บทที่ 2

เมื่อเห็นว่าแม่ไม่ยอมนอนผมจึงตัดสินใจอ้อนครับเพราะเท่าที่อ่านนิยายมากวางไม่ค่อยชอบอ้อนแม่กับพ่อและพี่ชายเลยตั้งแต่ตอน ม.3 บางทีก็ทำตัวเอาแต่ใจทำนิสัยไม่ดีใส่ แต่คนในครอบครัวก็ปล่อยผ่านมาตลอด

เพราะฉะนั้นผมต้องอ้อนครับเพื่อที่จะแอบไปเยี่ยมไข่เจียวครับ เพราะขอแม่ไปแล้วแต่แม่บอกพรุ่งนี้ค่อยไป แต่ด้วยความอยากรู้ของผมจึงทนไม่ไหวจริง ๆ

"แม่ครับ คืนนี้กวางนอนคนเดียวได้ แม่พักเถอะนะครับ นะครับ นะ กวางเป็นห่วงแม่และรักแม่มากจริง ๆ ไม่อยากให้แม่เหนื่อย"

"จ๊ะ แม่พักก็ได้ค่ะ"

แม่ที่เห็นผมอ้อนและบอกว่าเป็นห่วงเพราะรักจึงทำให้แม่น้ำตาไหลออกมาอีกครั้ง เพราะคงไม่เคยเห็นลูกชายคนเล็กอ้อนแบบนี้เหมือนตอนเด็ก ๆ มั่งเพราะบางครั้งกวางมักทำเหมือนไม่ค่อยใส่ใจคนในครอบครัวเท่าไหร่

หลังจากที่พระเอกตีตัวออกห่างจากเขา แต่ก็จะโทษพระเอกไม่ได้หรอกเพราะกวางเองก็ทำตัวเองเหมือนกันแต่อย่างไรพระเอกก็ควรรักษาน้ำใจกวางบาง

พูดมาก็ยิ่งโมโหค่อยดูนะต่อไปนี้ผมจะไม่เดินเฉียดใกล้พระเอกที่ชื่อกรอีกเลย ผมกวางคนใหม่จะทำตัวใหม่จะร่าเริงขี้อ้อนเอานิสัยเก่าที่โลกก่อนตอนที่ผมเป็นไผ่มาใช้

เพราะนิสัยผมจริง ๆ เป็นแบบนั้น ชอบมีเพื่อนเยอะ ๆ ชอบทำขนมไปแจกเพื่อน ๆ ชอบช่วยเหลือช่วยติวหนังสือเพื่อน ๆ จนคนในโรงเรียนรู้จักผมกันหมดอีกทั้งเพื่อนๆ ยังชอบมาอุดหนุนขนมที่ผมทำขายด้วย

เพราะอาผมสอนผมทำและอาก็เปิดร้านกาแฟมีขนมมากมายขายในร้านที่ทำเองอีกด้วยพูดแล้วก็คิดถึงพ่อกับอาและเพื่อน ๆ จังครับป่านนี้ทุกคนเป็นอย่างไรกันบ้าง

เมื่อเห็นแม่ผมเข้าไปนอนในห้องพักสำหรับญาติแล้วผมจึงแอบไปหาไข่เจียว แต่เหมือนความบังเอิญชะตาฟ้าลิขิตหรือสวรรค์ถีบส่งยังไงไม่รู้ ตอนที่ผมออกไปจากห้องก็เจอกับไข่เจียวที่ออกมาจากห้องข้างๆ มาพอดี เพื่อที่จะมาหาผมเหมือนกันจึงทำให้เราสองคนพากันออกไปหาที่คุยกัน

โซนนั่งเล่นของญาติผู้ป่วยซึ่งตอนนี้เป็นเวลาเกือบสามงบทุ่มแล้วจึงไม่มีใครหรือญาติผู้ป่วยคนไหนมานั่งเล่นเราทั้งสองตกลงว่าจะนั่งคุยกันที่นี้แหละ อยากจะบอกว่าเจอกันครั้งแรกแล้วปฏิกิริยามันแปลกไม่เหมือนเพื่อนสนิทเจอกันจึงทำให้ผมรู้ว่าไข่เจียวตอนนี้ไม่ใช่ไข่เจียว

แต่เป็นคนอื่นมาเข้าร่างของไข่เจียวแทน เพราะถ้าเป็นเพื่อนสนิทเพื่อนรักเจอต้องเข้ามากอดไม่ก็ร้องไห้เมื่อเจอกันหลังเหตุการณ์เลวร้ายมาด้วยกัน

