บทที่018 ปะทะ2

มือหยาบกร้านไม่ยอมปล่อยจากคางของฉันง่ายๆ นั้นมันทำให้ยิ่งโกรธเข้าไปอีก อยากจะลองดีก็ไม่บอก -_-!!

ฟึ่บ!! จับมือเขาไว้แน่นก่อนจะบิดกลับไขว้หลังอย่างรวดเร็ว

"อ้ากกก"ร้องออกมาอย่างเจ็บปวด

"เตือนแล้วนะ"กระซิบเบาๆ ข้างหูก่อนจะใช้เท้าเตะเข้าไปที่หน้าท้องอย่างแรงจนล้มไปกองบนพื้นแล้วเตะอีกสามครั้งจนพอใจในผมงานชิ้นแรกที่สลบไป

พลั่ก!! เหยียบอกมันอย่างแรงแล้วค้างไว้อย่างนั่น

"เข้ามา"กระดิกนิ้วกลางเรียกพวกนั้นเข้ามา

"555 เข้าใจกับคำว่าเจ้ด้วยนะ"พี่เอสหันไปบอกพวกข้างหลังที่กำลังนอนเกลื่อนกันอยู่

"เธอ!!! "โมโหด้วยสิ

ทั้งหมดรีบกรูเข้ามาทางเราสองคน ฉันพยักหน้าให้พี่เอสก่อนจะวิ่งไปกระโดดเตะคนแรกที่เข้ามาจนล้มลงแล้วรั่วหมัดใส่ไม่หยั่งมือก่อนจะผละออกไปหาอีกคนทันที

พลั่ก!! เป็นไงโดนจระเข้ฟาดหางเข้าไปนอนนิ่งเลยสินะ สมน้ำหน้า

ขวับ!!! ชายอีกคนกระชากผมฉันไว้ในมือก่อนจะเหวี่งออกไปอย่างแรงจนฉันถลาไปข้างหลังแต่พี่บอลรับฉันไว้ทัน

"ลุกขึ้นมาสิวะ นอนนิ่งเป็นง่อยกันหรือไง เราสองคนสู้ไม่ไหวหรอกนะเว้ย!!! " หันไปตลาดแว้ดใส่ก่อนจะพุ่งตัวไปหาพวกมันอีกครั้ง

รู้มั้ยว่าฉันเจ็บหนังหัวขนาดไหนที่เหวี่ยงมาขนาดนี้ ตายซะ!! ไอ้พวกระยำ

อีกด้านหนึ่ง

"ว่าไงนะ ตะลุมบอนกันแล้วเหรอ!! บ้าฉิบ!! ฉันยังไม่ได้สั่งเลยนะ ขัดคำสั่งได้ไงวะ!! "ทิวสบทออกมาอย่างหัวเสีย

"ขับรถอยู่นายจะรับโทรศัพท์ทำไม"โกบอมที่นั่งอยู่ข้างๆ ทักขึ้นเมื่อทิวขับรถเร็วกว่าปกติ

"มันน่านัก!! ฉันยังไม่ออกคำสั่งด้วยซ้ำ"ทุบพวงมาลัยระบายอารมณ์

"นายก็รีบขับซะสิ"ทำหน้าหล่อนิ่งๆ

"เหยียบจนมิดไมล์แล้วครับ"ผมรีบขับรถไปยังมหาลัยที่ต้นเหตุอย่างรวดเร็ว

ไอ้พวกนั้นทำไมมันกล้าขัดคำสั่งฉันนะ บอกให้รอทำไมไม่รอวะ เสียอารมณ์ชะมัด

"นายจะทำอะไรพวกนั้นวะ แล้วพาฉันมาทำไม"โกบอมถาม

"จะสั่งสอนเด็กพวกนั้นเล็กน้อยนะสิ บังอาจมายุ่งกับเด็กของไอ้คีระ กล้ามาก"ทุบพวงมาลัยอีกครั้ง

