ตอนที่ 7 ว่าที่น้องสะใภ้?

ไคโตะอาสาจะไปส่งโมน่า แต่เธอปฏิเสธโดยอ้างว่าเกรงใจ แต่หนุ่มวิศวะก็ยังดื้อดึงที่จะไปส่ง จนเธอต้องยอม

รถยนต์คันหรูขับมาจอดหน้าบ้านหลังใหญ่ ไคโตะมองผ่านกระจกข้าง ด้วยสีหน้าประหลาดใจ แล้วเลิกคิ้วถามหญิงสาวที่นั่งเบาะข้าง ๆ คนขับ

"นี่บ้านเธอเหรอ" โมน่าส่ายหน้าช้า ๆ ก่อนจะถอดเบลท์ออก

"โมน่าเป็นแค่ผู้อาศัยค่ะ..." เธอบอกด้วยดวงตาแดงก่ำชวนให้น่าสงสาร

"...ในฐานะลูกสาวแม่บ้าน" หญิงสาวพูดประโยคหลังด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ทำให้หนุ่มวิศวะมองดูเธอด้วยความเห็นใจ ก่อนจะเอื้อมมือไปลูบที่ศีรษะเธอเบา ๆ

"มีอะไรให้พี่ช่วยก็บอกนะ" เขาเอ่ยน้ำเสียงที่ฟังแล้วดูอบอุ่น โมน่ายกยิ้มมุมปากบาง ๆ

"ขอบคุณนะคะพี่ไคโตะที่มาส่ง" เธอกล่าวเสียงหวานก่อนจะเปิดประตูลงจากรถ ไม่ลืมที่จะโปรยเสน่ห์ยิ้มหวานให้ชายหนุ่มก่อนจะรีบก้าวขาเดินเข้าไปในบ้าน

ไคโตะมองแผ่นหลังเธอจนลับตาแล้วก็ขับรถออกไป ระหว่างทางในหัวจึงคิดอะไรบางอย่างขึ้นมา จึงรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดเบอร์โทรหาพี่สาวของเขา

(มีอะไร) รอสายไม่นานนัก ก็มีเสียงที่ไม่คุ้นดังเข้ามา ไคโตะขมวดคิ้วเล็กน้อย

"กระติ๊บล่ะ" เขาถามหาพี่สาวเพราะคนที่รับสายเป็นพี่เขยของเขา

(ให้นมลูก) ปลายสายตอบกลับเสียงราบเรียบ

"ให้กระติ๊บมาคุยดิ" น้องชายของภรรยาออกคำสั่งอย่างคนที่ชอบเอาแต่ใจ

(ก็บอกว่าให้นมลูกอยู่ มีอะไรก็พูดมา!) อีกฝั่งตวาดกลับอย่างไม่สบอารมณ์

"ไอ้ฌาณมึงตวาดใส่กู?...." เขาพ่นหายใจอย่างหงุดหงิด

"....กูจะคุยกับพี่สาวกูไปเรียกมา" ปลายสายเงียบไปพักใหญ่ ก่อนจะมีเสียงหวานที่คุ้นเคยพูดเข้ามา

(เรื่องแค่นี้ทำไมไม่พูดกันดี ๆ ล่ะไคโตะคุง) นั่น เป็นเสียงพี่สาวที่เขาต้องการคุย

"ไอ้ฌาณมันกวนตีน" เนื่องจากพี่เขยเคยทำผิดกับพี่สาว ทุกครั้งที่ไคโตะไม่พอใจ เขามักจะเอาเรื่องที่ทำกับพี่ของตนมาพูดขึ้น และจะยุยงให้กระติ๊บหย่ากับเขา เพราะความรักอันลึกซึ้งที่มีต่อภรรยาเขาจึงต้องยอม

(เฮ้อ....ว่าแต่มีธุระอะไรล่ะไหนลองพูดมาสิ) กระติ๊บถอนหายใจก่อนจะเอ่ยถาม

"ยกคอนโดให้ผมได้มั้ย" พอสิ้นเสียง ประธานสาวก็ย่นคิ้วเข้าหากันด้วยความสงสัย

(นายจะเอาไปทำอะไร แล้วคอนโดของนาย?) คอนโดที่พูดถึง เป็นคอนโดที่พ่อแม่ซื้อให้พวกเขาตอนเข้ามหาลัย ซึ่งตอนนี้กระติ๊บก็ย้ายออกมาอยู่กับสามีแล้ว ห้องนั้นจึงว่างลง

"ผมจะให้ติวเตอร์เข้าไปอยู่" คนเป็นฟังจบก็ฉีกยิ้มกว้าง

(หมายถึงน้องโมน่า ว่าที่น้องสะใภ้ของฉันใช่มั้ย)

"ยังชอบมโนเก่งเหมือนเดิม"

(นายว่าใครมโน!) กระติ๊บตวาดใส่ไคโตะทันทีหลังจากเขาพูดจบ

"หึ" คนเป็นน้องแค่นหัวเราะเบา ๆ

สรุปแล้วความที่เป็นพี่สาวที่น่ารัก และใจดีจึงยกคอนโดที่ตัวเองไม่อยู่ให้กับน้องชายอย่างง่ายดาย

"ขอบคุณครับ" เขายังพอมีมารยาทที่จะกล่าวขอบคุณพี่สาว

.......

