The Hidden Secret ปรารถนาลวง บทที่ 6

“นั่งสิ” จ่ายเงินแล้วเขาก็เดินไปนั่งลงยังโต๊ะเก้าอี้มุมหนึ่งหน้าร้าน เป็นจุดที่ทางซุบเปอร์วางเอาไว้หน้ากระจกใสเพื่อให้ลูกค้ามานั่งพัก

จวินเล่อสังเกตว่าเขาซื้อแม้กระทั่งแปรงสีฟัน ยาสีฟัน รวมไปถึงอุปกรณ์อาบน้ำต่างๆ

“พี่...คงไม่ได้คิดจะค้างที่นี่?”

“เธอมีปัญหา?”

มิกล้า!!!

“คือ...คนอื่นย้ายออกไปแล้ว ห้องยังไม่ได้ทำความสะอาด”

“ไม่เป็นไร พี่นอนห้องเธอได้”

“หา!” หญิงสาวอ้าปากค้าง “แต่...” เขาคงไม่ได้หมายความว่าให้เธอนอนโซฟา?

“พี่กินง่ายอยู่ง่าย เธอไม่ต้องกังวลหรอก เตียงเธอก็น่าจะนอนสบาย ถือเสียว่าชดเชยให้พี่ที่ถูกเธอแย่งเตียงไปคืนนั้น” เขาพูดหน้าตาเฉยพร้อมกันนั้นก็เปิดกระป๋องเบียร์

จวินเล่อเพิ่งสังเกตว่าเขาซื้อเบียร์มาหลายกระป๋อง และเขาก็ไม่ปิดบังในตอนที่จงใจวางมันไว้ให้ไกลมือหญิงสาวมากที่สุด

“เผื่อไว้ก่อน ตอนเธอเมาอันตรายที่สุด ให้ดีอย่าออกไปเดินเพ่นพ่านคนอื่นเขาจะได้ปลอดภัย” เขากล่าวเมื่อมองเห็นสายตาของหญิงสาวมองไปยังกระป๋องเบียร์ทั้งหลาย

จวินเล่อถลึงตาให้เขา แต่ไม่ได้เถียงออกมาสักประโยค มองดูใบหน้าอิดโรยของเฟิ่งหราน ปากอยากถามเขาแต่กลับไม่ได้ถาม เพียงนั่งเป็นเพื่อนเขากินแซนวิชกับเบียร์เงียบๆ

ครึ่งชั่วโมงถัดมาทั้งสองกลับมายังอพาร์ทเม้น เฟิ่งหรานนำเบียร์เข้าไปเก็บในตู้เย็น เขาเดินกลับไปลากกระเป๋าเดินทางพร้อมกับมองหน้าจวินเล่อ

“พี่จะเข้าไปอาบน้ำ เบียร์ในตู้ห้ามแตะก่อนที่เราจะได้คุยกันให้รู้เรื่อง”

เอาละ...ช่วงเวลาแห่งการชำระความมาถึงแล้วสินะ

“อีกอย่าง ถ้าคิดหนีโทษหนักเป็นสองเท่า ดังนั้นอย่าแม้แต่จะคิด รู้ใช่มั้ยว่าพี่หาเธอเจอแน่”

ตัดทางหนีกันอย่างนี้แล้วใครยังจะกล้าหนีอีกละ...

จวินเล่อถอนหายใจออกมาเมื่อเขาเดินหายเข้าไปในห้อง หญิงสาวตัดสินใจเปิดทีวีและนั่งลงยังโซฟา เวลาผ่านไปนานถึงขนาดนี้เขายังมีใจกลับมาคิดบัญชี ขึ้นชื่อว่าเทพแห่งเจียงซู กล้าล่วงเกินเขา ก็ได้แต่หวังให้เขาละเว้นโทษตายแล้ว!!!

มาคิดๆ ดูแล้วนับจากเกิดเรื่องคืนนั้น เธอก็เอาแต่หลบหน้าเขาตลอด แม้ยังคงเลียบเคียงถามกับหลินซี แต่ก็ไม่กล้าเอ่ยถึงเรื่องที่เกิดขึ้นให้ใครสงสัย

ที่สำคัญไปกว่านั้นหลายครั้งแอบได้ยินว่าเขาเองก็ไม่เคยพูดถึง ดังนั้นจึงได้แต่หวังว่าเขาเองก็คงจำไม่ได้

วันนี้ที่เขามาหาทันทีที่เรียนจบ ความหมายของการมาของเขาก็ไม่ใช่ชัดเจนแล้วหรือว่ามาเพื่อสะสางเรื่องในคืนนั้น

“เฮ้อ...แต่มันจำไม่ได้จริงๆ นี่นา นึกจนหัวแทบแตกแล้ว”

จวินเล่อกุมขมับ ภาพไม่ปะติดปะต่อนั่นไม่อาจให้คำตอบของบทสรุปที่เกิดขึ้น แม้จะรู้แน่นอนว่าท้ายที่สุดเกิดอะไรขึ้น แต่ก่อนหน้านั้นละ มันต้องมีที่มาที่ไปไม่ใช่หรือไง!!

“ไม่ได้กำลังเครียดเพราะคิดถึงเรื่องคืนนั้นอยู่หรอก ใช่มั้ย”

เสียงของเฟิ่งหรานหยุดทุกความคิดของจวินเล่อ “เปล่าเสียหน่อย” หญิงสาวลุกขึ้นอย่างร้อนตัวพร้อมหันไปหาเขา แต่...นั่นคือการกระทำที่ผิดมหันต์

คุณลองจินตนาการถึงห้องกว้างที่มีชายหนุ่มหล่อเหลา ยืนอยู่หน้าประตูห้องนอน

เขาเพิ่งอาบน้ำเสร็จและสวมเพียงกางเกงขายาวสีเทา ไม่สวมเสื้อ

บนเรือนผมเปียกชื้นมีผ้าขนหนูผืนเล็กสีชมพูของคุณพาดอยู่ มองไล่สายตาลงไปยังลอนหนั่นแน่นชัดเจนที่หน้าท้อง

จวินเล่อหันหลังขวับพร้อมกับกลืนน้ำลาย ภาพความเร่าร้อนของท่านเทพผุดขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ “ให้ตายเถอะ! พี่จะสวมเสื้อผ้าให้เรียบร้อยหน่อยไม่ได้หรือไง!” จวินเล่อร่ำๆ จะสบถออกมาให้รู้แล้วรู้รอด

“ก็สวมแล้วนี่ไง กางเกงขายาวเชียวนะ” เขาเถียง

“แล้วทำไมไม่สวมเสื้อให้เรียบร้อยเล่า!”

“ทำไม เธอจะทำอะไรพี่อีกละ ครั้งนี้ไม่ยอมเธอง่ายๆ หรอกนะ”