บทที่019 ท่านทูต

วันรุ่งขึ้น

ฉันเปิดประตูด้วยสภาพที่ยับเยินก่อนจะเจอผู้ชายยืนรออยู่หน้าห้องแล้ว

"ไม่คิดว่านายคือผู้ปกครองของฉัน"เอ่ยปากพูดเมื่อเห็นโรโบโตอยู่ตรงหน้า

"ไปโดนอะไรมาเนี้ย"ทำหน้าสงสัย

"รถบรรทุกพ่วงชน"ฉันตอบออกไปพร้อมกับปิดประตูห้อง

"รถบรรทุกพ่วงชนเธอน่าจะไม่เหลือซากนะ=_="

ยอกย้อนเก่งนัก!

"ท่านบอกนายว่าไงมั้งล่ะ"

"ก็บอกว่าให้ฉันเป็นผู้ปกครองให้เธอ เพราะ ผอ.ที่มหาลัยโทรมาบอกเธอมีเหตุทะเลาะวิวาทนะสิ ท่านเลยให้ฉันมาแทน"

"นายรู้แล้วจะถามฉันทำไม"เดินขึ้นรถ

"ผมไม่ได้หมายถึงอย่างนั้น แต่ที่ท่านอยากรู้คือเธอไปทะเลาะกับใครต่างหาก"

เฮือกกก ตอบว่าไงดีวะ

"แย่งผู้ชาย"แว้กกก พูดอะไรออกไปเนี้ยยยย ตบปากตัวเองทันมั้ย

"แรด"พูดให้ตัวเองโดนด่าทำไมฟ้ะ

"-_-!! "

แล้วตกลงเขายังเห็นหัวฉันอยู่มั้ยเนี่ยยย!!!

ฉันคือน้องสาวของหัวหน้าพวกแกนะเว้ยยย เกรงใจกันบ้างสิ-_-!!

ห้องปกครอง

เสียงจ้อกแจ้กดังสนั่นในห้องปกครอง ฉันเปิดประตูเข้าไปอย่างช้าๆ พร้อมกับโรโบโต แอร์ห้องปกครองเย็นดีนะ555 จนทุกคนหันหน้ามามองผู้ที่ช้าที่สุด เอิ่ม..ว่าแต่มันจะไม่เยอะไปหน่อยเหรอเกือบ30ชีวิตเลยนะที่สิงอยู่ในนี้อะ

"สวัสดีคะ"ฉันยกมือไหว้ผู้ปกครองทุกคนอย่างสวยงามซึ่งขัดกับแผลบนหน้าฉันอย่างสิ้นเชิง ว่าแต่ทำไมพวกพี่ๆ กับเพื่อนๆ ของฉันยืนอึ้งหละ ถึงแม้ผู้ปกครองของฉันจะอายุมากกว่าฉันถึง10ปีก็ตาม หรือว่าเขาไม่สามารถเป็นผู้ปกครองฉันได้

"มากันครบแล้วนะครับ.."อธิการบดี (พ่อแซม) กวาดสายตามองทุกคน"ผมอยากจะเรียนให้ผู้ปกครองทุกคนทราบนะครับว่าลูกๆ ของท่านนั้นมีเหตุทะเลาะวิวาทขึ้นภายในรั้วมหาลัย..."

"ขอความกรุณาอย่าอ้อมค้อมครับ บอกผมมาตรงๆ ก็พอ"ท่านทูตคีย์พูดขึ้น

เหอะ ทำมาเบ่งอำนาจในนี้เหรอ

"ครับท่าน ผมจะทำตามกฎของมหาลัยนะครับ คือนักศึกษาทุกคนต้องถูกพักการเรียนเป็นเวลา1อาทิตย์"

"แต่อีกสามวันเราต้องสอบมิดเทอมนะคะ"เมเปิ้ลแย้งขึ้น

"กฎต้องเป็นกฎครับ ผมไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้"พ่อแซมส่ายหัว"กรุณาเซ็นชื่อรับรองด้วยครับ"พ่อแซมพูดจบก็เซ็นชื่อตัวเองลงไป "ผมเซ็นของลูกชายผมเพื่อเป็นการว่าผมทำตามกฎนะครับ"เหล่มองท่านทูตคีย์เล็กน้อย

ผู้ปกครองของคนอื่นเริ่มเซ็นชื่อของตัวเองลงไปจนถึงท่านทูต

"งั้นผมขอยกเลิกเงินสนับสนุนหนึ่งแสนบาททันที"พูดขู่แต่ยังไม่เซ็นจนโรโบโตแย่งปากกาไปเขียนตัดหน้า

"งั้นผมขอยกเลิกเงินสนับสนุนห้าล้านบาทต่อหนึ่งเทอมทันทีครับ"โรโบโตพูดกับพ่อแซมก่อนจะส่งซองเอกสารสีน้ำตาลมาให้ฉัน ที่กำลังนำ้ตาตกใน ทำไมนายเซ็นง่ายขนาดนั่นอะTOTฮือออ

