Psycho_Destiny Chapter 3 การพบกัน

ณ คลับชื่อดังแห่งหนึ่งในกรุงเทพมหานครย่านอโศก ห้องลับชั้นบนสุดของคลับสำหรับVVIP ภายในทาสีดำสนิทและตกแต่งด้วยกระจกล้อมรอบตามความชอบของประธานคลับ

มองจากภายนอกก็ดูเป็นคลับธรรมดาของผู้คนที่ชอบเที่ยวในยามราตรี แต่ใครกันจะรู้ว่าเป็นเพียงธุรกิจเล็กๆที่ เอริคเปิดไว้เจรจาการค้ากับลูกค้าในประเทศไทย

ในวันนี้ก็เช่นเคยที่เขาได้มาที่ประเทศไทยเพราะธุรกิจการซื้อขายอาวุธและโคเคน… ธุรกิจดำมืดที่เขานั้นได้ทำมันไม่ได้ทำให้เขารู้ว่ามันเป็นสิ่งที่ผิดหรือเลวร้ายอะไรเพราะสำหรับเขาแล้วให้ทำยิ่งกว่านี้ก็ย่อมได้

ในห้องมีเพียงแสนไฟจากแชนเดอเรียนหรูหราด้านบนส่องแสงให้ได้เห็นบุคคลที่น่าเกรงขามที่สุดจากอิตาลี

แสงเงาจากแชนเดอเรียส่องกระทบใบหน้าหล่อเหลาของมาเฟียหนุ่มนั่งไขว่ห้างแขนทั้งสองข้างพาดไปที่โซฟา ที่รอบข้างมีหญิงสาวนั่งอยู่เคียงข้างคอยปรนนิบัติ ดูแลเขาทั้งสองข้าง ถัดไปยังมีลูกน้องอีกหกคนยืนเฝ้าอยู่ตามมุมห้อง

และมือขวาอย่างนิคที่ยืนอยู่ข้างๆไม่ห่างกายนายท่านของเขาเลย ฝั่งตรงข้ามคือลูกค้าเก่าที่มาติดต่อซื้ออาวุธและยากับเอริคอยู่บ่อยครั้ง

“เข้าเรื่องเลยละกัน ผมเตรียมเงินมาแล้วแต่ขอผมเช็คของที่ท่านนำมาหน่อยได้ไหมครับ”

เสี่ยกันต์ชัยเอ่ยพูดอย่างกล้าๆกลัวๆ แม้จะซื้อของกับเอริคอยู่บ่อยครั้งแต่ก็ต้องเช็คของกันหน่อยไม่ใช่ไม่ไว้ใจแต่เขาก็ไม่ใช่คนที่จะรับอะไรมาโดยไม่ตรวจสอบ และที่เขาพูดสุภาพกับเด็กหนุ่มที่อายุน้อยกว่าเขาเป็นสิบปีก็เพราะ เอริคนั้นน่าเกรงขามและชื่อเสียงความโหดที่ได้ยินมาเขาขอไม่เสี่ยงที่จะเอาชีวิตมาตายด้วยน้ำมือมาเฟียอิตาลี

นิคยื่นกระเป๋าหนังสีดำสองใบใหญ่วางลงที่โต๊ะตรงกลาง รูดซิปกระเป๋าออกในนั้นเต็มไปด้วยถุงที่ห่อผงสีขาวอยู่เต็มกระเป๋า

“ส่วนอาวุธไปตรวจสอบได้ที่โกดังถ้าไม่ถูกใจให้ติดต่อทางเรามาใหม่ นายท่านจะคืนเงินทั้งหมด” นิคเอ่ยเสียงแข็งบอกกับลูกค้าตรงหน้า เสี่ยกันชัยมองดู พร้อมหยิบออกมา จากนั้นกีดดูของภายในเมื่อเช็คแน่ใจแล้วว่าได้ของถูกต้องตามที่ตกลงไว้ ก็ยื่นกระเป๋าหนังสีดำสี่ใบที่บรรจุเงินกว่า400ร้อยล้านบาทไทยส่งให้นิค

แกร๊ก กึก !!!!!

