Chapter 4

“จะดูคลิปไหม? ตอนเธอเมาโคตรเอ็กซ์เลย”

“ฉันไม่ดู!! นายจะแบล็คเมล์ฉันเหรอ?” ฉันเริ่มกลัวไปหมดทุกอย่าง ถ้าคลิปอย่างว่าเผยแพร่ในโลกโซเชียล ไม่เพียงแต่อนาคตดาราสาวดาวรุ่งที่ยังไม่ดังและไม่น่าดังจะดับแล้ว ครอบครัวของฉันคงจะส่งฉันไปขังลืมที่ต่างประเทศ แบบไม่ให้กลับไทยเพราะทำให้ตระกูลเก่าแก่ที่มีชื่อเสียงมายาวนานเสื่อมเสีย จากที่พยายามทำตัวให้ทัดเทียมพี่เว ตอนนี้ไม่มีอะไรเหลือแล้ว

“จะว่าอย่างนั้นก็ได้นะ ฉันมันก็แค่พ่อครัวธรรมดาๆ ถ้าได้เป็นลูกเขยของตระกูลธนานุกูลเวช คงจะเป็นบุญวาสนาไม่น้อย” ใบหน้าหล่อเหลาฉายแววความชั่วร้าย เขาเหยียดยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะเพราะเป็นต่อฉันทุกทาง

“นายต้องการเงินเท่าไหร่ ฉันยินดีจ่ายแลกกับคลิปนั้น” ฉันพยายามฝืนพูดด้วยน้ำเสียงปกติ เพื่อให้เขารู้ว่าฉันไม่ได้หวาดกลัวในสิ่งที่เขากำลังข่มขู่ฉันแม้แต่น้อย

“เท่าไหร่ดีนะ เมื่อคืนเราไม่ได้ป้องกันซะด้วยสิ ไม่แน่นะ ลูกของเรากำลังจะปฏิสนธิก็เป็นได้”

“วะ..ว่าไงนะ ลูก!!” ฉันแอบนับวันที่ประจำเดือนมาวันแรก ซึ่งรอบเดือนของฉันมาเกือบจะตรงวันทุกเดือน แล้วช่วงนี้ก็เป็นช่วงไข่ตกซะด้วย..ฮือ..

“ถ้ากินยาคุมฉุกเฉินก็ป้องกันไม่ได้ร้อยเปอร์เซ็นท์หรอกนะ พ่อกับแม่เธอคงจะดีใจที่กำลังจะมีหลาน มาตั้งชื่อลูกกันดีไหม ชื่ออะไรดีนะ..”

“กรี๊ดดด พอแล้ว ฉันไม่อยากฟัง นายต้องการเท่าไหร่” เพื่อแลกกับอนาคตที่สดใส ฉันจำเป็นจ่ายเงินเพื่อแก้ปัญหาที่ก่อขึ้นเพราะความเมาของตัวเองแท้ๆ ถ้าผ่านเรื่องนี้ไปได้ฉันจะหนีไปชุบตัวที่ต่างประเทศสักปีแล้วค่อยกลับมา ถ้าไม่พลาดท่าท้องก่อนนะ

Pham talks

“กรี๊ดดด พอแล้ว ฉันไม่อยากฟัง นายต้องการเท่าไหร่” ยิ่งเห็นผู้หญิงที่ห่อตัวด้วยผ้าห่มหนาทำหน้าตื่นกลัว ผมยิ่งนึกอยากแกล้ง อยากดูถูกคนอื่นดีนัก จะดัดนิสัยให้เข็ด

“ฉันไม่อยากได้เงินแต่อยากเป็นลูกเขยของบ้านธนานุกูลเวช ไหนๆเราก็ได้เสียกันแล้ว เอ..เมื่อคืนใครได้ใครเสียนะ” ผมยื่นมือเข้าไปใกล้ใบหน้าของฟลอเรนซ์ หมายจะบีบแก้มนุ่มๆนั้น

