บทที่ 1

โอ๊ย! ทำไมเจ็บจังเจ็บมากเลย นี่ผมโดนอะไรเนี่ยทำไมเจ็บไปทั่วร่างกายเป็นแบบนี้ เท่าที่จำได้ผมกำลังนั่งโมโหกับนิยายที่ผมอ่านชอบอยู่แล้วทุกอย่างรอบ ๆ ตัวก็มืดดับไป นานเท่าไหร่ไม่รู้ตัวอีกทีก็เจ็บไปตามร่างกายแล้วก็หิวน้ำมาก ๆ ด้วย

"โอ๊ย! จ เจ็บจัง"

"ตื่นแล้วเหรอลูก ฮ ฮึก ฮ ฮือ ขอบคุณสวรรค์...ฮือ"

"น น้ำ ผมหิวน้ำ"

"ได้ ๆ เดี๋ยวแม่เอาน้ำให้นะลูก"

ลูกเหรอ? แต่เดี๋ยวนะแม่ผมเสียไปตั้งแต่ผม 9 ขวบนะ จะมีแม่ได้ไงผมอยู่กับพ่อและอาผมมาตั้งแต่แม่เสียไปแล้วพ่อผมก็ไม่เคยแต่งงานใหม่ด้วย แต่จะว่าไปก็แปลกๆ นะทำไมผมถึงเจ็บไปตามตัวแบบนี้จำได้แค่ตอนที่อ่านนิยายอยู่ว่าตัวเองโมโหมากที่พระเอกนิยายนัดกวางตัวร้ายของเรื่องไปหาเพื่อเคลียร์ปัญหาแต่พระเอกก็นัดของขวัญนายเอกไปด้วย แล้วกวางเห็นว่าพระเอกกับนายเอกกอดกัน กวางจึงแค่เข้าไปจับแยกแต่ก็ไม่ได้แรงมากแต่นายเอกทำเป็นล้มให้ตัวเองเจ็บจนพระเอกโมโหต่อว่ากวางและบอกไม่ให้มายุ่งกับพระเอกอีก ทำให้กวางเสียใจจนต้องรีบวิ่งหนีออกจากสถานการณ์ที่และขับรถออกไปอย่างรวดเร็วทำให้กวางและไข่เจียวเพื่อนรักของกวางที่มาด้วยประสบอุบัติเหตุ

แต่นิยายดันตัดจบตอนอย่างเหี้ยครับทุกคนทำให้ผมโมโหพระเอกนายเอกจนโรคหัวใจผมกำเริบแล้วทุกอย่างก็มืดไปรู้ตัวอีกทีก็มีแม่ซะงั้น แต่ตอนนี้ผมมั่วมานั่งโมโหนิยายไม่ได้ครับต้องกลับมาคิดก่อนว่าแม่ผมมาได้อย่างไร

"น้ำมาแล้วลูกค่อยๆ ทานนะ"

"ค ครับ"

"นี้กวางรู้ไหมลูกหลับไปเป็นเดือนเลยนะลูก แม่กับพ่อละลุ้นมากว่ารู้จะฟื้นตอนไหน"

"ด เดี๋ยวนะครับคุณเรียกผมว่าอะไรนะครับ"

"กวางไงลูก แล้วทำไมกวางเรียกแม่ว่าคุณละหรือว่า ฮ ฮึก ฮือ"

คนที่เรียกผมว่ากวางเมื่อได้ยินผมถามถึงกับปล่อยโฮออกมาอีกรอบ แต่ทำไมถึงเรียกผมว่ากวางละทำไมกัน อย่าบอกนะว่าเป็นเหมือนนิยายเรื่องอื่นๆ ที่เคยอ่านมา ตายแล้วไปเขาร่างตัวละครในนิยายที่ตัวเองอ่าน อย่าบอกว่ามันจะเกิดขึ้นกับตัวผมเอง

ผมจึงตัดสินใจหันหาอะไรสักอย่างที่สามารถส่องดูใบหน้าได้ ผมจึงหันไปเจอกับตลับแป้งพับในกระเป๋าของหญิงสาวสวยวัยกลางคนที่แทนตัวเองว่าแม่ กระเป๋าเธอมันวางไว้ตรงโต๊ะข้างเตียงผมพอดี ผมก็เลยถือวิสาสะหยิบมาใช้ก่อน แต่พอส่องกระจกเท่านั้นละครับจนผมต้องอุทานออกมาเลยครับ

"Fuck! นี่มันอะไรกันเนี่ย"