"อะไร"ฉันถามอย่างสงสัย

"ผมให้ไอ้คีตหาข้อมูลมาให้แล้วนะ"พูดจบก็เดินออกไปแล้วไม่กลับมาอีกเลย

"เหอะ"ท่านทูตสบทออกมาก่อนจะเซ็นชื่อเเล้วเดินมาหาฉันพร้อมกับกระซิบเบาๆ "เธอทำฉันขายหน้า!! "ก่อนจะเดินออกไป

ฉันไปทำอะไรให้ย้ะ โรโบโตมันพูดออกมาต่างหากหล่ะ

"เอาหล่ะนักศึกษาตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไปพวกเธอไม่ต้องมาเรียนอีก และจะไม่มีสิทธ์สอบด้วย"มองหน้าทุกคน"มาเรียนกันใหม่ปีการศึกษาหน้านะ โชคดี"

โชคดีกะผีสิ!!! อุ้ย ลืมไปพ่อเพื่อนนิ

ฉันรีบเปิดประตูเป็นคนแรกแล้ววิ่งออกไปหลังมหาลัยที่เกิดเหตุทันที

"อยู่ไหนเนี่ย"ฉันบ่นออกมา เมื่อวานก็ตรงนี้นี่หวา

ฉันก้มๆ เงยๆ อยู่กับพื้นข้างหน้าจนจะเอาหน้าแนบพื้นอยู่แล้วเนี่ย'

แว้กกกกก ทำไมมันหายากหาเย็นอย่างเน้ๆๆ สร้อยเส้นเดียวนะเว้ยย ไม่ใช่คอนเทคเลนส์ เฮ้ยยย เหมือนโชคชะตาเป็นใจฉันดันเจอมันอยู่ตรงหน้านี่เองฉันรีบเอื้อมมือไปเก็บอย่างรวดเร็วเมื่อรู้ราคาว่ามันแพงขนาดไหน

"โอ๊ยยย!!! "ใครเหยียบมือฉันวะ "ไม่หะ..."โฮลี่ชิท!!

ผู้ชายสามคนยืนมองหน้าฉันด้วยสายตาหื่นกระหาย

"ว่าไงน้องสาว"น้ำเสียงโครตน่าขยะแขยงพูดขึ้น

ใครน้องแกวะ!!!

"ได้ข่าวว่าหักหน้าใครบางคนมาหรือไง"

ฉันไปหักหน้าใครตอนไหนฟ้ะ!!

"มีคนสั่งมาให้เก็บเธอนะแม่หนูน้อย"

เมื่อได้ยินประโยคนั้นตัวของฉันเริ่มสั่นด้วยความกลัว บ้าจริงร่างกายฉันตอนนี้ยังไม่พร้อมที่จะใช้กำลังด้วยซ้ำ

"ฉันไม่ได้ทำอะไรใครทั้งนั้น"ฉันรีบปฏิเสธหัวสั่น

"งั้นเหรอ สาวน้อย"เสียงชายวัยกลางคนดังขึ้นหลังพวกมันก่อนจะเดินมาตรงหน้าฉัน

"ท่านทูต0_0!! "

"ใช่ ฉันเอง"ยิ้มเยาะออกมา "เอาหละ จะทำอะไรเธอก็ได้นะ อย่าลืมช่วยสร้างความสุขให้เธอก่อนตายหละ"ท่านทูตคีย์พูดจบก็เดินออกไปทิ้งให้ฉันกับสามตัวที่เหลือ

"อยากให้ลูกสาวหายตัวไปก็เชิญ!!! "ฉันตะโกนตามหลังไป"โอ๊ยยย"ชายคนนึงดึงผมฉันก่อนจะลากเข้าข้างทางแล้วโยนลงอย่างหยาบคายตามด้วยคนอื่นๆ จับแขนและขาของฉันตรึงไว้

"กรี้ดดๆๆ เอามือสกปรกๆ ของพวกนายออกไปนะเว้ยย"

"555"หัวเราะชอบใจเมื่อเห็นฉันดิ้น

"ไอ้เลว!! ไอ้ชั่ว!!! "

มือหยาบๆ เริ่มปลดกระดุมเสื้อนักศึกษาอย่างช้าๆ จนครบทุกเม็ด

"เอามือพวกนายออกไปน้าา!! "โชคดีที่ฉันใส่เสื้อซับไว้

"555 ขาวชะมัด"

อี๋ๆๆ รอยยิ้มโครตน่าเกลียดพวกนั้น

"พวกแกทำอะไรฉัน รับลองว่าศพไม่สวยแน่ ปล่อย!!! "ดิ้นอย่างทุรนทุราย

"555 ถึงศพพวกพี่ไม่สวย ขอแค่ตอนนี้พี่ขึ้นสวรรค์ก็พอ"

"ไอ้พวกเปรต!! "

เพลี่ย!!

