EPISODE 16 : แฟน?

“ถ้ามีคนมาโอบผู้หญิงของมึงมึงจะหวงไหมกูไม่สน...แต่นี่ผู้หญิงของกู กูหวง”

น้ำเสียงที่จริงจังและทรงพลังของพี่เจ้าคุณเรียกเสียงฮือฮาจากพนักงานในร้านได้ดีมาก ๆ มากซะจนฉันร้อนฉ่าไปทั้งแก้ม อาการร้อนที่แก้มมันมากกว่าตอนที่เราสองคนจูบกันซะอีก

“ผู้หญิงของกู”

ประโยคนี้จั๊กจี้หัวใจจัง นี่แกไปเป็นผู้หญิงของสุดหล่อคนนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่เหรอยัยใบหวาย~ >///<

“แสดงว่า...”

“ปล่อย”

“แฟน?”

ตึก! ตึก ตึก ตึก!

ใจฉันเต้นแรงหนักมากเพราะคำถามสั้น ๆ ของอีตาเจเลอร์ แล้วฉันก็เผลอจ้องไปที่เขาเหมือนตัวเองเป็นคนถามและต้องการคำตอบซะเอง

“...”

“ว่าไงเฮีย แฟนเหรอ?”

“...เสือก”

หมับ!

เขานิ่งไปพักหนึ่ง มองหน้าคนถามนิ่ง ๆ นิ่งแบบนิ่งมาก ๆ แล้วก็ตอบสั้น ๆ ตอบเสร็จก็จับมาที่ข้อมือข้างที่เจเลอร์คนนี้โอบไหล่ฉันแล้วปัดออก

“ซีเรียสว่ะเฮีย ล้อเล่นนิดเดียวเอง”

“อย่าเล่นเรื่องไม่เป็นเรื่อง เราอยากดื่มอะไร”

“...คะ?”

“ดื่มอะไรครับ”

“เอ่อ...อะไรก็ได้ค่ะ” คิดไม่ออก บอกไม่ถูก ไม่รู้จะดื่มอะไรเพราะตอนนี้มันมึน ๆ อึน ๆ เอาอะไรก็เอามาเลย

“น้ำส้ม?”

“หวายไม่ใช่นางเอกนะจะให้มาดื่มน้ำส้มในผับ เหล้าก็ได้ค่ะแต่ขอเป็นวิสกี้นะ อย่างอื่นไม่ค่อยชอบ” จะยืนอึนนานก็ไม่ดีเนอะเดี๋ยวคนสังเกตุอาการได้ว่าแอบหน้าแหกเล็กน้อย ถ้างั้นก็จัดเหล้ามาเลย ตอนแรกไม่อยากดื่มหรอกแต่คิดว่าอาจจะต้องดื่มบ้าง...ย้อมใจ

“วิสกี้?”

“อาฮะ”

“โอเค แต่ห้ามดื่มเยอะนะ พี่ไม่อยากให้เราเมาต่อหน้าพนักงาน”

“...ค่ะ” ก็ไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ถึงบอกว่าไม่อยากให้ฉันเมาต่อหน้าพนักงานเขา แต่ไม่ต้องห่วงหรอก ไม่เมาแน่

-เวลาต่อมา-

“น้องหวายน่ารักมาก~”

“แหะ ๆ ๆ ขอบคุณนะคะพี่เหมย” ฉันยิ้มเขินขอบคุณพี่เหมย หัวหน้าฝ่ายการเงินของที่นี่ที่มานั่งดื่มนั่งดริ๊งซ์ด้วยกันแล้วก็นั่งเม้าท์กับฉันได้พักใหญ่ อ้อมีพี่แนตตี้ พี่สาลี่ พี่อัญญ่า พี่ธนา แก๊งพี่ ๆ ฝ่ายการเงินคนอื่นด้วยนะคะ

“ไม่น่ารักเฮียจะสนไหมล่ะป้า”

