EP.11 หมดเวลาสนุก

EP11

รามิลสั่งคนขับให้ขับตามรถทะเบียนคันข้างหน้า ดูเหมือนว่ารถอคิราห์จะขับออกนอกเส้นทางไปไกล รามิลรู้ว่าเธอกับอคิราห์จะไปไหน จึงไม่ได้สนใจเส้นทางเท่าไหร่นัก

จนกระทั่งถึงหมู่บ้านแห่งหนึ่ง เป็นบ้านเดี่ยวสองชั้น รถอคิราห์เลี้ยวซ้ายขับเข้าไป

“หลังนี้ครับนาย” ฟาร์มชี้ให้รามิลทราบว่าคือหลังไหน เขาเคยมาดูลาดเลาเมื่อวาน แต่วันนี้นายเขากลับลงพื้นที่ด้วยตัวเอง

“พวกมึงดูกันไป ถ่ายรูปด้วย กูจะนอน” เมื่อคืนรามิลไม่ได้หลับเลยสักงีบ ออกจากคลับก็เกือบเช้าแล้วตรงไปหาขวัญพิชชาที่อะพาร์ตเมนต์ทันที

“อ่าวนาย” ฟาร์มจึงต้องรับหน้าที่คอยเฝ้าสังเกตการณ์อีกเช่นเคย ตามคำสั่งของมาเฟียหนุ่ม

ขวัญพิชชากำลังเตรียมการสอนให้กับนาเดียเด็กน้อยวัย 8 ปี อคิราห์นั่งข้างลูกสาวคอยดูการเรียนการสอนของผู้หญิงต่างวัยสองคน แต่ดูท่าแล้วอคิราห์จะมองความสวยของขวัญพิชชานานเกินไป นาเดียเรียกปะป๊าอยู่ตั้งนานอคิราห์ก็ไม่ขานรับ ขวัญพิชชาเองก็ช่วยเรียก อคิราห์ก็เอาแต่มองเธอ ใบหน้าสวยหวานขึ้นสีระเรื่อ เมื่อถูกจ้องนาน

“คุณซีนายคะ”

“...ครับ”

“ปะป๊าชอบคุณครูของนาเดียมากเลยใช่ไหมคะ”

“เอ่อ นาเดียคะ เมื่อวานเราสอนกันไปถึงไหนน๊า” ขวัญพิชชาเบี่ยงความสนใจเด็กน้อย แล้วเปิดสมุดพร้อมกับชีทที่ต้องเรียนในวันนี้

อคิราห์เห็นเธอขวยเขินแล้วหัวใจมันพองโต ใบหน้าหล่อประดับรอยยิ้มอย่างมีความสุข เขามองขวัญพิชชาและลูกสาวเข้ากันได้ดี ภาพแต่งงานก็ฉายขึ้นเป็นภาพประทับใจราวกับความฝันที่ติดอยู่ในนิยาย เขาวาดภาพในหัวว่าขวัญพิชชาได้สวมชุดแต่งงาน มีเขาเป็นเจ้าบ่าวยืนอยู่ข้าง ๆ

แต่แล้วความฝันแสนสวยงามในจินตนาการกลับถูกปิดสวิชต์ เพราะคำสาบานที่เคยกล่าวต่อหน้าบาทหลวง และพยานอีกนับร้อยภายในงานแต่งงาน เมื่อ 5 ปีที่ผ่านมา

ดิฉัน ณิลิน ... ขอรับคุณ อคิราห์ ... เป็นสามี และขอสัญญาว่าจะซื่อสัตย์ต่อคุณทั้งในยามสุขและยามทุกข์ ทั้งในเวลาป่วยและเวลาสบาย เพื่อรักและยกย่องให้เกียรติคุณ จนกว่าชีวิตจะหาไม่

ผม อคิราห์ ... ขอรับคุณ ณิลิน เป็นภรรยา และขอสัญญาว่าจะซื่อสัตย์ต่อคุณทั้งในยามสุขและยามทุกข์ ทั้งในเวลาป่วยและเวลาสบาย เพื่อรักและยกย่องให้เกียรติคุณ จนกว่าชีวิตจะหาไม่

“เดี๋ยวผมมา” อคิราห์ลุกขึ้นเดินหายออกไปนอกบ้าน ขวัญพิชชามองตามแผ่นหลังอคิราห์ เธอชะเง้อมองเขา เห็นว่าชายหนุ่มยืนเท้าเอว ใช้เท้าเตะใบสีเขียวที่อยู่ในดินบนพื้นสนามหญ้าของมันตามธรรมชาติ ให้ปลิวไปตามแรงของลมเท้าด้วยอารมณ์โทสะ

“ปะป๊าเป็นอะไรคะ” เด็กน้อยเห็นว่าคุณพ่อเธอทำอะไร จึงได้หันไปถามกับคุณครูคนสวยด้วยดวงตาใสซื่อ

“ปะป๊าไม่ได้เป็นอะไรคะ เรามาเรียนกันต่อดีกว่านะคะ คำนี้อ่านว่า...” ชำเลืองมองคนด้านนอกอีกที และเมื่อเห็นเขายืนสงบนิ่ง เธอจึงหันมาสนใจการสอนกับนักเรียนของเธอต่อ