โมน่าเดินมาถึงห้องพักแม่บ้าน ฝีเท้าชะงักเมื่อเห็นพี่ชายยืนหันหลังอยู่ตรงโต๊ะม้าหินอ่อน

"พี่โยชิ" โมน่าเรียกเขาเบา ๆ พอได้ยิน คนเป็นพี่ก็หันหน้ามาแล้วคลี่ยิ้มบาง ๆ แล้วนั่งลงที่เก้าอี้หินอ่อน

"วันนี้เป็นยังไงบ้าง" โยชิกล่าวถามน้องสาว ก่อนจะหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบ

"เพิ่งจะเริ่มเกมเอง" โมน่าคลี่ยิ้มเบา ๆ เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ในวันนี้ก็รู้สึกพึงพอใจกับผลงานของตัวเอง

"ทางพี่ล่ะ" เธอย้อนถามพี่ชายต่างมารดา

"พี่ก็ตามเกมอย่างที่เธอแนะนำ หึหึ" ไคโตะ และญิ๋งญิ๋งยังไม่รู้ว่า โมน่ากับโยชิเป็นพี่น้องกัน ซึ่งเป็นแผนการที่โมน่าตั้งใจปกปิดไว้

เช้าวันต่อมา โมน่ากำลังเดินออกมาจากประตูรั้วบ้าน ก็เห็นรถยนต์คันหรูจอดอยู่ เธอคลี่ยิ้มมุมปาก แล้วเดินไปยังรถคันนั้น พอมาถึงกระจกฝั่งคนขับก็เลื่อนลง

"ขึ้นรถสิ เดี๋ยวพี่ไปส่ง"

"...." หญิงสาวเผยรอยยิ้มหวานแล้วเปิดประตูรถที่ฝั่งข้างคนขับแล้วเข้าไปนั่งอย่างเรียบร้อย

"วันนี้พี่ไคโตะไม่มีเรียนเหรอคะ" เธอเห็นว่าวันนี้หนุ่มวิศวะไม่ได้สวมใส่ชุดนักศึกษาจึงกล่าวถาม

"ไม่มีครับ" เขาตอบอย่างสุภาพ แล้วหันมายิ้มเห็นฟันขาว

"เธอคงลำบากมากสินะ" บรรยากาศภายในรถเงียบลงไปหลายนาทีอยู่ ๆ ไคโตะก็เอ่ยขึ้น ทำให้โมน่าหันไปมองเขาด้วยความประหลาดใจ

"ก็ไม่ได้ลำบากอะไรหรอกค่ะ" ถึงแม้จะรู้สึกแปลก ๆ แต่เธอก็ตอบคำถามอย่างเรียบง่าย

"เอ่อ....." ไคโตะหันมามองเธอเสี้ยววินาทีก่อนจะหันกลับไปมองถนนผ่านกระจกด้านหน้า

"....พี่อยากให้เธอย้ายออกมา" โมน่าขมวดคิ้วบาง ๆ

"ย้ายไปไหนคะ" แล้วเอ่ยถามอย่างสงสัย จะให้เธอไปอยู่ที่ไหนกันล่ะ เงินเก็บที่จะซื้อบ้านยังไม่ครบเลย โมน่าแอบคิดในใจ

"คอนโดกระติ๊บ" โมน่านั่งอึ้งไปหลายวินาที ก่อนจะปริปากพูด

"พี่กระติ๊บ? พี่สาวของพี่ไคโตะเหรอคะ" เขาพยักหน้าก่อนจะเริ่มอธิบาย

"กระติ๊บแต่งงานไปอยู่กับสามีแล้ว คอนโดนั้นเลยว่าง...พี่คิดว่าให้เธอย้ายเข้าไปอยู่จะได้ฝากดูแลด้วย" โมน่านั่งเงียบ ในหัวกำลังใช้ความคิด

"อีกอย่างเธอจะได้อยู่ใกล้ ๆ พี่ด้วย" โมน่าย่นคิ้วมองใบหน้าด้านข้างใบหน้าที่หล่อเหลาจมูกสันโด่ง ชวนหลงใหล