“กูรู้ค่ะ แต่กูอยากชมน้องอีกไงคะเพราะน้องน่ารักจริง ๆ”

“แต่ตอนนี้ยังไม่น่ารักเท่าตอนเอาเรื่องเฮียนะ”

“เอ่อ...” ฉันสะอึกเลยพอพี่แนตตี้พูดประโยคเมื่อกี้ออกมา นั่งคุยกันจนเกือบจะเรียกว่าสนิทในระดับหนึ่งมาเกินชั่วโมงก็นึกชะล่าใจว่าไม่มีใครจำได้แล้วนะ แต่สุดท้าย...

“ฮ่า ๆ ๆ จริง ตอนนั้นโคตรจะเลิศเลยค่ะ เสียดายตอนจบเฮียทำแสบเกิน วันนี้ค่อยเอาคืนเนอะ” นี่จำตอนจบที่ฉันตั้งใจจะเอาเค้กโปะหน้าเจ้าของผับนี้แต่สุดท้ายเขาทั้งรู้ทันทั้งมือไวกว่าจับข้อมือฉันพลิกให้โปะหน้าตัวเองได้ด้วยเหรอ T^T อายว่ะ อยากแทรกแผ่นดินหนีติดตรงที่ไม่มีแผ่นดินมีแต่แผ่นปูน T^T

“คือ...พี่ ๆ จำได้เหรอคะว่าหวาย...”

“สวยขนาดนี้ใครจะจำไม่ได้คะน้องหวาย แต่ไม่ต้องคิดมากนะคะคนเราเข้าใจผิดกันได้ แถมเข้าใจผิดแล้วได้อินเลิฟกันมันยิ่งดี~”

“คือ...” อินเลิฟอะไรกันล่ะ ยังไม่ได้อินเลิฟเลย

“ถ้างั้นพวกเราก็ต้องประจบน้องใบหวายไว้เยอะ ๆ เพราะน้องจะมาเป็นซ้อของที่นี่” พี่อัญญ่าที่ไม่ค่อยพูดส่วนมากเอาแต่นั่งฟังคนอื่นเม้าท์กันแล้วก็ยิ้มกับหัวเราะพูดขึ้นทำฉันหน้าแดงส่วนพี่คนอื่นก็ยิ่งกรี๊ดกร๊าดกันใหญ่

“ซ้อ”

ซ้อเหรอ? ซ้อเลยเหรอ แล้วสุดท้ายจะได้เป็นจริงเหรอคะ -///-

แล้วว่าแต่อีตาพี่เจ้าคุณที่ทุกคนในร้านเรียกว่าเฮียหายไปไหนแล้ว? พาฉันมานั่งกับแก๊งนี้แล้วบอกว่า ฝากดูแลด้วย ดูแลให้ดีห้ามทำให้ไม่สนุก แล้วก็เดินไปไหนก็ไม่รู้ หายไปเป็นชั่วโมงแล้วเนี่ย

“พี่เหมยคะ”

“จ้ะ”

“ที่นี่ปิดร้านเลี้ยงพนักงานบ่อยเหรอคะ”

“ไม่จ้ะ ปิดแค่โอกาสสำคัญ อย่างวันนี้ไง”

“วันนี้วันอะไรเหรอคะ” คือบอกตรง ๆ นะคะว่านั่งมาเป็นชั่วโมงแล้วแต่ไม่รู้เลยว่าเขากินเลี้ยงเนื่องในโอกาสอะไรกัน

“...หนูไม่รู้เหรอ?” พี่เหมยทำหน้าแปลกใจมาก แต่ฉันไม่รู้จริง ๆ ไง จะรู้ได้ยังไงขนาดเขาจะพามาที่นี่ฉันยังไม่รู้เลย

“ไม่ค่ะ วันอะไรเหรอคะ” ยิ่งส่ายหน้ายืนยันว่าไม่รู้หน้าพี่เหมยยิ่งงง

“วันเกิดเฮียไงจ้ะคนสวย”

