EP.8 ถ้าไม่อยากเจ็บอย่าดื้อ

EP.8

เช้าในวันต่อมา เมื่อคืนขวัญพิชชาตั้งนาฬิกาปลุกไว้หกโมงเช้า แต่ทว่าเธอหลับไม่สนิทเลยสักชั่วโมงเดียว เมื่อนึกถึงคำพูดที่คอยหลอกหลอนวนเวียนอยู่ในหัวไม่ยอมหายไปไหน ทั้งที่เธอพยายามข่มตาหลับ

พรุ่งนี้ฉันจะมาใหม่ อย่าคิดหนี

ขวัญพิชชานอนคิดจนหัวแทบระเบิด จะทำยังไงให้เขาไม่เข้ามาวุ่นวายในชีวิตเธอ แต่แล้วความคิดที่กำลังตกอยู่ในภวังค์ค่อย ๆ หายไปทันทีที่ได้ยินเสียงดังจากหน้าห้อง

ปึง

“เปิดประตู” รามิลใช้เท้าถีบประตูเพื่อส่งเสียง พร้อมกับขานเรียกขวัญพิชชาเช่นเดิมเหมือนเมื่อวาน

“ทำไมมาเช้าขนาดนี้เนี่ย” ใบหน้าสวยหวานตระหนก คนที่ไม่อยากเจอกลับมาให้เจอในเวลาที่เธอต้องการจะหลบหน้า

“ตื่นได้แล้ว” รามิลตะโกนเรียกเธอเสียงดัง เพื่อนข้างห้องขวัญพิชชาถึงกับเปิดออกมาดู แต่แล้วก็ต้องรีบหดหัวกลับเข้าไป เมื่อเห็นเขาถือกระบอกปืนอยู่ในมือ

รามิลแค่ถือเอาไว้ขู่ เพราะรู้อยู่แล้วว่าไอ้พวกกระจอกต้องโผล่หัวออกมาดูแน่

“ฉันบอกให้เปิดประตู”

“คนไร้มารยาท” เสียงใสค่อนขอดต่อว่าคนด้านนอก แล้วหันไปมองนาฬิกาที่ตอนนี้เป็นเวลาหกโมงเศษ ๆ

ขวัญพิชชาถอนหายใจอย่างคนปลงตก เมื่อหนีไม่ได้ก็ต้องเผชิญหน้า ร่างเล็กลุกขึ้นเดินไปเปิดประตู ทันทีที่แสงสว่างจากในห้องขึ้นเป็นแสงไฟสีขาว รามิลจึงเก็บกระบอกปืนเหน็บไว้ด้านหลัง

“เบลขอเวลาสิบห้านาทีได้ไหมคะ” น้ำก็ยังไม่ได้อาบ หน้าเธอก็ยังไม่ได้ล้าง ฟันก็ยังไม่ได้แปรง ไม่กล้าสู้หน้าเขาตรง ๆ กลัวมีกลิ่นไม่พึงประสงค์จากตัวเธอ

“ได้ ฉันจะเข้าไปรอในห้อง” บอกกลาย ๆ ว่าเธอควรจะเชิญเขาเข้าห้องในตอนนี้ และเดี๋ยวนี้

“ลงไปรอเบลข้างล่างก็ได้ค่ะ”

“ถ้าเธอขัดฉันอีก ฉันจะเอาปืนยิงประตูเหล็กนี่” รามิลทำท่าจะหยิบปืนจากด้านหลัง ส่งผลให้ขวัญพิชชารีบเปิดประตูเหล็กที่กั้นระหว่างเขาและเธอในทันที

เจ้าของห้องหลบให้มาเฟียหนุ่มเดินเข้ามา รามิลตรงไปนั่งที่ปลายเตียง มองสาวสวยด้วยสายตากะลิ้มกะเลี่ย จับจ้องชุดนอนที่เธอสวมใส่ เป็นเนื้อผ้าซาตินสีชมพู เสื้อแขนสั้น กางเกงขาสั้น

“คุณเคนโซไปนั่งที่โซฟาดีกว่านะคะ”

“ฉันอยากนั่งตรงนี้ มีปัญหาอะไรไหม”

ขวัญพิชชาไม่คิดเถียงกลับอย่างที่แล้วมา เมื่อเห็นว่าเขาเอาแต่มองเธออยู่แบบนั้น หญิงสาวก็รีบหยิบผ้าขนหนู พร้อมกับชุดลำลองแล้ววิ่งเข้าห้องน้ำ ปิดประตูให้สนิท

คนตัวเล็กยืนมองตัวเองหน้ากระจก ความเครียดกลับมาเล่นงานเธออีกครั้ง นอนก็นอนไม่หลับ พอจะหลบหน้าเขาก็มาตั้งแต่ฟ้าเพิ่งจะเริ่มสว่าง นี่ยังเข้ามาอยู่ในห้องเธออีก ทำอะไรก็ไม่สะดวก ขัดอะไรก็ไม่ได้ เอะอะก็จะขู่กันท่าเดียว