ส่วนไข่เจียวคนใหม่เองก็รู้ว่าผมไม่ใช่กวางเพราะเขาเองก็เป็นแฟนนิยายเรื่องนี้เหมือนกัน เราสองคนจริงพูดคุยกันทำความรู้จักกันและบอกถึงสาเหตุที่มาอยู่ในนิยายเรื่องได้อย่างไร จึงทำให้รู้ว่าคนที่อยู่ในร่างของไข่เจียวคือแบงค์เด็ก ม.5 โรงเรียนต่างตำบลกับผมที่ตายจากการเดินตกท่อเพราะมัวแต่อ่านนิยายระหว่างเดินกลับจากโรงเรียนทำให้ตกท่อถูกเหล็กเสียบตาย พอตายตื่นมาจึงรู้ว่าตัวเองเข้ามาอยู่ในร่างของเพื่อนตัวร้ายในนิยายที่ตัวเองชอบอ่านเหมือนกับผม

จึงทำให้ผมกับแบงค์ตัดสินใจเป็นเพื่อนกันและจะคอยช่วยเหลือกันในการใช้ชีวิตในโลกใหม่ร่างใหม่ให้คุ้ม และจะคอยช่วยกันปรับตัวให้เข้ากับโลกใหม่นี้ให้ได้

อีกทั้งยังต้องช่วยกันระวังภัยจากอริของกวางกับไข่เจียวอีกด้วยโดยเฉพาะจอมขวัญนายเอกของเรื่องและข้าวหอมเพื่อนรักเพื่อนสนิทของนายเอกอีกคนที่เป็นอริตัวฉกาจของไข่เจียว

เราสองคนจึงเห็นควรว่าจะต้องหลีกเลี่ยงไม่ยุ่งกับทั้งสองคนนี้ ต่างคนต่างอยู่ไม่ยุ่งเกี่ยวพร้อมกับตีตัวห่างจากพระเอกกับเพื่อนพระเอกให้มากที่สุด

พร้อมทั้งจะทำดีกับคนอื่นให้มากๆ เพื่อที่จะได้ไม่ถูกแกล้งด้วย พูดง่าย ๆ คือปล่อยให้พระนายสมหวังโดยที่ไม่มีอุปสรรคใด ๆ นั้นเอง

พอได้คุยกับแบงค์ในร่างของไข่เจียวก็ยิ่งรู้ว่าแบงค์เป็นนิสัยน่ารักร่าเริงน่าคบหาจนทำให้ผมพูดคุยกับแบงค์ได้สนิทใจถึงขั้นเล่าชีวิตในโลกเก่าตอนที่เป็นไผ่ให้แบงค์ฟัง แบงค์เองก็เล่าเรื่องของตนเองให้ผมฟังเช่นกัน

เราสองคนก็กันคุยและหัดเรียกชื่อกวางกับไข่เจียวให้ชินปาก จนเวลาล่วงเลยจนดึกเราสองคนจึงเดินกลับมาที่ห้องพักของตนเองแล้วแยกย้ายกันเข้านอน แต่ก่อนเข้าห้องเหมือนไข่เจียวจะคิดอะไรออก

"กวาง เดี๋ยวออกจากโรงพยาบาลไปเราสองคนขอพ่อกับแม่ไปอยู่คอนโดดีไหมจะได้สะดวกไม่อึดอัดด้วย"

"จริงด้วยไข่เจียวเป็นความคิดที่ดีมาก อีกอย่างเราจะได้ไม่ต้องเจอพี่กรด้วย.."

"โอเค งั้นเอาตามนี้นะ เข้านอนเถอะ ฝันดีนะกวาง"

"ฝันดีไข่เจียว"

ผมแยกกับไข่เจียวเข้ามาในห้องได้สักพักผมก็นั่งคิดวางแผนชีวิตไปต่างๆ นานา จนเหมือนเริ่มจะง่วง จึงหันไปมองดูนาฬิกาติดผนังบอกเวลาตอนนี้เที่ยงคืนครึ่งแล้ว

ผมจึงล้มตัวลงนอนด้วยความง่วงแต่ยังไม่ทันหลับดีก็ได้ยินเสียงประตูลั่นเบา ๆ พร้อมด้วยเสียงเปิดประตูและเสียงคนเดินเข้ามาหาผม