6. แผนลับแผนร้าย (3)

ในความฝันฉันเหมือนคนที่กำลังจมน้ำ หายใจไม่ออก ชูมือไขว่คว้าหาใครสักคนให้ช่วยฉันให้พ้นจากอันตรายนี้ ร่างของฉันจมลงไปในน้ำครั้งแล้วครั้งเล่า ในขณะที่ฉันกำลังจะยอมแพ้ต่อโชคชะตา ปล่อยร่างตัวเองจมลงสู่แม่น้ำอันดำมืดหาจุดสิ้นสุดไม่ได้

หมับ!! มือฉันคว้าไปโดนมือหนาของใครสักคน มือที่แสนจะอบอุ่นนั้นดึงฉันให้โผล่พ้นจากพื้นน้ำ

เฮือก!! ฉันหายใจเข้าเต็มปอดอย่างแรง สะดุ้งเฮือก ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา ในห้องมืดมากมองไม่เห็นอะไรเลย ฉันพยายามขยับร่างกายที่ปวดร้าวไปทั่วทั้งร่างโดยเฉพาะแก่นกลางกาย ที่พอขยับตัวแต่ละทีความปวดแปลกๆแถมยังแสบส่วนนั้นอีกด้วย เมื่อคืนก่อนที่จะฝันว่าจมน้ำยังฝันว่ากำลังมีอะไรกับผู้ชายสักคน บ้าบอดีแท้..ฝันเป็นตุเป็นตะ ตื่นมายังรู้สึกเจ็บจริงอีกด้วย ความเย็นจากเครื่องปรับอากาศปะทะผิวกายเปลือยเปล่าที่โผล่พ้นจากผ้าห่ม เมื่อคืนจำได้ว่าดื่มไวน์กับสเต็กเนื้อ จากนั้นความทรงจำก็เลือนลางจำอะไรไม่ได้ สงสัยจะเมาจนถอดเสื้อตัวเองแถมยังถอดเสื้อชั้นในอีกด้วย ที่สำคัญรู้สึกว่าท่อนล่างก็โล่งๆ ฉันมองหาสวิตช์โคมไฟที่หัวเตียงจะหาเสื้อผ้ามาใส่เพราะรู้สึกหนาว พอมือแตะไปที่สวิทช์ ไฟสีนวลๆ ก็สว่างวาบ ฉันค่อยๆ ปรับสายตาตัวเอง กลิ่นน้ำหอมจางๆเจอกลิ่นแอลกอฮอล์จากร่างหนาที่นอนหันหลังให้ แผ่นหลังขาวนวลเนียนขยับร่างดึงผ้าห่มคลุมศีรษะ

“เออ ยังไม่ตื่นอีก ฝันไรเนี่ย” ฉันหัวเราะเบาๆกับฝันบ้าบอที่ไม่มีวันเป็นจริง ชายในฝันของจริง...

“พี่พลอยปิดไฟได้ไหม ซายน์นอนไม่หลับ” พลอย? เสียงผู้ชายที่นอนเปลือยข้างๆ ส่งเสียงให้รู้ว่านี่คือความจริง!! ร่างสูงเปิดผ้าห่มที่คลุมออก ดวงตาสีเข้มที่ค่อยๆลืมขึ้นเต็มที่ เบิกกว้างด้วยความตกใจ

“พะ..พี่ซายน์” ฉันแอบกลืนน้ำลาย นี่มันอะไรกัน? ทำไมฉันกับซายน์ถึงได้มาอยู่กันในสภาพแบบนี้

“น้องดาว..” เสียงของพี่ซายน์เบามาก เขาเหมือนพูดออกมาอย่างไม่อยากเชื่อ..แสดงว่าเมื่อคืนไม่ใช่ความฝัน ฉันกับพี่ซายน์เรา...ฉันก้มมองกองเสื้อผ้าข้างๆเตียงซึ่งเป็นหลักฐานชั้นดีว่าฉันกับพี่ซายน์ไปถึงขั้นไหนต่อไหน แล้วทำไมพี่ซายน์ถึงมานอนอยู่ในห้องฉันได้...

“ดาวเข้ามาห้องพี่ได้ยังไง?”

“นี่ห้องของพายค่ะ” พี่ซายน์มองไปรอบๆซึ่งติดภาพแซม คลาฟินเต็มผนังห้องแล้วก็ไม่พูดอะไรต่อ ฉันปวดหัวขึ้นมาทันทีเมื่อนึกถึงเรื่องเมื่อคืน พยายามเอี้ยวตัวก้มไปเก็บเสื้อผ้าที่ถอดไม่เป็นระเบียบข้างๆเตียง โดยยึดผ้าห่มผืนเดียวกันกับที่พี่ซายน์ใช้คลุมตัวไว้ สถานการณ์ตอนนี้ทำให้ฉันกลืนไม่เข้าและไม่พร้อมจะคายอะไรออกมา พี่ซายน์นิ่งไปนานคว้าเสื้อยืดสีขาวของตัวเองที่อยู่ข้างตัวให้ฉันสวมก่อน

“ขอบคุณค่ะ” ฉันไม่รู้จะพูดอะไรในตอนนี้ สมองไม่ประมวลผลอะไรทั้งสิ้น โชคดีเสื้อยืดของพี่ซายน์ยาวเลยเข่าของฉันทำให้ดูไม่น่าเกลียด

กริ๊ก!! เสียงลูกบิดประตูห้องนอนไขเข้ามา แม่พั้นซ์เปิดประตู แล้วยกมือทาบอกทำตาโตด้วยความตกใจ

“นี่มันอะไรกัน ทำไมซายน์กับหนูดาวถึงอยู่กันในสภาพนี้”

“.....”

“......”

ไม่มีคำพูดอะไรออกจากปากฉันกับพี่ซายน์ ปกติฉันเห็นพี่ซายน์ทำหน้านิ่งๆ แต่คราวนี้ฉันดูออกว่าเขาเครียดมาก

“แม่ครับ ซายน์ขอไปราวน์วอร์ดก่อนนะครับแล้วค่อยคุยกันเย็นนี้” พี่ซายน์ลุกขึ้นจากที่นอน ฉันหลับตาแทบไม่ทันโชคดีร่างสูงแค่เปลือยอกแต่ท่อนล่างสวมกางเกงยีนส์สีเข้มอยู่ หน้าที่ของหมอสำคัญกว่าเรื่องใดๆในโลกจริงๆ

“เวลาแบบนี้ยังห่วงงาน หนูดาวอาบน้ำแต่งตัวแล้วลงไปทานข้าวนะลูก” แม่พั้นซ์เดินเข้ามานั่งใกล้ๆพลางลูบหัวฉันเบาๆ ฉันยังไม่อยากเชื่อว่าเรื่องเมื่อคืนจะเกิดขึ้นจริง นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน พอเข้าไปอาบน้ำชำระร่างกายรอยจูบสีกุหลาบตามบริเวณหน้าอกย้ำชัดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนได้เป็นอย่างดี..มันไม่ใช่ความผิดของพี่ซายน์...เขาทำไปเพราะไม่ได้ตั้งใจ..