"มันน่าจะจบตั้งแต่วันนั้นแล้วนะ"โกบอมบอก

"วันนั้นกูไม่ได้สักหมัด เสือกรุมกูคนเดียวอีก"

"มึงแน่ใจว่าไม่สักหมัด ไอ้คีย์บอกกูหมดแล้ว"

"555 มันรุมนี่หว่า วันนี้กูจะทำให้มันรู้ว่าการโดนรุมมันเป็นยังไง"

"แล้วเอากูมาทำไม"

"เอามาห้าม เผื่อกูจะฆ่าพวกมันอย่างลืมตัว มึงก็ช่วยห้ามกูด้วยหล่ะกัน"

"กูหละเบื่อกับมึงจริงๆ พวกมันก็แค่เด็ก เจ้าคิดเจ้าแค้นทำไม"

"หุบปากไปเลยกูจะขับรถ"ผมพูดกับโกบอมเป็นประโยคสุดท้ายก่อนจะบึ่งรถไปอย่างรวดเร็ว และถึงที่หมายทันที

ภาพตรงหน้าชายชุดสูทกำลังนัวเนียกับชุดนักศึกษาอย่างเมามันก่อนจะสายตาจะมองเห็นชุดนักศึกษาหญิงอยู่ในนั้นด้วย

"ผู้หญิงคนนั้นคุ้นๆ แหะ" ทิวบอกก่อนจะเพ่งดูอย่างจริงจัง "มีผู้หญิงในนั่นได้ไงวะ พวกบ้าเอ้ย!! "สบทอย่างหัวเสีย

ไม่ชอบเลยที่มีผู้หญิงอยู่ด้วย! พรรคโกบอมไม่เคยรังแกผู้หญิงเว้ย!! ไอ้พวกโง่! เสียชื่อเฮียทิวหมด!

"คนไหนวะ"โกบอมถาม

"คนที่อยู่ในวงนั้นอะ"ชี้ไปที่เธอที่กำลังกระโดดหมุนเตะอย่างสวยงาม

"ลูกเตะนั้นน่าจะเจ็บน่าดู"

"ไอ้บอมแย่แล้ว!! "

ไม่จริงใช่มั้ย! ทิวได้แต่ตะโกนอยู่ในใจ อีกแล้วเหรอวะ!! รู้สึกไม่ชอบอะไรแบบนี้เลย!

"อะไรวะ"

"ยัยหนูนั้นนิ"ชี้ไปทางเธออย่างสั่นๆ

"คนที่เท่าไหรของมึงวะ"

"มึงจะมาเล่นมุขอะไรตอนนี้วะ กูไม่เคยเจ้าชู้! " ทิวตะโกนใส่หน้า เพราะพูดเรื่องจริง "ไม่ใช่เว้ย ยัยหนูนั้นเป็นน้องสาวเซกิไม่ใช่เหรอวะ"

"ฉิบหาย!! รีบไปห้ามเร็ว"เหมือนว่าโกบอมจะนึกขึ้นได้

[หวาน:พาร์ท]

"แฮ่กๆๆ กว่าจะมาได้นะ"ฉันเหลือบมองไนติงเกลที่กำลังยืนคลุกวงในกันอยู่

"แขนหายแล้วหรือไง"พี่ต้าถามก่อนจะหลบหมัดอย่างรวดเร็ว

"นานแล้ว โอ๊ยย!! "ฉันตอบก่อนจะมีมือมากระชากตรงคอฉันจนรู้สึกแสบ

"เจ้ระวัง!! /หวานระวัง!! "คำเตือนดังขึ้นจนฉันหันไปมองข้างหลังตามสัญชาตญาณทันที

ฉึบ!!!

