Delight Chapter 6 อุบัติเหตุ

เขายังคงมุ่งหน้าไปยังสถานที่ยอดนิยมของกระบี่ นั่นก็คือ หาดถ้ำพระนาง ถ้าเขาได้ถ่ายรูปให้เธอจากในถ้ำกับตอนที่พระอาทิตย์ตกมันคงเป็นอะไรที่สวยงามอย่างที่หาไม่ได้

“พี่โรม เป็นมาเฟียจริงๆหรอคะ ก็ไม่ใช่ว่าไม่เชื่อหรอกนะคะเพียงแต่ว่า..”

“ทำไมครับพี่ดูไม่เหมือนมาเฟีย? หรือว่าอะไรตรงไหนที่ทำให้เราคิดว่าพี่ไม่ใช่มาเฟีย”

“พี่โรมดูใจดีเกินไป แต่ตอนที่ได้ฟังพี่พูดคุยกับคนของพี่ก็พอจะเอามาคิดทบทวนได้..”

“หึ ใจดี..” เพราะเขายังไม่ได้แสดงด้านอื่นให้เธอได้เห็นสินะ

“จากคำขู่เวลาพูดกับลูกน้อง พี่ก็คงจะเป็นมาเฟียจริงๆ แก้วแค่คิดว่ามาเฟียจะน่ากลัวแล้วก็โหดกว่านี้” เธอยังคงพูดต่อไป ส่วนเขาก็ตั้งใจฟังสิ่งที่เธอพูด มันจะฟังดูแปลกไหมถ้าเขาจะบอกว่าชอบที่เธอพูดคุยอธิบายอะไรให้เขาฟัง

“พี่แค่เลือกที่จะแสดงออกอย่างอ่อนโยนกับตัวเล็ก พี่ไม่ได้อยากให้เราเห็นด้านน่ากลัวของพี่”เขามีน้ำเสียงที่เย็นชาขึ้นเมื่อพูดถึงอีกด้านของเขา

“แต่พี่โรมไม่จำเป็นต้องสร้างตัวตนเพื่อใครหรอกนะคะ เพียงแค่เป็นตัวของตัวเองก็พอแล้วค่ะ”

“โดยเฉพาะเวลาที่อยู่กับฉัน” เธอหันไปพูดอย่างจริงใจ เธอไม่อยากให้เขาสร้างตัวตนเพิ่มเพราะเธอ

“เราจะรับได้หรอครับ ถ้าพี่ปฏิบัติกับเราเหมือนที่ทำกับพวกมัน” คำพูดที่ฟังเหมือนกับว่าพูดออกไม่ได้คิดอะไรแต่มันดันแฝงไปด้วยแรงกดดันและน่าเกรงขาม

“เอ่อ..อาจจะรับไม่ได้แต่ก็จะไม่กลัวค่ะ!” เธอพูดไม่ได้เต็มปากว่ารับได้ แต่เรื่องกลัวเนี่ยเธอคิดว่าเธอก็มีความกล้าพอตัวเลยแหละ

“หึ ตัวเล็กคงมีความแข็งแกร่งอยู่ในจิตใจสินะ ถึงได้ไม่กลัวอะไรเลย”

หลังจากที่พูดประโยคนั้นจบโรมิโอก็ได้ยื่นมือมาแตะที่มือของเธอที่วางอยู่บนตัก มือเล็กประสานมือจับเข้ากับมือหนา สายตาก็มองดูทิวทัศน์ของทะเล เป็นการนั่งรถเปิดประทุนครั้งแรกของเธอเลย เหมือนกับสิ่งที่เธอพร่ำขอจะเกิดขึ้นจริงแล้วนะ…

หาดถ้ำพระนาง

“สวย สวยมากเลยค่ะพี่โรม” ร่างบางกระโดดโลดเต้นดีใจที่ได้เห็นสถานที่สวยงามอย่างนี้ มือก็ยังจับกับเขาไม่ปล่อย

“ดีใจนะที่เราชอบ”

“ค่ะ แต่ว่าแถวตรงที่เราอยู่ไม่มีคนเลยนะคะ” เธอถามอย่างสงสัยสถานที่ท่องเที่ยงขึ้นชื่อ และตรงจุดนี้ที่ต้องเป็นซิกเนเจอร์แต่กลับไม่มีคนมันน่าแปลกนะ ก็ตอนนี้มันมีแค่เขาและเธอ ส่วนบอดี้การ์ดก็คอยเฝ้าดูอยู่ห่างๆ

