาใจคุณสาวๆ

และบริการสุดพิเศษ

เพียงมีปัญหาเซ็กส์...เรายินดีช่วยบำบัด

คลินิกบำบัดเซ็กส์ โดยท่านเซอร์

บริการพิเศษ...ราคาย่อมเยา

“ตั้งกล่องไว้ด้วยละ ข้าจะเลือกลูกค้าที่จะมาบำบัดเซ็กส์ด้วยตัวข้าเอง”

“เอ่อ...ระวังจะเพลินนะขอรับท่านเซอร์ หนก่อน...ท่านก็...”

“ทายาทติงต๊องของข้า ทำความเสียหายใหญ่โต จนทำให้ข้าต้องถูกเฉดไปอยู่กับฮาเดส พร้อมกับพวกเจ้า มันเป็นบทเรียนชั้นดีว่า ข้าไม่ควรจะให้น้ำเชื้อกับสตรีคนไหนทั้งนั้น อา...ข้าไม่อยากจะเชื่อว่าไวโอเล็ต ตัวก็เท่านั้น จะคลอดเจ้าภูเขาหินตัวใหญ่ยักษ์นั่นออกมาได้ พอคลอดเสร็จ นายก็ตาย ทิ้งข้าไว้ แล้วก็ไปเป็นดวงดาว พวกเทพีช่างยุ่งกับเมียของข้าจริงๆ”

“ข้าก็แค่เตือนขอรับ” ลูคัสโค้งให้กับเจ้านาย และรับเอาใบปลิวพิเศษ ไปจัดการตามที่อินคิวบัสสั่ง

เมื่อพ้นจากอเวจีอันเวิ้งว้าง อึมครึม และหม่นเศร้าของดินแดนคนตาย ที่แทบจะทำให้ปีศาจกามาอย่างพวกเขากลายเป็นซึมเศร้าไปตามๆ กัน

มาเปิดโฮสต์คลับ...ตามคำสั่งของท่านเซอร์

แหม...

มันช่างเป็นอาชีพที่เหมาะกับพวกเขาเสียจริงๆ

งานนี้จะต้องโกยจนเป็นมหาเศรษฐีกันแน่นอนล่ะ

อย่างว่าโลกใบนี้

ปีศาจก็ต้องใช้เงินแหะ...