“อย่ามาแตะต้องตัวฉันนะ” เห็นท่าทีที่มองผมอย่างขยะแขยงผมยิ่งอยากจะเอาชนะ ผมแค่โกหกว่าเรามีอะไรกัน ทั้งที่จริงแล้วยัยนางมารน้อยอ้วกใส่เสื้อผ้าตัวเอง ผมทนกลิ่นเปรี้ยวๆนั้นไม่ได้จึงตัดสินใจถอดชุดเดรสเธอออก พอจะสวมเสื้อยืดตัวเองให้ เธอก็บ่นว่าร้อน ผมก็เลยเอาผ้าห่มคลุมตัวไว้ จากนั้นผมก็ไปนอนห้องเชฟพริก เพราะเจ้าของห้องเมาพับหลับที่โซฟาตัวยาวในร้าน ทว่าในตอนเช้าผมก็กลับมาอาบน้ำในห้องนอนตัวเอง จนทำให้ยัยฟลอเรนซ์เข้าใจผิด คิดว่าเธอกับผมมีซัมติงกัน ว่าแต่ทำไมเชื่อง่ายจัง..

“ให้จับหน่อยนะ เมียจ๋า เมื่อคืนผัวคนนี้ก็ทั้งกอดทั้งจูบทั้งคืน” อยากเย่อหยิ่งดูถูกคนอื่นดีนัก ต้องเจอแบบนี้

“นายต้องการอะไรจากฉัน ถึงจะยอมจบเรื่อง” ใบหน้าเล็กๆน่ารักนั้นเบะปาก ดวงตากลมโตคลอไปด้วยน้ำตา

“มาทำงานที่ร้านฉันเดือนนึง แล้วฉันจะลบคลิปของเราทิ้ง” ยิงปืนนัดเดียวได้ทั้งพนักงานในร้านค่าจ้างฟรีแถมยังได้ดัดนิสัยยัยนางมารน้อยด้วย

“ทำงาน?”

“เข้างานเจ็ดโมง เปิดร้านทำความสะอาด ช่วยเชฟพริกเตรียมวัตถุดิบ รับจองคิวและไปจ่ายตลาด อ้อ..ก่อนปิดร้านก็ล้างจานให้เรียบร้อย” อันที่จริงผมจ้างพนักงานหญิงมาทำในส่วนนี้ แต่พนักงานคนที่ว่าขอลาออกเพื่อกลับไปช่วยทำงานที่บ้านเกิดตัวเอง ตำแหน่งนี้จึงว่างลงพอดี

“อะไรนะ ฉันต้องทำอะไรแบบนี้เหรอ? เอาเงินมาจ้างพนักงานได้ไหม?”

“เอ จะเอาคลิปเราลงเวบไหนดีนะ Porn..” ผมทำทีดูมือถือให้คนตัวเล็กผวาเล่นๆ

“กรี๊ดดด อย่านะ ฉันยอมแล้ว วันนี้ขอกลับบ้านก่อน พรุ่งนี้จะมาแต่เช้า” เธอบอกพร้อมกับสอดส่ายสายตามองหาชุดเดรสที่ใส่มาเมื่อคืน ผมทำการซักและตากไว้ตั้งแต่เมื่อคืนเพราะทนกลิ่นอ้วกไม่ไหว

“ชุดฉันอยู่ไหน?” ฟลอเรนซ์ถามขึ้น ผมจึงเดินออกไปเอาชุดที่ตากอยู่ระเบียงให้เธอ พอเธอสวมเสื้อผ้าเรียบร้อยจึงเดินลงไปข้างล่าง บนเคาท์เตอร์มีขวดเหล้าสาเกทิ้งเกลื่อนกราด รวมถึงถ้วยจานที่ใส่อาหารก็ยังวางอยู่ที่เดิม เชฟพริกยังนอนหลับอยู่บนโซฟา ไม่มีทีท่าว่าจะตื่นสักนิด