“มันเย็นแล้ว คนเลยไม่ค่อยมาน่ะ” ถึงความจริงเขาจะให้ลูกน้องกันไม่ให้คนเข้ามาบริเวณที่พวกเขาและเธออยู่ก็เท่านั้นแต่ตรงอื่นก็ยังคงมีผู้คน

“พี่นี่รู้จักที่นี่ดีจังเลยนะคะ ว่าจะถามนานแล้วทำไมพี่พูดไทยชัดจังเลย” ร่างบางที่ปล่อยมือออกแล้วเดินเตะทรายสีขาวนวลเล่นหันมาถามมาเฟียหนุ่ม

“เรื่องนั้นเองหรอที่สงสัย ถ้าเราลองสังเกตดูให้ดี จะรู้ว่ากลุ่มพวกพี่มีอย่างหนึ่งที่เหมือนกัน”

“คะ?” เธอหันมาเอียงหัวลงเล็กน้อยอย่างสงสัย

“ลูกครึ่งหรอคะ… ลูกครึ่งไทย!”

“ใช่แล้วพวกพี่ต่างมีแม่เป็นคนไทย ก็เลยได้เรียนภาษาไทยมาตั้งแต่เด็ก” เขาตอบเธออกไปตามความจริง

“โชคดีของฉันแล้วล่ะ”เสียงพูดอุบอิบจากร่างบางแต่พอที่จะทำให้เขาได้ยิน

“หืม ทำไมตัวเล็กถึงโชคดีล่ะ” ก่อนจะเดินเข้าไปหาเธอ มาเฟียหนุ่มได้กดถ่ายรูปเธอจากกล้องโทรศัพท์ ภาพที่เธอยืนหันหลังเป็นมุมที่พอดิบพอดีกับแสงของพระอาทิตย์ที่ส่องกระทบผิวน้ำและเธอก็ยืนตรงกลางพอดี….

“ก็เพราะว่าฉันไม่ค่อยเก่งภาษาอังกฤษน่ะค่ะ ไม่งั้นคงไม่ได้มีโอกาสคุยกับพี่โรมเหมือนอย่างตอนนี้” เธอพูดเสียงเศร้าเมื่อคิดว่าจะไม่ได้คุยกับเขา

“แต่เราก็ได้คุยกันแล้วใช่ไหมล่ะ”

“อื้ม ดีใจมากเลยค่ะ”

“ฉันเอาแต่ถามเรื่องของพี่ แล้วพี่โรมไม่มีเรื่องที่อยากรู้เกี่ยวกับฉันบ้างหรือคะ” เธอหันมามองร่างหนาที่ยืนอยู่ข้างๆ

“มี ตัวเล็กมีแฟนหรือยัง” มันควรเป็นคำถามแรกๆ ที่เขาควรจะถามเธอแต่ก็ปล่อยผ่านมาตลอด เพราะทุกช่วงเวลาที่ได้อยู่กับเธอมันทำให้เขาลืมทุกอย่างไปหมด

“ไม่มีค่ะ และก็ยังไม่เคยมีแฟนด้วย แก้วโสดมาจนตอนนี้ก็22แล้ว”

“พี่อาจจะไม่เชื่อแต่มันคือเรื่องจริงค่ะ ไม่รู้ว่าเพราะว่าฉันเรื่องมากหรือนิสัยไม่ดีก็ไม่รู้ถึงได้ไม่มีใครชอบ..”

“ไม่จริง ก็คงตรงหน้าเรานี่ไงที่ชอบ”

ขวับ สายตากลมโตจ้องมองไปที่ชายหนุ่ม

“คะ…”การโดนบอกชอบ ความรู้สึกมันเป็นอย่างนี้เองสินะ หัวใจดวงน้อยเต้นไม่เป็นจังหวะ ใบหน้าที่เห่อร้อน ตากลมกระพริบ ไม่รู้จะพูดอะไรออกมาเลย แต่มีสิ่งหนึ่งที่เธออยากทำกับเขาตอนนี้

“จูบได้ไหมคะ”

“แล้วใครห้ามล่ะครับ”

ร่างบางเดินเข้าไปใช้สือมือดึงคอมาเฟียหนุ่มเข้ามาจูบ นี่คือจูบแรกของเธอ ที่เคยได้ดูได้ฟังมาตอนนี้ได้ใช้จริงแล้วนะ สัมผัสแปลกใหม่

ม๊วฟ จุ๊บ

“อื้ม อื้อ”

“รสชาติเหมือนสตรอว์เบอร์รีเลย” มาเฟียหนุ่มเอ่ยบอกเมื่อปล่อยปากเธอให้เป็นอิสระ

“จูบอีกรอบได้ไหม” มาเฟียหนุ่มเอ่ยคือเขาไม่ได้คิดไปเองแต่มันเหมือนได้กินสตรอว์เบอร์รี่จริงๆ จากปากเธอ