"โมน่าขอคิดดูก่อนนะคะ" เธอไม่ได้รับปากหรือปฏิเสธทันที ทำให้เจ้าของใบหน้าลูกเสี้ยวญี่ปุ่นเผยรอยยิ้มจาง ๆ

พอมาถึงมหาลัย รถยนต์คันหรูขับเข้ามาจอดในคณะนิเทศฯ ระหว่างที่โมน่ากำลังจะลงจากรถ ก็มีรถยนต์ที่เธอคุ้นเคยมาจอดข้าง ๆ

"ไอ้โยชิ!" ไคโตะสบถเบา ๆ ก่อนจะเปิดประตูลงจากรถท่าทางจะไปหาเรื่อง ในขณะที่โมน่าก็ลงจากรถตามมาติด ๆ

"ไอ้เชี่ยไคโตะ!" ทั้งคู่ประจันหน้ากันอย่างไม่เป็นมิตร โดยข้าง ๆ ของสองหนุ่มวิศวะมีสาวนิเทศฯยืนอยู่ด้วย

โมน่ายืนนิ่งมองญิ๋งญิ๋งที่ยืนตรงข้ามสีหน้าเรียบนิ่ง ทว่าอีกฝั่งกับมีใบหน้าที่ดูลำพองใจ

"ไม่คิดว่าจะเจอมึงที่นี่" โยชิมองหน้าโมน่าแว๊บนึงแล้วเอ่ยขึ้น ส่วนทางไคโตะก็ได้แต่มองญิ๋งญิ๋งด้วยสายตาซับซ้อน

"ไหน ๆ ก็เจอกันแล้ว...." โยชิดึงญิ๋งญิ๋งเข้าแนบชิดแล้วยกแขนขึ้นพาดบ่าของเธอ

"....นี่ญิ๋งญิ๋งเมียกู!" พอสิ้นเสียง ญิ๋งญิ๋งก็ตบทีแขนของโยชิด้วยความเขินอาย

"แค่แฟนย่ะ" เธอเอ่ยแล้วทำท่าทางดูดัดจริตในสายตาของโมน่า ในขณะที่เธอได้สังเกตเห็นหนุ่มวิศวะที่ยืนข้าง ๆ เขากัดกราม กำหมัดแน่นมองไปยังชายหญิงตรงข้าม ทำให้โมน่ารู้สึกอะไรขึ้นมาบางอย่าง เขาชอบญิ๋งญิ๋งงั้นเหรอ? ความคิดนั้นก็ผุดขึ้นในหัว เขากำลังหึงเธอ?

"เหอะ" โมน่าแค่นหัวเราะเบา ๆ ในกับท่าทางที่โกรธจัดแต่ทำอะไรไม่ได้ ก็เป็นเกมที่เขาพนันกับหญิงคนรักเองนิ สมน้ำหน้า!

"โมน่า...." ญิ๋งญิ๋งเอ่ยขึ้นแล้วมองไคโตะก่อนจะหยุดตรงที่โมน่า

"....เธอยอมเป็นติวเตอร์ให้ไคโตะแล้วเหรอ" พูดจบ แล้วยกยิ้มอย่างมีเลศนัย

"อืม" โมน่าเลือกที่จะตอบกลับสั้น ๆ

"พี่ไคโตะสนิทกับญิ๋งญิ๋งเหรอคะ" เธอกลับหันมาถามชายหนุ่มร่างสูงที่ยืนข้าง ๆ

"ไม่" เขากัดกรามตอบ สีหน้าดูไม่สบอารมณ์ โมน่าเห็นก็ได้แต่หัวเราะในใจ

"เย็นนี้พี่จะมารับนะ" จู่ ๆ เขาก็เปลี่ยนสีหน้าแล้วหันมาพูดกับโมน่าท่าทางที่อ่อนโยน พร้อมกับวิสาสะจับมือโมน่าขึ้นมากุมให้อีกฝ่ายเห็น ชายตาโมน่าหันไปเห็นท่าทางของญิ๋งญิ๋งที่ดูไม่พอใจอย่างชัดเจน โมน่าก็ได้แต่แสยะยิ้มโดยไม่มีใครเห็น

"พี่โยชิ ญิ๋งญิ๋งไปเรียนก่อนนะคะ" ว่าจบ ก็สบัดบ๊อบเดินไปทันที พอญิ๋งญิ๋งเดินลับไปแล้วไคโตะจึงปล่อยมือโมน่า แล้วขอตัวกลับ ทิ้งโมน่ากับโยชิ ที่ยังยืนมองหน้ากันด้วยสายตาที่ดูสะใจ ทั้งสองพยักหน้าให้กันก่อนจะแยกย้าย