“ขอยืมมือถือได้ไหม?” เมื่อคืนหญิงสาวมาตัวเปล่า ไม่มีมือถือกับกระเป๋าสตางค์มาด้วย ผมจึงส่งมือถือของผมให้ ฟลอเรนซ์กดเบอร์ติดต่อใครสักคน เธอบอกปลายสายให้มารับ ราวๆสามสิบนาที รถคันหรูก็มาจอดที่หน้าร้านของผม ร่างสูงในชุดเสื้อเชิร์ตกางเกงสแล็คสีดำเรียบร้อยเดินลงมาจากรถ

“เมื่อคืนหายไปไหนมา ของก็ทิ้งไว้กับฉัน” ชายหนุ่มหัวใจสาวต่อว่าแบบไม่จริงจังนัก สีหน้าแสดงความห่วงใย

“ฟลอเดินออกจากร้าน หลงเข้ามาร้านนี้ ดื่มเหล้าสาเกต่อก็เลยเมา จากนั้น..ก็เลย เอ่อ..” ดาราสาวอึกอัก คงไม่กล้าเล่าเรื่องที่ตัวเองเผลอมีอะไรกันกับผม ผู้จัดการส่วนตัวหนุ่มปรายตามองผมพลางทำตาวิบวับ

“แล้วนี่ใคร หล่อจัง..”

“เจ้าของร้าน” ฟลอเรนซ์ไม่กล้าสบตาผม เธอหลุบตาต่ำมองพื้นด้วยความขัดเขิน

“สนใจเข้าวงการบันเทิงไหมครับ”

“ไม่ครับ ขอบคุณ ผมอยากเป็นพ่อครัวธรรมดาๆ” ผมเน้นคำว่าธรรมดาพลางกดยิ้มมุมปากให้หญิงสาวเหมือนรู้กัน

“ไม่ลองดูหน่อยเหรอครับ” ชายหนุ่มยังพยายามตื๊อ

“ไม่ครับ” ผมแทบไม่ต้องคิด ก็พอรู้ว่าตัวเองหน้าตาดี แต่ผมชอบทำงานในครัวทำอาหารที่ตัวเองรักมากกว่า เรื่องออกหน้ากล้องไม่ถนัดจริงๆ

“มาดื่มที่ร้าน แล้วไงต่อ..” ผู้จัดการส่วนตัวถามเค้น จนดาราสาวเริ่มเก็บอาการไม่อยู่

“ก็เอ่อ..”

“ตายแล้ว!! น้องฟลอเรนซ์ยังไม่ได้จ่ายค่าเหล้าสาเกกับค่าอาหารใช่ไหมคะ?” จู่ๆชายหนุ่มก็เปลี่ยนเรื่องไปเลย

“ชะ..ใช่ค่ะ” นางมารน้อยเหมือนจะโล่งอกที่ไม่โดนถามต่อ

“ไม่ต้องจ่ายครับ เธอจ่ายเป็นอย่างอื่นให้ผมแล้ว” แต่ผมก็แกล้งวกกลับมาเรื่องเดิมจนได้

“จ่ายด้วยอะไร” ใบหน้าสงสัยของผู้จัดการหนุ่มทำให้ผมกลั้นขำ แอบมองนางมารน้อยจ้องมองผมตาเขม็งอย่างไม่พอใจ

“ฟลอเรนซ์จะมาทำงานที่นี่หนึ่งเดือน พี่บีบี๋ช่วยเคลียร์คิวให้ด้วยนะคะ ช่วงนี้เบื่อๆ ฟลออยากหัดทำอาหาร เผื่อไปแคสติ้งเรื่องแม่ครัวหัวป่าก์” ดาราสาวพยายามฝืนยิ้มเป็นธรรมชาติที่สุด แต่ก็ยังดูไม่เนียนอยู่ดี

“บ้ารึเปล่าหล่อน อยู่ๆก็อยากพักงาน”

“ฟลอง่วง พี่บี๋พาฟลอกลับคอนโดหน่อยนะคะ” มือเล็กๆนั้นรีบฉวยข้อมือใหญ่ของผู้จัดการส่วนตัวขึ้นรถไปทันที ผมก้มมองนาฬิกาข้อมือ ใกล้จะได้เวลาเข้าประชุมประจำเดือนแล้ว จึงรีบแต่งตัวและขับรถออกไปจากร้าน..