มีดแหลมเล่มยาวหวังจะแทงฉันให้ตายแต่ด้วยมือของฉันมันเร็วกว่าจึงรับมีดด้วยมือซ้ายอย่างรวดเร็ว เลือดสีแดงฉานไหลมาอย่างไม่ขาดสาย ฉันจับมีดไว้ในมืออย่างแน่นด้วยความโกรธ ก่อนจะหักมันอย่างง่ายดายด้วยความคลั่งที่มีอยู่ในตัว แล้วดึงมือพกที่แน็บไว้หลังกระโปรงของตัวเองออกมาก่อนจะปักลงตรงไหล่ขวาอย่างแรง แล้วดึงออกมาและรีบเฉือนตรงข้อมือและตามด้วยข้อเท้าอย่างรวดเร็วจนมันล้มตึงลงไป

"อย่าใช้อาวุธกับผู้หญิงสิพ่อหนุ่ม"พูดทิ้งท้ายก่อนจะเดินเหยียบอกไปช่วยพี่บอลที่ถูกรุมสามคน

โชคดีหน่อยที่มือข้างซ้ายไม่รู้สึกเจ็บสักนิด สืบเนื่องมาจากการทดสอบฮันเตอร์เกมส์เมื่อไม่นานมานี้มันทำให้ประสาทความรู้สึกมือซ้ายของฉันต่อไม่ติดเลยทำให้ฉันไม่รู้สึกเจ็บตั้งแต่นั่นเป็นต้นมา

ตึงๆๆ ฟึ่บ ขวับ โป๊กก

ฉันวิ่งเข้าไปหาพี่บอลก่อนจะเหยียบหลังเขาเพื่อเป็นแรงหลังจากจึงคว้าหัวทั้งสองคนนั้นไว้อย่างแม่นยำก่อนจะโขกหัวสองคนนั้นด้วยกันจนล้มลงแล้ววิ่งไปหาอีกคนแล้วหมุนตัวเตะอย่างสวยงาม ว้าวววว

"ขอบใจ"พี่บอลบอก

"-_^"ยักคิ้วให้

ให้ตายเถอะทำไมรู้สึกว่ายิ่งสู้มันเหมือนยิ่งเพิ่มจำนวนคนวะ

"ล้อมเจ้ไว้"คนในไนติงเกลสั่งก่อนที่ทุกคนจะล้อมตัวฉันอย่างรวดเร็ว

"เอาไงดี มันเอาพวกมาไม่ขาดสายด้วยซ้ำ"

"เจ้ เจ็บมือมั้ย"

"ไม่เจ็บ!! "

"ไม่สู้ก็ตาย จะเอายังไง"

"ขอบใจทุกคนที่ช่วย"พี่วิวบอก

"ไว้ขอบคุณตอนอื่นเถอะ"

เหวอออ พี่บอลดึงคอเสื้อฉันอย่างรวดเร็วเมื่อพวกนั่นกรูเข้ามาใส่จนฉันกับเขาล้มลง

"ส่งมือมา"พี่เอสบอกก่อนจะยกตัวฉันอย่างเร็ว"พร้อมนะ"ฉันพยักหน้าแล้วพี่เอสจึงยกตัวฉันถีบสองคนข้างหน้าจนหงายหลังล้มลงแล้วปล่อยตัวฉัน

"สวย"แท็กมือกันแล้วแยกไปคนละทาง

ขวับ!!! ดึงผมฉันอีกแล้วเหรอเนี่ยก่อนจะเหวี่ยงตัวออกไปนอกวงโคจรนั้น

ฉันกลิ้งไปตามทางเท้าของถนนก่อนจะหยุดลงด้วยความจุก

"แฮ่กๆๆ "

"ส่งมือมา"เสียงดังขึ้นข้างหน้าฉัน

เท้าสองคู่ยืนอยู่หน้าฉัน ฉันจึงเงยหน้าไปมอง

เฮือกกก

โกบอมกำลังยื่นมือมาตรงหน้าฉันพร้อมกับรอยยิ้มจางๆ คนเจ็บอยู่นะเว้ยจะยิ้มทำไม

พลั่ก!! ฉันปัดมือเขาออกอย่างรวดเร็วก่อนจะพยายามลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล

