The Hidden Secret ปรารถนาลวง บทที่ 3

...กลับไปที่คืนนั้น

จวินเล่อรู้ว่าตัวเองดื่มมากไม่ได้ ดังนั้นจึงปฏิเสธเครื่องดื่มแอลกอฮอร์ทุกประเภท แต่ไม่รู้ว่าเผลอตอนไหน มารู้ตัวอีกทีก็จบลงบนเตียงของท่านเทพ อีกทั้งยังมีเขานอนเปลือยกายอยู่ข้างๆ

หญิงสาวตกใจจนสติแทบหลุด ร่างกายที่เจ็บร้าวราวกับเพิ่งผ่านสมรภูมิอันหนักหน่วง ทำให้แม้จะก้าวลงจากเตียงก็แทบยืนไม่อยู่

ถึงอย่างนั้นใครละจะยังกล้ารอให้เจ้าของห้องตื่นขึ้น เมื่อมั่นใจว่าเขายังหลับสนิทก็มองหาทางหนีทีไล่ ไม่ทันระวังกลับตกลงมาจากเตียง

ยัง...ยังไม่พอ ยังลากเอาผ้านวมลงมาด้วย

โชคดีที่ปลายผ้านวมอีกด้านยังปกปิดส่วนล่างน่ามอง...เอ่อ หมายถึงส่วนสำคัญของท่านเทพเอาไว้ ทำให้มองเห็นเพียงกล้ามเนื้อเป็นลอนชัดเจนจนอยากลองลูบดูสักครั้ง...

สติ!! จวินเล่อ

ขนาดพยายามไม่มองร่างกายอันสูงส่งของท่านเทพ แต่หางตายังทันได้เห็นร่องรอยเล็บและรอยจุมพิตที่เขาไม่น่าจะสามารถทำตัวเองได้

จวินเล่อหนีหัวซุกหัวซุนออกมาด้วยหัวใจระส่ำ การออกจากอพาร์ทเม้นของท่านเทพครั้งนั้น ไม่ต่างกับการหนีตายสักเท่าไหร่ ทั้งกลัวเขาตื่น กลัวว่าจะมีคนอยู่ข้างนอกห้องนอน กลัวจะมีคนรู้จักมาเห็นเข้า กลัวไปหมด...

ถึงอย่างนั้นก็ยังสามารถกลับถึงอพาร์ทเม้นของตัวเองได้อย่างปลอดภัย

หลินซีที่ยังคงหลับพูดจาไม่รู้เรื่อง เนื่องจากเพิ่งกลับมาเอาตอนฟ้าสาง รูมเมทอีกสองคนก็คงออกไปเรียนแล้ว ดังนั้นหญิงสาวจึงได้แต่นึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างเอาเป็นเอาตาย

จำได้รางๆ ว่าทุกคนตกลงไปต่อกันข้างนอก แต่คลับคล้ายคลับคราว่าเธอเมาและหลับอยู่ที่โซฟา เจ้าของห้องไม่อยู่เพราะออกไปกันหมด

ส่วนท่านเทพเขาเองก็ออกไปพร้อมคนทั้งหมด...ไม่ใช่เหรอ

ทบทวนภาพความทรงจำไม่ปะติดปะต่อ จำได้รางๆ ว่าวันนั้นรู้สึกหนาวและโซฟาก็นอนไม่สบายนัก อาจเพราะเข้าใจว่าเป็นอพาร์ทเม้นของตัวเอง ดังนั้น...จึงลุกขึ้นแล้วเปิดประตูห้องนอนก่อนทิ้งตัวลงนอนทันทีที่เห็นเตียงนอน

หลับไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ มารู้ตัวอีกทีก็เพราะเตียงด้านหนึ่งยวบลง เสียงแผ่วๆ กระซิบน่ารำคาญอยู่ข้างหู พร้อมกันนั้นก็มีบางอย่างไต่ตามผิวเนื้อ

จวินเล่อคว้าหมับแล้วรั้งเจ้าคนน่ารำคาญนั้นลงมา...กอด!!!

“ยะ...แย่แล้ว” หญิงสาวกุมขมับเพราะภาพที่ผุดขึ้นมาในความทรงจำ

ภาพใบหน้าหล่อเหลาที่เลิกคิ้วมอง กลิ่นแอลกอฮอล์ซึ่งคละคลุ้งระหว่างคนทั้งสอง ยากจะแยกแยะว่ามาจากใคร จวินเล่อกะพริบตามองท่านเทพ ในใจคิดว่าวันนี้ทำไมฝันดี

“ท่านเทพ? ทำไมพาตัวเองมาส่งถึงเตียงละ?”

ไม่พูดเปล่ายังลูบไล้ใบหน้าหล่อเหลาที่เอาแต่จดจ้องนิ่ง “ฝันแน่ๆ อยู่ในหมู่บ้านเดียวกันยังไม่เคยได้เข้าใกล้เกินสิบก้าว แล้วจะมาอยู่บนเตียงของฉันได้ยังไง”

“นี่เตียงผม”

จวินเล่อขมวดคิ้ว “อย่าเถียงสิ”

เขาหัวเราะออกมาเสียงเบา พึมพำบางอย่างที่หญิงสาวได้ยินไม่ถนัด

“เป็นเด็กดีหน่อยสิ บุกรุกเข้ามาถึงในฝันยังจะมาหัวเราะเยาะคนอื่นอีก” พูดจบก็พลิกตัวขึ้นนั่งคร่อมคนตัวโตกว่า เขาเองก็ดูเหมือนไม่ขัดขืน ทั้งยังให้ความร่วมมือโดยดี

อาจเพราะเขาเองก็เมา...

“อยู่เฉยๆ นะ พี่สาวจะบริการเอง”

ประโยคก๋ากั่นนี้ได้ยินมาจากที่ไหนสักที่จำไม่ได้แล้ว มองดูท่านเทพที่นอนแผ่อยู่ใต้ร่างอย่างว่าง่าย จวินเล่อได้แต่ถอนหายใจออกมาเสียงเบา

“เฮ้อ เริ่มจากตรงไหนดี”

เขายังคงหัวเราะ แต่นั่นทำเอาจวันเล่อฉุนกึก ใบหน้าโกรธกรุ่นก้มลงไปหาเขา อ้าปากงับริมฝีปากล่างนั้นเบาๆ ดวงตาสานสบกับเขาเขม็งอย่างไม่เกรงกลัว

ดวงตาคมคู่นั้นลึกล้ำราวกับมหาสมุทร ให้ความรู้สึกเหมือนสามารถดูดกลืนทุกอย่างเข้าไป กระทั่งจมดิ่งลงไปราวกับห้วงที่ไร้ที่สิ้นสุด

เสียงลมหายใจแหบพร่าดังขึ้น ร่างแกร่งที่ถูกทาบทับเกร็งแน่น หัวใจของเขาเต้นแรงขณะที่ขยับมือสองข้างขึ้นโอบแผ่นหลังของหญิงสาว

“รู้ตัวมั้ยว่าทำอะไรอยู่” เขากระซิบ “เธอเมา”