ผ่านไปสิบนาที ขวัญพิชชาอาบน้ำอย่างเร่งรีบ เธอเดินออกมาพร้อมกับชุดที่สวมใส่ในวันนี้ เป็นเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงยีนส์สีอ่อนเข้ารูป

“ใส่ชุดนี้” รามิลเอ่ยถาม พร้อมกับลุกขึ้นเดินตรงไปหาเธอทันทีที่ขวัญพิชชาเดินออกจากห้องน้ำ มาเฟียหนุ่มมองขวัญพิชชาตัั้งแต่หัวจรดเท้า ปากหยักยิ้มอย่างพึงใจ ขวัญพิชชารูปร่างดี อกเป็นอก เอวเป็นเอว สะโพกเป็นสะโพก เรียวขายาวดูสมส่วนไปเสียหมด เขาถูกใจรูปร่างของขวัญพิชชามาก

รามิลตวัดแขนโอบร่างเล็กเข้าหาตัว ใช้ปลายนิ้วสางเส้นผมที่พันกัน เขามองใบหน้าขาวสะอาดของขวัญพิชชา แม้จะไม่แต่งแต้มเครื่องสำอางบนใบหน้า ขวัญพิชชาก็ยังดูสวยเป็นธรรมชาติ

“คุณเคนโซจะทำอะไร” เธอแทบจะลืมหายใจ รามิลโน้มใบหน้าหล่อลงมามองเธอใกล้ ๆ กลิ่นครีมอาบน้ำจากตัวเธอมันยั่วยวนเตะจมูกเขาให้อยากดอมดม

รามิลเคลื่อนใบหน้าไปทางขวา สบตาหวานเพียงเสี้ยว พลางก้มหน้าลงจูบบนไหล่มน จับมือเล็กขึ้นมาสัมผัส แล้วเคลื่อนใบหน้าลงต่ำลงมาเรื่อย ๆ จนถึงต้นแขน

“อย่าค่ะคุณเคนโซ” เสียงหวานใสห้าม รามิลก็ยังไม่ยอมหยุด สันจมูกไล้บนเนื้อผิวละเอียด ขวัญพิชชาจะดึงแขนออก แต่ก็ถูกเขากักเอาไว้แน่นกว่าเดิม

“คุณเคนโซหยุดค่ะ เบลบอกให้หยุด”

“ตัวเธอหอมมากเลยรู้ไหม”

“ก็เบลเพิ่งอาบน้ำนี่คะ”

“อยากจะรู้จริง ว่าตรงอื่นของเธอจะหอมแบบนี้ด้วยหรือเปล่า” มือหนาลูบไปตามเรียวแขนเล็ก นัยน์ตาคมขึ้นประกายมองร่างบอบบางแล้วบางอย่างมันเริ่มตื่นตัว

ขวัญพิชชาออกเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี ผลักเขาให้ห่าง จากเธอ ดวงตาคู่งามสะท้อนความขุ่นเคืองอย่างชัดเจน หญิงสาวผุดลุกขึ้นทันที รู้สึกเนื้อตัวชุ่มไปด้วยเหงื่อทั่วแผ่นหลัง ทั้งที่อากาศในห้องไม่ได้ร้อนเลยสักนิด

เพี๊ยะ~

มือเรียวยกขึ้นสูง ส่งแรงตบเข้าที่หน้าแก้มรามิลแรง ๆ จนอีกฝ่ายหน้าหันไปอีกทาง

“นี่เธอกล้าตบฉัน!” ดวงตาคมเข้มลุกโชนเป็นเปลวไฟ รามิลตวาดเสียงดังโกรธจนตัวสั่น บีบแขนร่างเล็กแรง ๆ

“โอ๊ย เบลเจ็บ”

รามิลเริ่มลุ่มล่ามกับเธอมากเกินไป โดนตบแค่นี้ยังไม่สาแก่ใจเธอด้วยซ้ำ ขวัญพิชชาออกคำสั่งเสียงสั่น ให้เขารีบออกไปจากห้องของเธอ

“เธอกล้ามากนะเบล เธอกล้ามาก” จะให้เขาเชื่อฟังเธองั้นเหรอ ไม่มีทาง ในโลกนี้อะไรที่เขาอยากได้ เขาก็ต้องได้ โดยเฉพาะเธอ

รามิลใช้กล้ามเนื้อแขนสอดเข้าใต้ขาขวัญพิชชา แล้วจับเธออุ้มขึ้นเดินไปที่เตียง มาเฟียหนุ่มวางตัวเธอลงแล้วขึ้นคร่อมทับเธอไว้

“จำเอาไว้ เวลาฉันโกรธมันเป็นยังไง” ดวงตาคมดุราวกับสัตว์ป่าในยามรัตติกาล มองอาหารตาตรงหน้าอย่างหิวโหย

ใบหน้าหล่อโน้มลงกดจมูก สูดควาหอมบนซอกคอขาว มือหนาจับตรึงข้อมือขวัญพิชชาทั้งสองข้างไว้เหนือศีรษะ รามิลพะเน้าพะนอเธอไม่ห่าง ความต้องการมันพวยพุ่งไปถึงจุดสูงที่สุด

“อื้อ ปล่อยเบลนะไอ้คนบ้า”

“เธอทำฉันก่อน ฉันก็เอาคืน โอ๊ย!” ขวัญพิชชาใช้ปลายขากระทุ้งขึ้นโดนจุดสำคัญ รามิลเจ็บแทบจุก เขากุมเป้าตัวเองแน่นล้มเซลงบนที่นอนเธอ แล้วมองขวัญพิชชาอย่างคาดโทษ จะต่อว่าก็พูดไม่ออก

“เบลก็เอาคืนคุณได้เหมือนกัน”

“เธอ...”