มือหยาบๆ ตบเข้าแก้มฉันอย่างจังจนรู้สึกเบลอไปชั่วขณะ

"หมดฤทธิ์แล้วสินะ"

ชายคนนึงคร่อมร่างฉันไว้ก่อนจะใช้มีดเล่มเล็กกรีดเสื้อซับฉันออกเป็นทางยาวเผยให้เห็นชุดชั้นในสีขาวสะอาด ส่วนอีกคนเริ่มถกกระโปรงฉันขึ้นอย่างช้าๆ

"กรี๊ดดดดดดด ช่วยด้วยยย"ฉันกรีดร้องด้วยสัญชาญาณ

ผั๊วะ!!

"อั๊ก!! "มันต่อยหน้าท้องฉันจนแทบสลบ

"555 ขึ้นสวรรค์กับพี่นะจ้ะ"

มืออันน่าขยะแขยงลูบไล้ขาอ่อนของฉันอย่างเบาๆ

"ฉันจำหน้าพวกแกได้ทุกคน ไอ้เลว!! "

"หึๆๆ "หัวเราะออกมาอย่างหื่นกระหายก่อนจะซุกไซร้ซอกคอฉันที่พยายามดิ้นรนเอาตัวรอด

"ฮึก ช่วยด้วยยยย!!! " น้ำตาไหลอาบแก้มอย่างกลั้นไม่อยู่ มือแสนสกปรกยังคงลูบไล้ต้นขาฉันอย่างหยาบคาย

พลั่ก!!!

คนที่ค่อมร่างฉันถูกตีด้วยไม้จนล้มลงใกล้ตัวฉัน

"ปล่อยผู้หญิงซะ"น้ำเสียงที่ฉันคุ้นเคยดังขึ้น "ยัยขม"ชายตรงหน้าตะลึงเมื่อเห็นสภาพฉัน

"ไม้ ช่วยฉันด้วยToT"น้ำตาไหลอาบแก้ม

ไม้รีบดึงตัวฉันให้ลุกขึ้นก่อนจะถอดเสื้อคลุมมาห่มให้ฉัน

"อยู่หลังฉันไว้นะ"

"อื้ม"ฉันเกาะแขนเขาอย่างแน่นด้วยความกลัว

"วิ่งไหวมั้ย"กระซิบบอก

"ไหว"

ฟิ้วววว ไม้ขว้างไม้หน้าสามไปทางพวกนั้นเพื่อสร้างความสนใจให้พวกนั้นลังเลก่อนจะดึงตัวฉันวิ่งหนีอย่างรวดเร็ว

"โอ๊ยยย!! "ผมฉันโดนกระชากจากข้างหลังจนทำให้มือหลุดจากไม้

"หึๆ กูไม่ปล่อยง่ายๆ หรอก"ดึงผมฉันไว้แน่นก่อนจะเหวี่ยงฉันลงพื้น

แล้วตามด้วยอีกคนถือไม้หน้าสามเมื่อสักครู่เข้าไปตีไม้อย่างแรงจนล้มลงและตามด้วยอีกคนเข้าไปรุมกระทืบ

ฉันพยุงร่างตัวเองที่เจ็บเข้าไปช่วยไม้แต่กลายเป็นว่าฉันกลับโดนเสียเอง

"อั๊ก!! "ฉันโดนเตะเข้ากลางหลังอย่างแรงจนกระดูกแทบหัก

ไม้รีบกอดตัวฉันไว้แน่นเพื่อไม่ให้ฉันโดนลูกหลงต่างๆ จนไม้แน่นิ่งไป

"ไม้ฮืออ"อย่าเพิ่งเป็นอะไรไปนะ

ใครก็ได้ด้วยเราที!!!

ปัง!!

เสียงปืนดังขึ้นหนึ่งนัดจนพวกนั้นชะงักเท้า

"ถ้าไม่ถอยออกจากพวกเขา ฉันยิงแน่!! "เสียงสวรรค์มาโปรดพวกเราไว้ได้ทันท่วงที

เมื่อทั้งสองเห็นท่าไม่ดีจึงรีบวิ่งหลบหนีไปในที่สุด

"ไปช่วยพวกเขา"สิ้นเสียงของชายปริศนามีผู้ชายสองคนเดินมาทางเราก่อนจะช่วยพยุงไม้ที่หมดสติไปและถอดเสื้อสูทรมาห่มให้ฉันและมองหน้าฉันอย่างตกใจ

"เหมือนมาก"ก่อนจะพยุงตัวฉันแล้วพาไปที่รถตู้สีดำ

จังหวะที่ฉันเดินผ่านชายคนถือปืนอยู่นั้นเอง

"คุณตา" คนนั้นนี่น่า

สิ้นคำพูดของฉันโลกแห่งสีดำก็มาเยือน