"สมแล้วที่เป็นน้องสาวเซกิ ทาคาดะ"โกบอมพูดออกมาจนทำฉันอึ้ง

"พะ..พูดอะไรของนายอะ ฉันไม่เข้าใจ"ทำหน้านิ่งๆ ปกปิดความจริงก่อนจะเห็นอีกคนที่ยืนอยู่ข้างๆ จนทำให้หัวใจของฉันกระตุกเบาๆ

"ให้ตายสิ ทำไมเฮียต้องเจอหนูแล้วเจ็บตัวทุกครั้งนะ" น้ำเสียงน่าหลงไหลชะมัด แล้วฉันจะยืนเขินเขาทำไมเนี่ย

แว้กกกก

"ทำอย่างกะเคยเจอฉัน"

"นี่ครั้งที่สามแล้วนะ ทำไมไม่จำสักที"หงุดหงิดเล็กน้อยแต่ก็น่ารัก อ๊างง

"เหรอ"จำไม่ได้ด้วยซ้ำ

"ยินดีที่ได้รู้จัก ยูมิโกะ ทาคาดะ"โกบอมยื่นมือมาข้างหน้า

"ฉันว่านายจำคนผิดแล้วล่ะ"ปัดมือทิ้งอีกครั้ง

"เรียกฉันว่าโกบอม"

"โอเคโกบอม นั่นไม่ใช่ชื่อฉัน"

"เธอจะชื่ออะไรนั้นมันเรื่องของเธอ แต่เธอคือน้องสาวเซกินั้นคือสิ่งที่ฉันรู้"

ฉลาดจนน่ากลัวแหะคนๆ นี้

"ฉันไม่รู้จักเซกิ"

"เธอคงไม่รู้สินะ ว่าหน้าเธอคล้ายเซกิขนาดไหน"ฉลาดนักจับถ่วงน้ำดีมั้ยเนี่ย

"เหรอ เหมือนตรงไหนอะ ด้านซ้ายหรือขวาหละ หรือว่าตรงๆ "ฉันพยายามป่วนประสาทเขา

"เหมือนตรงไหนนั้นเหรอ..."เดินเข้ามาหาฉันก่อนจะจับคางฉันอย่างเบาๆ แล้วหน้าฉันไปมา"ด้านซ้ายนี่ไง เหมือนมาก"คนอะไรมองใกล้ๆ แล้วโครตหล่ออะ

"งั้นเหรอ-///-"ไปต่อไม่ถูกแล้ว โดนความหล่อกระแทกตาค่ะ

"ยอมรับมาซะเถอะแล้วฉันจะให้พวกนั้นหยุดทำร้ายเพื่อนเธอสักที ยูมิโกะ ทาคาดะ"

"เออ ฉันนี่แหละน้องสาวเขา แล้วก็หยุดทำร้ายพวกเขาสักที" ฉันหันไปมองพวกนั้นที่กำลังจะหมดแรงเพราะพรรคโกบอมดันพาพวกมาไม่ขาดสาย ฉันจึงต้องยอมรับความจริง "และอีกอย่างฉันไม่ใช่ ยูมิโกะ!! ทาคาดะ!! "

"นับว่าฉลาด" ลูบผมฉัน อยากจะโกรธหรอกนะแต่ให้อภัยในความหล่อ

"อย่ามองไอ้บอมอย่างนั่นสิยัยหนู เฮียหึงนะ"นายทิวพูดออกมา

"นายจะหึงทำไมย้ะ แล้วก็บอกให้พวกนั้นหยุดสักที!! "