นี้ไม่ใช่ร่างผมจริงๆ ด้วย แสดงว่าผมตายไปแล้วจริง ๆ แล้วมาเข้าร่างของใครก็ไม่รู้ แต่คนที่เป็นแม่ของเจ้าของร่างบอกว่าผมชื่อกวาง จะกวางเดียวกันกับในนิยายที่ผมอ่านไหมนั้นต้องลองถามใหม่อีกที

แต่ว่าตอนนี้แม่เจ้าของร่างไปไหนแล้วละเมื่อกี้ยังร้องไห้อยู่ข้าง ๆ ผมอยู่เลย ผมเองก็มัวแต่ตะลึงจึงไม่รู้ว่าเขาไปไหนแล้ว

"คุณหมอค่ะรีบเลย ฮ ฮือ ลูกดิฉันไม่รู้เป็นไรค่ะเขาเหมือนจำดิฉันไม่ได้"

แต่ทันใดครับคนที่ผมกำลังหาอยู่ว่าแม่เจ้าของร่างไปไหน แต่จู่ ๆ เขาก็เดินเข้ามาในห้องพร้อมกับคุณหมอ แล้วเข้ามาตรวจอาการผมอย่างเร็วเลยครับ ตรวจไปสักพักคุณหมอก็ถามว่าผมจำอะไรได้บ้างไหม จำได้ไหมว่าตัวเองเป็นใครมาจากไหนชื่ออะไร

แม่ง! เหมือนในนิยายในละครแปะแต่ผมก็บอกไปนะว่าจำอะไรไม่ได้เลย เพราะถ้าบอกไปชื่อจริงที่อยู่ไปก็หาไม่เจออยู่ดีอีกทั้งผมคงตายจริง ๆ แล้วแหละ พอผมตอบว่าจำอะไรไม่ได้หมอก็บอกว่ากับแม่ของกวางและผมว่า ผมความจำเสื่อมเพราะสมองกระทบกระเทือนจากอุบัติเหตุและตอนที่นำตัวส่งโรงพยาบาลผมมีอาการหัวใจหยุดเต้นไปหลายรอบมากอีกทั้งยังผ่าตัดสมองเพื่อช่วยชีวิตนี้จึงเป็นสาเหตุให้ผมความจำเสื่อม

พอตรวจเสร็จก็ออกไปจากห้องผมทันทีเพราะมีพยาบาลมาเรียกไปตรวจคนไข้ห้องข้างๆ ที่พึ่งฟื้นเหมือนกัน แม่ของกวางจึงพูดขึ้นว่าสงสัยไข่เจียวคงฟื้นแล้วเหมือนกันจึงทำให้ผมเข้าใจขึ้นมาทันทีว่าผมคงหลุดเข้ามาในนิยายที่ผมก่อนตายนี้เอง

ส่วนแม่ของกวางก็ดูเข้าใจหรือทำใจได้มั่งว่าลูกความจำเสื่อมจึงหยุดร้องไห้แล้วเข้ากอดปลอบผมว่าไม่เป็นไรเริ่มต้นใหม่แม่กับพ่อและพี่ๆ จะคอยดูแลกวางเองจะใส่ใจให้มากขึ้นอีก ส่วนผมเองก็ได้แต่ปลงเพราะยังไงก็ได้เข้ามาอยู่ในร่างนี้แล้วก็ใช้ชีวิตต่อไปอย่างคุ้มค่าแล้วกัน

"อ เออแม่ครับ"

"ค่ะ มีอะไรเหรอคะ"

"คือว่า ก กวางจะกลับบ้านได้ตอนไหนครับ"

"หมอบอกดูอาการอีกสองสามวันก็กลับได้แล้วค่ะ"

"แล้วคืนนี้แม่อยู่เฝ้าผมอีกไหมครับ"

"เฝ้าสิคะ ทำไมเหรอลูก"

"คือว่าที่จริงแม่ไม่ต้องเฝ้ากวางแล้วก็ได้นะครับ กวางเห็นแม่ดูเพลียๆ กวางว่าแม่ไปนอนห้องพักญาติเถอะครับ"

"ไม่เป็นไรหรอกลูกเพลียแค่ไหนเหนื่อยแค่ไหนแม่ทนได้ค่ะ"

เมื่อได้ยินแบบนี้ผมถึงกับน้ำตาจะไหลนี้สินะความรักจากแม่ที่ได้สัมผัสเมื่อตอนเด็กๆ แต่พอแม่เสียผมก็ไม่ได้รับความรักจากแม่อีกเลยจึงทำให้ผมอยากจะร้องไห้คิดถึงแม่แต่ก็ต้องกลั่นเอาไว้ครับ