“เอ่อ...จริงเหรอคะ” ไม่รู้ค่ะ ไม่รู้จริง ๆ

“จริงสิจ้ะน้องหวาย” พี่เหมยพูดแล้วยิ้มเอ็นดู แต่มันก็ไม่ผิดนี่เนอะที่ฉันจะไม่รู้ในเมื่อเขาไม่เคยบอก ฉันเองก็ไม่เคยถามเรื่องส่วนตัวถึงขั้นนั้น

“หวายไม่รู้เลยค่ะพี่คุณไม่ได้บอก บอกแค่จะพามากินข้าว” เซอร์ไพรส์นะเนี่ย แต่พอพูดจบฉันก็เริ่มสำรวจบรรยากาศในผับทันทีว่าทำไมฉันดูไม่ออกว่านี่มันปาร์ตี้วันเกิดของเจ้าของร้าน แต่มองเท่าไหร่ก็ไม่เห็นมีอะไรที่สื่อว่าเป็นปาร์ตี้วันเกิดเลย

“แสดงว่าเฮียอยากพาหนูมาเซอร์ไพรส์แน่ ๆ ไม่ต้องสำรวจหรอกจ้ะ เฮียเขาให้กินเลี้ยงเฉย ๆ แต่ไม่ให้จัดงาน เฮียเขาถือเป็นการเลี้ยงข้าวพนักงานไปในตัวแบบนี้ทุกปีแหละ”

“อ้อ หวายก็ว่าอยู่ไม่เห็นมีป้ายมีอะไรเลย แล้วนี่มีเป่าเค้กไหมคะ”

“ไม่มีจ้ะ แต่ถ้าหนูอยากเป่าเทียนกับเฮียสองคนก็ได้น้า~”

“เอ่อ...ไม่หรอกค่ะ” ^^ ตอบไม่ถูกเลยค่ะ รู้ความหมายของคำพูดกำกวมดีแก้มเลยร้อนผ่าวไปทั้งแก้มแล้ว

เป่าทงเป่าเทียนอะไรล่ะไม่มีหรอก อย่าล้อได้ไหมหนูยังเวอร์จิ้นอยู่ หนูยังไม่ได้เสร็จเฮียของพี่เหมยนะคะ -///-

“ฮั่นแน่~ เขินเชียว เขินแล้วโคตรจะน่ารักเลยแฟนเฮียเรา”

“เอ่อ...” จะบอกว่าไม่ได้เป็นแฟนแต่ดูเหมือนพี่เขาจะไม่ได้แซวแล้วสนใจว่าฉันจะตอบกลับไหมเพราะพี่เหมยแซวเสร็จก็หันไปแย่งพี่ธนาเม้าท์อีกเรื่องทันที

“แฟนเฮีย”

แฟนเหรอ...ไม่ใช่ซะหน่อย ไม่ใช่เลย เขาเองก็ปฏิเสธด้วยซ้ำตอนมีคนถามว่าฉันเป็นแฟนของเขารึเปล่า

“ถ้ามีคนมาโอบผู้หญิงของมึงมึงจะหวงไหมกูไม่สน...แต่นี่ผู้หญิงของกู กูหวง”

“แสดงว่า...”

“ปล่อย”

“แฟน?”

ตึก! ตึก ตึก ตึก!

“...”

“ว่าไงเฮีย แฟนเหรอ?”

“...เสือก”

จำได้ไหมว่าเขาไม่ได้บอกว่าแกเป็นแฟน ไม่พูดอะไรนอกจากบอกคนสนิทของเขาว่า อย่าเสือก อย่าสำคัญตัวยนะใบหวายเพราะคำว่าผู้หญิงของกูสำหรับคนรวยมันไม่ได้แปลว่าแกจะเป็นเจ้าของหัวใจของเขาเสมอไป...