"ต้องให้บอกกี่ครั้งถึงหนูจะจำห้ะ!! ฉันชื่อทิว เรียกฉันว่าเฮียทิว!! "ชี้อกตัวเอง

"ให้ตายเถอะ!! ทำไมคนมีอำนาจชอบสั่งให้คนอื่นเรียกชื่อตามใจตัวเองด้วยนะ!! "กระทบกระเทือนพี่ฉันหรือเปล่านะ

"ขี้บ่น"

"สั่งพวกนายให้หยุดสักที!! "พวกเขาจะตายแล้วนะ

"เรียกเฮียทิวก่อน"มีการต่อลองด้วย

"ฮะ..เฮียทิว"แว้กกกก เขินชะมัด

ผู้ชายคนนี้สเปคฉัน!!

"เชื่อฟังด้วย มาเป็นเมียเฮียนะ"ยิ้มหล่อกระชากใจก่อนจะสั่งให้ลูกน้องหยุดทันที

"-///-"เขินหนักมาก ตัวจริงหล่อกว่าในรูปตั้งเยอะ

"ปล่อยผู้หญิงมานะโว้ยยย"เสียงคนข้างหลังตะโกนออกมา

ฉันจึงโบกมือให้พวกเขาประมาณว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่ต้องห่วง

"เอาหละยูมิโกะ ฉันคือหัวหน้าพรรคโกบอม ฉันอยากทำสัญญากับพี่ชายเธออย่างเร็วที่สุด

"555 ติดต่อท่านเองสิย้ะ"ฉันหัวเราะพรวดออกมาขนาดฉันยังไม่สามารถติดต่อเขาได้ด้วยซ้ำ

"ฉันให้เวลาเธอหนึ่งอาทิตย์ในการติดต่อพี่ชายเธอ ไม่งั้นเพื่อนๆ เธอต้องเจ็บตัวอีกแน่"

ทำไมเขาไม่ฟังฉันบ้าง!!

"นี่โกบอมฟังฉันนะ..." ดึงหูโกบอมทั้งสองข้างอย่างกล้าหาญจนทั้งสองยืนอึ้งด้วยความบ้าของฉัน "ดูสภาพฉันตอนนี้ว่าเละขนาดไหน เวลาหนึ่งอาทิตย์แผลฉันไม่หายด้วยซ้ำ ถ้าท่านมาเห็นฉันในสถาพนี้ลองคิดดูนะ.."เขย่งไปลูบผมเขา อื้อหือ ผมนุ่มชะมัด "พรรคโกบอมจะเป็นพันธมิตรหรือเป็นศัตรูกันแน่" ขยับเน็กไทด์เขาให้เข้าทรง อุ้ย!! เปื้อนเลือดฉันด้วยโทษที

"ฉันประเมินเธอต่ำไปจริงๆ ..." เอามือมาทาบหัว "งั้น...."ลากเสียงยาวสร้างความสนใจให้ฉัน"เราแลกกัน" เห้ยย เขาหยิบมือถือฉันจากกระเป๋ากระโปรงฉันได้ไงอะ ยืนอึ้งสิบวิ. ก่อนโกบอมจะยื่นโทรศัพท์ของเขาตรงหน้าฉัน

"ไม่ใช้ไอโฟน"ฉันรีบปฏิเสธทันทีเมื่อเห็นรุ่นใหม่ล่าสุดอยู่ตรงหน้า ที่ฉันรีบปฏิเสธก็เพราะฉันไม่ชอบใช้นะสิ

"แล้วใช้รุ่นอะไร"โกบอมถามก่อนจะเก็บมือถือไว้ที่เดิม

"ออปโป้"ฉันชอบใช้รุ่นนี้มากที่สุด ถ่ายรูปออกมาสวยดี

"งั้นเหรอ.."แบมือไปทางคนที่ยืนอยู่ข้างๆ "เอามา" เฮียทิวยื่นให้ทันที"ออปโป้รุ่นใหม่ล่าสุดที่เธอต้องการ"ก่อนจะส่งโทรศัพท์สีดำมาให้ฉัน รุ่นเดียวกับฉันเลยอะ ฉันจึงรับไว้ โกบอมเอาโทรศัพท์ของฉันให้เฮียทิว

