บทที่ 2 โต๊ะกลมสังคมเหลี่ยม

ณ "วิหารเอเธอเรียล" ศูนย์กลางแห่งการบัญชาการที่ลอยอยู่เหนือวงโคจรของแกนกลางจักรวาล โต๊ะหินอ่อนทรงกลมขนาดมหึมาประดับลวดลายวงจักรราศีทองคำตั้งเด่นสง่าอยู่กลางห้อง

เก้าอี้ทั้งสิบสองตัวไม่ได้ว่างเปล่าอีกต่อไป...

เหล่าเทพเจ้าประจำราศีทั้งสิบสององค์ในชุดเกราะอัศวินดวงดาวทรงเกียรติกำลังนั่งประจำตำแหน่ง แสงไฟจากโฮโลแกรมแผนที่กาแล็กซี่เบื้องบนฉายภาพคลื่นกองทัพมอนสเตอร์โบราณสีดำสนิทที่กำลังกัดกร่อนดาวเคราะห์น้อยใหญ่ไปทีละเขต

ความเงียบกริบดำรงอยู่ได้เพียงไม่กี่วินาที ก่อนที่การประชุมแผนยุทธการระดับจักรวาลจะระเบิดความวุ่นวายขึ้น!

"เราจะลุยบุกตรงไปที่รังใหญ่ของพวกมันเลย!" เอรีส (เมษ) เทพแห่งราศีเมษในชุดเกราะเบา ประดับเขาสัตว์สีทองทุบโต๊ะกลมดัง ตึง! จนละอองดาวกระจาย "ไม่ต้องวางแผนอะไรให้ซับซ้อน เอาฝูงอัศวินสายลุยบุกทลายแนวหน้า กระแทกมันให้แหลกคามือไปเลย!"

"คิดอะไรไร้การไตร่ตรองเหมือนเดิมนะเอรีส" ทอรัส (พฤษภ) ในชุดเกราะเหล็กกล้าหนักแน่นเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่แฝงความดื้อรั้น "การบุกสุ่มสี่สุ่มห้ามีแต่จะเสียกำลังพล เราควรตรึงกำลังไว้ในพื้นที่ ตั้งค่ายกลปราการเพชรบนดวงดาวแนวหน้า ต้านรับให้พวกมันหมดแรงไปเองต่างหาก"

"โอย... ทั้งสองคนหยุดความคิดโบราณแบบนั้นทีเถอะ!" เจมิไน (เมถุน) ในชุดเกราะบางเบาสีขาวสลับดำยืนกอดอกหัวเราะร่า "ทำไมไม่ส่งร่างแยกเวทมนตร์สักสิบล้านร่างล่อพวกมันเข้าไปในช่องแคบมิติ แล้วดักซุ่มโจมตีจากสองฝั่งล่ะ? โลกต้องจดจำความแยบยลนี้!"

"ไร้สาระ!" ลีโอ (สิงห์) ในชุดเกราะทองคำอร่าม ผ้าคลุมสีแดงเพลิงสะบัดอย่างสง่างามลุกขึ้นยืนเหยียดกาย "สงครามครั้งนี้จักรวาลกำลังจับจ้องเราอยู่! เราต้องเปิดฉากด้วยการบุกประจัญบานที่เกรียงไกรที่สุด เอาแสงแห่งพระอาทิตย์ส่องสว่างข่มขวัญพวกอสูรเบื้องล่างให้สยบ!"

"โปรดสำรวมด้วย ลีโอ... ตัวเลขและสถิติต่างหากคือคำตอบ" เวอร์โก้ (กันย์) ปรับแว่นเวทมนตร์พร้อมเปิดตำรามนตราวิเคราะห์อย่างถี่ถ้วน "จากการคำนวณอัตราการเติบโตของมอนสเตอร์ อัตราความสูญเสียต้องไม่เกิน 0.05% เราต้องวางค่ายกลคณิตศาสตร์ 44 จุด ค่อยๆ ต้อนพวกมันอย่างเป็นระบบ... ห้ามขาดห้ามเกินแม้แต่เซนติเมตรเดียว"

"เอ่อ... แต่ถ้าเราประนีประนอมลองคุยกับพวกมันดูก่อนล่ะ?" ลิบรา (ตูล) ยกโล่แห่งความสมดุลขึ้นมาเอ่ยด้วยสีหน้าลำบากใจ "เผื่อพวกมอนสเตอร์แค่อยากได้พื้นที่อาศัยใหม่? เราจัดสรรดาวร้างให้พวกมันดีไหม จะได้ไม่ต้องเสียเลือดเสียเนื้อ..."

"คุยกับอสูรกายเนี่ยนะ?!" สคอร์ปิโอ (พิจิก) หัวเราะในคอ เสียงเย็นเยียบลอดผ่านหน้ากากอัศวินรูปแมงป่อง "ขยะพวกนี้ต้องใช้วิธีลอบสังหาร ซุ่มในเงามืด แทงพิษดับสูญทีละตัวให้พวกมันหวาดกลัวจนประสาทเสียไปเองต่างหาก"

"ฮ่าๆๆ! จะพิษหรือแว่นวิเคราะห์อะไรก็ช่างเถอะ!" แซกจิแทริอุส (ธนู) เล็งคันศรเกราะเหล็กไปที่แผนที่ดาว "ข้าขอควบอาชาสวรรค์ ลุยเดี่ยวไปส่องหัวแม่ทัพของพวกมันจากระยะร้อยปีแสงเลยดีกว่า! นัดเดียวจบ!"

"แต่ถ้าพลาด ความเสียหายจะตกอยู่กับดาวบริวารรอบๆ ..." แคปริคอร์น (มังกร) เอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังและเด็ดขาด "ข้าวางโครงสร้างแผนป้องกันระยะยาว 50 ปีไว้แล้ว เราต้องสร้างกำแพงเวทมนตร์ล้อมรอบกาแล็กซี่ทีละชั้นอย่างแน่นหนา"

"โฮะๆ กำแพงแบบนั้นมันน่าเบื่อจะตายไป" อควาเรียส (กุมภ์) หัวเราะเบาๆ ขณะควงคทาเวทมนตร์รูปคนเหยือกน้ำ "ข้าเพิ่งประดิษฐ์ 'ระเบิดมิติย้อนกลับ' เสร็จพอดี ลองส่งมันไปลอยกลางด่านมอนสเตอร์ แล้วดูว่าจะเกิดอะไรขึ้นดีไหม? น่าสนุกดีออก!"

"ไม่เอาน่าทุกคน..." ไพซีส (มีน) ถอนหายใจพลางกำคทารูปปลาคู่ไว้แน่น "ถ้าระเบิดสุ่มสี่สุ่มห้า สัตว์อวกาศน่ารักๆ จะโดนผลกระทบไปด้วยนะ เราควรใช้เวทมนตร์ฟื้นฟูละอองดาวสร้างเขตอภัยทานรักษาสภาพแวดล้อมก่อนสิ"