“ยังไงก็ฝากปิดประตูห้องด้วยก็แล้วกันค่ะ” ขวัญพิชชาหยิบกระเป๋าขึ้นสะพายรีบเดินออกจากห้อง พอลงมาถึงชั้นล่าง ก็เจอกับลูกน้องของเขา และยังมีชายฉกรรจ์อีกถึงสามคน

“คุณมาเบล นายล่ะครับ” ฟาร์มถามอย่างสุภาพ รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย เขากำลังมองหาเจ้านายแต่ก็ไม่เจอ ทำไมไม่ลงมาด้วยกัน

“ไม่รู้ค่ะ เบลไปก่อนนะคะ”

“เดี๋ยวสิครับ”

ขวัญพิชชาเดินแยกไปอีกทาง กระทั่งเสียงเรียกของรามิลตะโกนลงมาถึงชั้นล่าง ในขณะที่ตัวเองค่อย ๆ เดินลงบันไดมาอย่างช้า ๆ

“อย่าให้เธอหนีไปได้” ได้ยินเสียงคำสั่งของเจ้านาย ลูกน้องที่ยืนอยู่ก็รีบตรงเข้าไปล้อมเธอ

“ขึ้นรถ” เสียงทุ้มเข้มเอ่ยสั่งขวัญพิชชา เมื่อรามิลลงมาถึงชั้นล่าง เขาเดินกุมเป้าลงมามีฟาร์มคอยประครอง

ขวัญพิชชายืนหยุดนิ่ง มองชายฉกรรจ์อีกสามคนที่รุมล้อมเธอ ก่อนที่พวกเขาจะหลีกทางแล้วพาเธอขึ้นไปนั่งบนรถตู้คันสีดำที่จอดอยู่ข้างหน้า

รามิลเริ่มหายจากอาการเจ็บจุกส่วนสำคัญ ยังพอพยุงตัวเองขึ้นรถได้ และทันทีที่ประตูรถปิดสนิท มาเฟียหนุ่มสั่งให้คนขับออกรถในทันที

“ว๊าย คุณเคนโซ” รามิลจับเธออุ้มขึ้นนั่งบนหน้าตัก ร่างบอบบางแดดิ้นในอ้อมกอด ขวัญพิชชาได้แต่พยายามแต่ก็ไม่สำเร็จ

รามิลจับปลายคางมนหันมาสบดวงตา แล้วยื่นใบหน้าหล่อเข้าหาเธอเพื่อจะจูบ ทว่าขวัญพิชชากลับเบือนหน้าหนี ยิ่งเธอต่อต้านเขาก็ยิ่งอยากเอาชนะ

“ถ้าไม่อยากเจ็บตัวก็อย่าดื้อกับฉัน” จับปลายคางมนให้หันกลับมา แล้วบีบคางเธอขยับลงเพื่อเปิดปาก

ริมฝีปากหยักกดจูบลงบนกลีบปากบาง สอดลิ้นเข้าไปพัวพันเพื่อต้อนความหวาน ขวัญพิชชาส่งเสียงต่อต้านในลำคอ มือไม้เธอขยับไม่ได้เมื่อถูกเขาจับล็อคเอาไว้

“ถือว่าเจ๊ากัน” ได้จูบเธอจนพอใจ รามิลยกหลังมือขึ้นเช็ดริมฝีปากที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำลายทั้งเขาและเธอ

ขวัญพิชชาทำได้แค่ส่งสายตาเข่นเขี้ยว มองใบหน้าหล่อขี้เอาแต่ใจ

“เธออยากไปไหน”

“เบลต้องเข้ามูลนิธิก่อนค่ะ” รามิลได้ยินอย่างนั้น จึงสั่งคนขับให้ไปส่งเธอที่มูลนิธิของเมธัส

“มันเคยจูบเธอหรือยัง”

“คุณซีนายเขาให้เกียรติเบล”

“ดูเธอจะปกป้องมันดีจังนะ” ใบหน้าหล่อยิ้มยียวนชวนให้เธอปวดประสาท ขวัญพิชชายังคงดิ้นต่อต้าน จนกว่าเขาจะปล่อยเธอเป็นอิสระ

“หยุดดิ้นสักที กับไอ้แค่นั่งตักฉัน จะรังเกียจอะไรนัก หรือว่าก้นของเธอมีไว้ให้มันเท่านั้น”

“ใช่ค่ะ เบลมีไว้ให้คุณซีนายคนเดียว”

“นรกจะกินกบาลยังไม่รู้ตัว”