“...” ไม่ไหว คิดแล้วเจ็บจี๊ด ๆ ของในหัวใจ ไม่ไหวจนต้องยกแก้วเหล้าขึ้นมากระดกเพื่อย้อมใจเงียบ ๆ ท่ามกลางเสียงหัวเราะของใครหลายคน...

-เวลาต่อมา-

“ฮ่า ๆ ๆ ชนแก้วค่า~” ฉันหัวเราะเสียงดังแล้วยื่นมือไปข้างหน้า ปากร้องบอกสมาชิกในโต๊ะให้ชนแก้วเสียงดังยิ่งกว่าเสียงหัวเราะของตัวเอง

“โชน~ / ชน~” เสียงทุกคนในโต๊ะดังพร้อมกันแล้วทุกคนก็ชักมือกลับเพื่อเตรียมดื่ม และฉันจะดื่มให้เมาไปเลย นั่งอยู่ในโต๊ะนี้จะสามชั่วโมงแล้วถ้าไม่เมามันเสียเวลาแย่

หมับ!

“เฮ้ย!” กำลังจะเอาเหล้าเข้าปากแต่มีมือใครบางคนมาจับมือฉันไว้ก่อนฉันที่กำลังเมาได้ที่เลยหันไปมองพร้อมกับอุทานออกมาด้วยความไม่พอใจที่มีคนกล้าเสียมารยาท

“ใครให้ดื่มจนเมา”

“...” ฉันหันไปมองพอเห็นว่าเป็นใครที่ทำแบบนี้กับฉันแถมยังถามฉันด้วยเสียงที่ดุมากเลยทำให้ฉันเงียบไม่พูดอะไร

“พี่ถามว่าใครให้ดื่มจนเมา” ไม่ใช่แค่ฉันที่เงียบแต่สมาชิกบนโต๊ะก็เงียบด้วยเช่นกัน

“...ดื่มเอง” ฉันมองหน้าเขาที่จ้องฉันก่อนจะตอบสั้น ๆ

“พี่บอกว่าอย่าเมาจำได้ไหม” เหอะ! จำได้สิแต่เกือบลืมไปเลยถ้าไม่ทบทวนความจำให้เพราะคนพูดเล่นหายไปเลยหลังจากเอาฉันมาทิ้งไว้ที่โต๊ะนี้เกือบสามชั่วโมง

“จำได้”

“...มานี่มา” เหมือนเขาจะรู้มั้งว่าฉันกำลังอารมณ์ไม่ปกติถึงวางแก้วเหล้าฉันลงแล้วจูงมือพาเดินออกจากตรงนี้แต่เดินตามได้สามก้าวฉันก็กระตุกมือทำให้เขาหันมามอง

“อย่าดื้อ”

“กระเป๋า” ไม่รู้หรอกจะพาไปไหนแต่จะเอากระเป๋าไปด้วย จะให้วางทิ้งไว้ได้ยังไงมีแต่คนเมา

“...เอากระเป๋าใบหวายตามไปเก็บที่ห้องกู” เขาหันไปบอกใครคนหนึ่งที่ฉันก็ไม่รู้จักแต่พอพูดจบเขาก็ดึงฉันให้เดินตามทันที ก็ไม่รู้ว่าจะพาไปไหนแต่ไปก็ดีเพราะนี่ก็อารมณ์ไม่ปกติ เมาด้วยเดี๋ยวจะเผลอทำตัวไม่ดีใส่เขาต่อหน้าคนอื่นได้ แล้วสุดท้ายก็พบว่าตัวเองถูกพามาด้านหลังร้านแล้วเดินขึ้นบันไดมาข้างบน แล้วก็เข้ามาในห้องที่ฉันเคยมาแล้วครั้งหนึ่งคือห้องทำงานของเขา

“ปล่อยได้แล้ว” มาถึงข้างในห้องทำงานของเขาฉันก็เอ่ยปากบอกพร้อมกับสะบัดข้อมือนิดหน่อยแต่เขาไม่ยอมปล่อย