จังหวะที่นิคกำลังตรวจสองจำนวนเงินอยู่นั้นก็มีบุคคลที่ไม่ได้รับเชิญเดินเข้ามาในห้อง สายตาของทุกคนจับจ้องไปยังหญิงสาวเอเชียตัวเล็กที่สวมใส่เครื่องแบบของเด็กเสิร์ฟ

ในมือถือถาดแชมเปญกับแก้วใสยาว แม้แต่เอริคเองก็ปรายตามองมาที่เธออย่างไม่ละสายตา ย้อนไปก่อนหน้านั้น เรเน่ เธอทำงานเป็นเด็กเสิร์ฟของคลับแต่เธอไม่เคยได้รับหน้าที่ให้ขึ้นมาเสริฟชั้น VVIP

เพียงแต่วันนี้รุ่นพี่ที่สนิทวานให้เธอขึ้นมาทำหน้าที่แทน แต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไรทำไมห้องที่เธอเข้ามาเหมือนจะมีอะไรแปลกๆไปและสายตาของคนในห้องคือบ่งบอกได้ว่าเธอมาทำอะไร สายตากลมโตโฟกัสไปที่โต๊ะกลางห้องเธอมองเห็นบางอย่างและรู้ได้ในทันว่าสิ่งนั้นคืออะไร

“เอ่อ คือ ใช่ห้องวีไอพีเก้าไหมคะ”

เสียงสั่นๆของเธอเอ่ยถามออกไปอย่างเกรงกลัว คือเธอมั่นใจว่ามาถูกห้องก็ป้ายที่ได้มาคือห้องเก้าชั้นสองเธอดูตามประตูทุกปานมีถึงเลขเเปดเธอเลยกดลิฟต์มาชั้นสามของคลับแล้วมันก็มีแต่เพียงห้องนี้ห้องเดียว เธอก็คิดว่ามันแปลกที่หน้าห้องมีคนยืนเฝ้าอยู่หลายสิบคนแต่ก็ให้เธอผ่านมาอย่างง่ายดาย มันไม่น่ามีอะไรที่ผิดพลาดเรเน่ได้เพียงแต่คิด ก้มหน้ามองไปทีป้ายเลข และก็ตระหนักได้ว่ามันไม่ใช่เลขเก้าแต่คือเลขหก!!!

แกร๊ก!

เสียงชักปืนออกมาจากกางเกงลูกน้องของเอริคจ่อมาที่หัวของเรเน่

เพล้ง!

เรเน่ตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นทำให้เผลอปล่อยถาดแชมเปญที่ถือมาหล่นลงที่พื้นแตกกระจายเต็มพื้นร่างบางรีบก้มหน้าก้มตาใช้มือกวาดเศษแก้มที่มะนแตกเหมือนเธอลืมไปว่านั้นคือแก้วที่มันสามารถบาดมือเธอได้

“ยิงเธอสิวะไอ้พวกโง่ไม่เห็นหรือไงว่าเธอเห็นอะไรไปบ้าง!”เสียงเสี่ยกันต์ชัยเอ่ยปากบอกลูกน้องตัวเอง

“หยุด เก็บปืนให้หมด”เสียงเย็นชาที่เอื้อนเอ่ยออกมาทีละคำของเอริคนั้น ทำทุกคนในห้องที่กำลังแตกตื่นสงบลงด้วยเพียงคำพูดของเขา คงจะมีเพียงคนเดียวที่ทำให้เขางงกับการกระทำของเธอคงจะเป็นคนตัวเล็กที่นั่งอยู่กับพื้นใช้มือเล็กๆนั่นกวาดเศษแก้วจนเลือดที่มือเริ่มไหลย้อยลงมาเปื้อนพื้นพรหมสีขาว

“ขอโทษค่ะ ฉันเข้าห้องผิด ไม่ได้ตั้งใจที่จะเข้ามาจริงๆนะคะ ขอโทษค่ะ”เธอวนพูดคำเดิมๆไปมา เอริคถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างรำคาญ