"สีชมพูเนี่ยนะ"คนอะไรขนาดทำหน้ามุ่ยแล้วยังหล่อ

"555 น่ารักดีออก"ฉันพูดพร้อมกับกลั้นยิ้มไว้ไม่อยู่

"ถ้าหนูว่าน่ารักเฮียก็จะใช้มัน" ส่งวิ้งค์ให้ฉันด้วย

เขากำลังอ่อยฉันอยู่ใช่มั้ยทุกคน-///-

"ไว้ฉันจะติดต่อกลับไป ถ้าเธอไม่รับ..."

"จะขู่เพื่อนฉันอีกแล้วเหรอ"ทำหน้ามุ่ย

"ถือว่าฉลาด งั้นฉันไปล่ะ"ลูบหัวฉันเบาๆ แล้วเดินออกไป

"เฮียไปก่อนนะหนู" ยิ้มหล่อกระชากใจก่อนจะเช็ดคราบเลือดตรงมุมปากให้อย่างเบาๆ แล้วเอาผ้าเช็ดหน้ามากดแผลฝ่ามือซ้ายของฉันอีกด้วย "ไม่ชอบเลยที่หนูต้องเจ็บตัวเพราะเฮียถึงสามครั้งแหนะ"

"พูดถึงเรื่องอะไรอีกเนี่ย"

"หายไวๆ นะครับยัยหนู"

จุ้ฟ

ตึกตักๆ ตึกตักๆ

ฉันยืนแข็งทื่อเมื่อเฮียทิวจุ้ฟหน้าผากฉันอย่างแผ่วเบา อย่าทำอะไรตามใจตัวเองสิย้ะ ฉันอาจเป็นโรคหัวใจขึ้นมาเฮียจะรับผิดชอบฉันมั้ย-///- แล้วอีกอย่างอย่าจุ้ฟคนอื่นแล้วเดินหนีสิเว้ยยยยย

"เจ้!! เป็นอะไรหรือเปล่า!! "พวกนั้นเข้ามารุมตัวฉันไว้แล้วถามอย่างเป็นห่วง

"เปล่า แต่ขอพักแปบนะ"พูดจบปุ้บทรุดลงนั่งทันทีด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็นส่ำ

เฮียทิวหล่อมาก! โกบอมโครตหล่อ! หลงรักที่สุด

"ดอซ กินน้ำก่อนนะ"ยิ้มส่งน้ำมาให้ฉันจึงรับมาบ้างคราบเลือดทันที

"แสบคอชะมัด"ฉันลูบตรงคอเบาๆ ทำไมคอมันโล่งๆ แปลกๆ นะก่อนจะนึกขึ้นได้ว่า"สร้อยหาย"เอาแล้วไง

"เมื่อกี้ไปคุยอะไรกับพวกเขา"พี่ต้าถาม

"เขาบอกว่าที่ทำกับพวกเราแบบนี้ก็เพราะต้องการสั่งสอนเท่านั้นแหละ"ฉันโกหกออกไป

"แล้วทำไมคุยตั้งนาน"เมเปิ้ลถาม

"เธอจะอยากรู้ไปทำไม"ฉันยังมีแรงตบนะจะบอกให้

"น้องเทคโหดชะมัด"พี่ธีมองหน้าฉันอย่างกลัวๆ

"ก็เตือนตั้งหลายครั้งไม่รู้จักจำ"ยิ้มบอกพร้อมเช็ดคราบเลือดให้พี่วิว

"5555"ฉันหัวเราะออกมาอย่างแห้งๆ "กล้องวงจรปิด555"ก่อนจะชี้ไปยังต้นไม้ที่มีกล้องส่องมาทางเราพอดีก่อนจะตะโกนพร้อมกัน

"ฉิบหาย!! "