นอนชาร์ตแบตจนเต็มอิ่ม ใบหน้าหล่อคมตื่นขึ้นพร้อมกับภาพประทับใจ เมื่อลูกน้องทำมิชชั่นให้เขาได้อย่างถูกต้อง จนกระทั่งได้เห็นภาพอีกภาพหนึ่ง รามิลถึงกับขมวดคิ้วอย่างมีคำถาม

“ภาพนี้มึงถ่ายมาทำไม” มันเป็นภาพอคิราห์กำลังหัวเสียกับอะไรบางอย่าง

“นายไม่สนใจเหรอครับ”

“กูต้องการแค่ภาพคู่” รามิลปาโทรศัพท์โดนหัวลูกน้องเต็ม ๆ ฟาร์มส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดลบภาพเดี่ยวอคิราห์

พร้อมกับสั่งให้ไอ้ฟาร์มส่งภาพเหล่านั้นถึงใครบางคน และกำกับข้อความว่าจากผู้หวังดี

ตอนนี้เป็นเวลาบ่ายสี่โมงเย็น คงมากพอที่จะให้เวลาความสุขกับพวกนั้นได้เต็มที่แล้ว รามิลตามมาเพราะตั้งใจจะพาขวัญพิชชากลับ

ผู้หญิงของเขา เขาก็ต้องมารับกลับด้วยตัวเองถึงจะถูก พร้อมกับมอบเซอร์ไพรส์พิเศษให้กับอคิราห์เพื่อนรัก

“กูมารับผู้หญิงของกูกลับ” รามิลเปิดประตูบ้านอย่างถือวิสาสะ เมื่อรั้วบ้านไม่ได้ถูกล็อคให้แน่นหนา เขาและลูกน้องจึงเข้ามาได้อย่างง่ายดาย

“คุณลุงคนนี้ใครคะปะป๊า เขาพูดจาไม่เพราะเลย”

“ไอ้เด็กไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม ฉันไม่ใช่ลุงของเธอ”

เด็กน้อยถูกรามิลต่อว่า นาเดียถึงกับปล่อยโฮออกมาลั่นด้วยความกลัว คนเป็นแม่ได้ยินเสียงร้องของลูกสาวก็รีบวิ่งลงมาดูในทันที

“คุณเคนคิดจะทำอะไรคะ” ขวัญพิชชาก้าวเท้ายืนบดบังเด็กสาวด้วยความเป็นห่วงสุดขีด

“คนพวกนี้ใครนาย เข้ามาในบ้านได้ยังไง” นิรารีบมารับตัวลูกสาว เห็นรามิลสวมชุดสีดำทั้งตัว พร้อมกับชายฉกรรจ์ที่ปรากฏตัวอยู่ในบ้านอีกสามคน

“ทางนี้ผมเคลียร์เอง พี่เอานาเดียขึ้นไปก่อน”

“พี่นิราลืมผมไปแล้วเหรอครับ” ยกมือขึ้นเพื่อทักทาย ไม่คิดเลยว่าคนเคยรู้จักจะลืมกันได้ ทั้งที่แต่ก่อนเราก็เจอกันบ่อย

“เคนโซ” นิราจำได้ทันที เมื่อเพ่งมองรามิลให้ชัด เธอถูกอคิราห์ไล่เสียงเข้มด้วยความเป็นกังวล กลัวว่าลูกสาวและพี่สาวจะเป็นอันตรายเพราะคนตรงหน้า มันนึกจะทำเรื่องชั่ว ๆ ได้เสมอ โดยไม่สนใจว่าคนนั้นจะเป็นผู้หญิงหรือเด็ก

“แตกตื่นไปได้ คนกันเองทั้งนั้น”

“ไอ้เคนโซ มีอะไรก็ไปคุยที่อื่น”

“กูจะคุยที่นี่ กูอยากเห็นผัวเมียทะเลาะกัน” พูดจากำกวมให้อีกฝ่ายคิด คาดว่าอีกไม่นานจะมีเรื่องสนุก ๆ ให้ได้เห็น

“มึงพูดอะไร”

มาเฟียใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้มท้าทายอีกฝ่าย เขาอ่านบนใบหน้าอคิราห์ออก แบบไม่ต้องคิดให้เสียเวลา

ดูจากแววตาก็รู้ว่ามันเป็นกังวลแค่ไหน มันรู้อยู่แล้วว่าเขาหมายถึงอะไร รอดูต่อไปก็แล้วกัน

รามิลสืบเท้าเข้าหาขวัญพิชชาหวังจะดึงเธอมา แต่อคิราห์ไวกว่า จับแขนขวัญพิชชาแล้วซ่อนเธอไว้ข้างหลัง

“ไปเอาตัวเธอมา”

ชายฉกรรจ์เดินข้าไปรับตัวขวัญพิชชา มีอคิราห์คอยยืนขวางแต่ก็ปล่อยให้เธอหลุดมือไปได้ เมื่อถูกลูกน้องอีกสองคนของรามิลจัดการจับตัวเอาไว้ แล้วใช้หน้าแข้งเตะข้อพับขาให้อคิราห์นั่งคุกเข่าบนพื้น

ขวัญพิชชาพยายามสะบัดตัวแต่ก็ไม่สำเร็จ ลูกน้องของรามิลตัวใหญ่อย่างกับยักษ์วัดแจ้ง แล้วพาตัวเธอมายืนอยู่ตรงหน้ามาเฟียหนุ่ม

“ฉันมารับเธอกลับ หมดเวลาความสุขของเธอแล้ว หันไปร่ำลามันหน่อยสิ”