“ยัง” คำพูดสั้น ๆ แต่ทรงพลังดังขึ้นแล้วเขาก็ดึงฉันไปทางประตูบานหนึ่งที่อยู่ในนี้

“จะพาไปไหนอีก ปล่อย”

“ทำโทษ” เขาพูดแค่สั้น ๆ แล้วเปิดประตูบานนั้นจากนั้นก็ดึงฉันให้เดินตามเข้าไป พอเข้าไปเสร็จก็ปิดประตูทันที

“นี่อะไรพี่คุณ พามาทำอะไรในนี้” คือเห็นข้างในห้องอาการเมาของฉันก็เริ่มสร่างทันทีเพราะสภาพของห้องนี้ไม่ต่างจากคอนโดขนาดกลาง ๆ เลยสักนิด แล้วพามาข้างในนี้ทำไม นึกว่ามีแค่ห้องทำงานทำไมมีห้องพักด้วย นี่เขาคิดจะทำอะไรไม่ดีกับฉันรึไง

“พี่บอกเราแล้วว่าทำโทษ”

“ทะ ทำโทษบ้าอะไร” ฉันเริ่มกลัวเพราะตรงนี้มันไม่มีใครนอกจากฉันกับผู้ชายอย่างเขา

“ทำโทษที่เราเมาไง พี่บอกแล้วว่าพี่ไม่อยากให้เราเมาต่อหน้าพนักงาน”

“แล้วจะเป็นไรอ่ะ พี่พาหวายมาดื่มกับพวกพี่เขาแล้วทำไมหวายจะเมาไม่ได้”

“ก็บอกตั้งแต่แรกแล้วว่าไม่อยากให้เมาต่อหน้าพนักงาน”

“สำคัญอะไร คนอื่นเขาก็เมา ไม่อยากให้เมาแล้วพามาดื่มกับพวกพี่เขาทำไม แล้วทิ้งไว้ตั้งเกือบสามชั่วโมงจะไม่ให้ดื่มเลยเหรอ?” โมโหขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว มีเหตุผลอะไรไม่ให้เมาต่อหน้าพนักงานของเขา คนอื่นเขาเมาเละกันทั้งร้านแล้ว เขาเป็นคนเอาฉันมาทิ้งไว้กับคนที่ฉันไม่รู้จักเลยสักคนเองแล้วมีสิทธิ์อะไรมาห้ามไม่ให้ฉันสนุกวะ

“ก็ให้ดื่มแต่ไม่ใช่เมาขนาดนี้”

“แล้วทำไมจะเมาไม่ได้?”

“ใบหวาย...พี่บอกไปแล้ว” เหอะ! มองดุเหมือนฉันพูดไม่รู้เรื่องเลยเนอะ

“เหตุผล”

“...อ่าส์! ทำไมดื้อแบบนี้”

หมับ!

“พี่คุณอย่า” เขาจับที่ไหล่ฉันจะกระชากเข้าหาตัวแต่ฉันนิ่งแล้วห้ามเขาก่อน ห้ามด้วยเสียงที่แข็งสายตาก็ไม่ได้อ่อนแอ ฉันจ้องเขาเขม็งเลยล่ะ

“คนดื้อต้องโดนทำโทษ”

“มีสิทธิ์อะไรมาทำแบบนี้กับหวาย...เป็นแฟนกันเหรอถึงคิดจะจูบก็จูบ”

“ใบหวาย... / ปล่อย อย่ามาทำแบบนี้กับหวายอีก!”

“หวาย... / อย่ามาทำแบบนี้กับผู้หญิงที่ไม่ใช่แฟน! ให้เกียรติคนอื่นบ้างสิ!” ฉันตะคอกใส่หน้าเขาเสียงดังลั่นทำให้เขาหยุดชะงักแล้วจ้องฉันไม่วางตา

“...แล้วพร้อมเป็นแฟนกับพี่เหรอทั้งที่เรากินข้าวด้วยกันแค่สามครั้ง?”