“ตรวจสอบพอใจหรือยัง” เขาพูดถึงการตรวจสินค้า

“พะพอใจแล้วครับ”

“พอใจก็ไป”

เอริคหันไปพูดกับเสี่ยกันต์ชัยด้วยใบหน้าที่เย็นชาและเบื่อหน่ายเกินจะทน

“แล้วนังเด็กนั่นล่ะท่านจะจัดการกับมันยังไง”

“คนของฉัน ฉันจะทำยังไงมันก็ไม่เกี่ยวกับแกได้ของแล้วก็ออกไป” เมื่อได้ยินดังนั้นเสี่ยกันต์ชัยรีบบอกลูกน้องให้เก็บกระเป๋าแล้วรีบเดินออกจากห้องไปโดยไม่ได้เหลียวหลังกลับมามองอะไรอีก

สิ้นประโยคนั้นเอริคลุกขึ้นยืนร่างหนาเดินตรงไปที่คนตัวเล็กกระชากแขนเธอเข้ามาหาตัวเขาอย่างแรง ร่างบางกระแทกไปโดนตัวเขา สองมือเต็มไปด้วยหยาดเลือดสีแดง เอริคปรายตามองไปที่มือ เปลี่ยนจากจับแขนมาบีบแผลที่มือเธอแทน

“โอ๊ย!”

เรเน่ร้องเสียหลงมือโดนบีมที่แผล เลือดเธอเริ่มไหลมากขึ้นหยดลงพื้นพรมเหมือนกับน้ำเวลาที่เปิดออกมายังไงอย่างงั้น

“เข้ามาทำไม”

“ฉัน ฉะฉัน คือ…”

“คิดให้ดีก่อนจะพูด เพราะคำพูดเธอมันเป็นตัวตัดสินว่าฉันจะทำอะไรกับเธอ”

เอริคสะบัดมือเธอทิ้งปรายตามองไปที่มือตัวเอง ที่ตอนนี้มันเต็มไปด้วยหยาดเลือดสีแดงสด กลิ่นคาวเลือดลอยคละคลุ้งแตะจมูกไม่รู้เพราะอะไรเขายกมือเธอขึ้นมาเลีย เลือดที่ไหลไปตามนิ้วมือเรียวยาว

เรเน่ที่เห็นการกระทำของผู้ชายที่น่าเกรงกลัวตอนนี้ตัวเธอสั่นเทาเป็นกระต่ายที่ตกน้ำมาอย่างนั้นเลย เลือดที่มือไหลออกมาไม่หยุดใบหน้าเรียวเล็กจากตอนแรกมีสีอมชมพูกลับเปลี่ยนเป็นสีขาวซีด บาดแผลจากการโดนเศษแก้วบาดนั้นลึกพอสมควร เรเน่เริ่มที่จะคุมสติไม่อยู่ร่างบางเริ่มเซจากนั้นก็ฟุบลงไปนอนกองที่พื้น

“เอายังไงต่อดีครับนายท่านให้ผมจัดการเธอเลยไหมครับ”

“พาตัวเธอไป”

“ครับ? รับทราบครับ”

ในหัวของนิคเกิดความสงสัยว่าทำไมนายท่านต้องพาผู้หญิงที่เจอการซื้อขายอะไรแบบนี้ไปด้วยทำไมไม่ฆ่าเธอให้หมดเรื่อง นิคย่อตัวลงไปอุ้มเธอพากขึ้นพาดบ่าพาเดินออกไปขึ้นรถโรลส์รอยซ์สุดหรู นิควางตัวเธอลงที่ด้านหลังจับคาดเข็มขัดนิรภัยอย่างดี จากนั้นเอริคก็ตามมานั่งข้างเธอ

“นายท่านจะไปคันนี้หรอครับงั้นผมจะได้เปลี่ยนเธอไปคันอื่น”

“ไม่ต้อง ออกรถแล้วตามหมอมา”

“รับทราบครับ”