“จะไม่เหมือนได้ไงล่ะ ก็ก่อนมาแก้วกินสตรอว์เบอร์รี่มาค่ะ ฮะฮ่า”แล้วเธอก็หัวเราะออกมาเมื่อเขาเลียขอบปากตัวเองแล้วจ้องเธอด้วยสายตาตลกๆ และก่อนขึ้นรถเธอก็อมลูกอมมาอีก มันคงไปเพิ่มความหวานในปาก

‘คิดถูกจริงๆ ที่อมลูกอมรสตรอว์เบอร์รี่มา’ ถึงแม้จะไม่ได้รู้

จากนั้นทั้งสองคนก็เดินเล่นไปตามชายหาดพูดคุยกัน ถึงจะอยากค่อยๆ ทำความรู้จักเขาและเธอไปเรื่อยๆ ก็ตาม

“พี่รู้เรื่องกระบี่เยอะจังเลยนะคะ”

“ความจริงแม่พี่เป็นคนกระบี่ ตอนเด็กพี่กับครอบครัวเลยได้มากระบี่อยู่บ่อยๆน่ะ…” ก็เพียงแค่ตอนเด็กหลังจากเหตุการณ์นั้นเขาก็ไม่ได้มาที่นี่กับครอบครัวอีก

“แล้วตอนนี้คุณแม่พี่ไม่กลับมาเที่ยวที่กระบี่แล้วหรอคะ”

“แม่พี่..เธอเสียไปเมื่อสิบห้าปีที่แล้ว…”

“ฉันขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจทำให้พี่เจ็บปวดนะคะ” เปี๊ยะๆ เธอยกมือขึ้นมาตบไปที่ปากของเธอ

หมับ! “ทำอะไร! ตบปากตัวเองทำไมตัวเล็ก” เขาดึงมือร่างบางที่กำลังตบปากตัวเองออก

“ก็ปากฉันมันถามอะไรที่ไม่ควรถามออกไป คำถามนี้มันอาจจะทำให้พี่รู้สึกไม่ดี…” น้ำตาเริ่มคลอ ด้วยความที่เธอนั้นเซนสิทีฟง่ายต่อเรื่องอะไรอย่างนี้น้ำตาก็เริ่มไหลออกมา

“ไม่เป็นไร เราไม่ได้รู้เรื่องแม่พี่สักหน่อย อีกอย่างถ้าพี่ไม่อยากเล่าพี่จะไม่เล่าเลยตั้งแต่แรก”

“เพราะงั้นแล้ว ตัวเล็กไม่ต้องรู้สึกผิดนะครับ” เขาดึงเธอมากอดพร้อมลูบหลัง ปลอบ ตบหลังเบาๆให้เธอ

เพียงแค่ได้ทำความรู้จักกับเธอมาสองครั้งมันยิ่งทำให้เขารู้ว่าเธอนั้นทั้งจิตใจดีและบริสุทธิ์ มันทำให้เขารู้สึกว่าตัวเองอาจจะไม่ควรทำให้เธอแปดเปื้อน…

“หยุดร้องแล้วไปถ่ายรูปต่อดีกว่าไหมครับ พระอาทิตย์กำลังจะตกดินแล้ว เราจะได้กลับบ้านกัน”

“ไปค่ะ มีตรงหนึ่งที่ฉันอยากถ่าย” เธอชี้ไปทางที่มีโขดหินเยอะๆ ทั้งสูงต่ำเรียงรายกันสวยงาม

“จะขึ้นไปจริงหรอ พี่ว่ามันอันตรายนะถ้าตกไปเจ็บแน่เลย” เขาที่ยืนดูเธอเหยียบหินเล็ก หินกลางเพื่อที่จะขึ้นไปหินอันสูงๆ โดยที่เธอให้เขาไปยืนหินฝั่งตรงข้ามเพื่อจะได้ถ่ายภาพให้เธอ

“ไม่เป็นไรหรอค่ะ”

“ระวังลื่นตัวเล็ก”

มาเฟียหนุ่มก็แต่ยืนบอกอยู่ตรงนั้น เพราะเธอบอกว่าอยากจะถ่ายตรงนี้จริงๆ

“นี่ฉันถอดรองเท้าออกแล้วไม่ลื่นหรอกค่ะ”แล้วก็ทำท่าเดินไปมาบนหินให้เขาดู

พรืดด!!! “อ๊ะ กรี๊ดดด”

ตู้ม!

“ลูกแก้ว!!!!”