ตอนที่ 4 มีแผนชั่วแน่ ๆ

โมน่ายืนนิ่งคิ้วขมวดจ้องมองพี่ชายต่างมารดาด้วยท่าทางสงสัย

"พี่เห็นว่าเรียกคณะเดียวกับเธอน่ะ" คงเห็นสีหน้าคนเป็นน้อง เขาจึงอธิบายออกมาให้หายข้องใจ

"รู้จัก" โมน่าตอบกลับสั้น ๆ น้ำเสียงเรียบนิ่ง

"สนิทมั้ย" โยชิกล่าวถามอย่างใส่ใจ

"ไม่" เป็นปกติที่โมน่าจะไม่ค่อยสนทนากับพี่ชาย ถามคำตอบคำ ทำให้คนอยากรู้ตรงหน้ามีอาการหงุดหงิด

"ไม่เคยพูดคุยกันเลยเหรอ" พอสิ้นเสียง โมน่าก็ลอบหายใจเบา ๆ

"พี่คบกับเขาเหรอ" เธอย้อนถามกลับไป โยชิไม่ตอบเลือกที่จะเบือนหน้าหนี ด้วยแววตาที่ซับซ้อน

"พี่ว่าดูเธอแปลก ๆ" เขาหันกลับมาแล้วเอ่ยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

"แปลกยังไงคะ"

"การเจอกันมันดูเหมือนบังเอิญเกินไป" พี่ชายต่างบิดาก็ไม่ใช่คนโง่อยู่แล้ว เขาผ่านผู้หญิงมาเยอะ ไม่แปลกที่เขาจะระวังตัว

"พี่รู้จักคนชื่อไคโตะมั้ย" โมน่านึกขึ้นมาได้ว่าญิ๋งญิ๋งรู้จักกับไคโตะซึ่งเขาเรียนมหาลัยเดียวกับโยชิแถมยังคณะเดียวกันอีกด้วย

"ไอ้เชี่ยไคโตะ มันทำอะไรเธอ!" โมน่าส่ายหน้า แล้วพ่นหายใจอย่างเอือมระอากับอารมณ์ของพี่ชาย

"เขารู้จักกับญิ๋งญิ๋ง" พอพูดจบ โยชิก็กัดฟันกรอดกำหมัดแน่น

"เหอะ แบบนี้นี้เอง" คนเป็นน้องย่นคิ้วเข้ากันบาง ๆ จ้องมองพี่ชายอย่างงวยงง

"ไอ้ไคโตะแม่งต้องมีแผนชั่ว ๆ แน่...." โยชิมองมาที่คนตัวเล็ก แล้วกล่าวถามประโยคสุดท้าย

"...เธอรู้จักมันได้ไง" โมน่าก้มหน้างุด แย่แล้วไม่น่าพูดเลย ทำไงดี

"ญิ๋งญิ๋งแนะนำฉันไปเป็นติวเตอร์ให้เขา"

"ไม่ต้องไป!" พี่ชายต่างมารดาก็โพลงขึ้นทันที

"ไอ้เชี่ยนั้นไม่ใช่คนดี" โมน่าก้มหน้าแล้วกลั้นหัวเราะไว้ คนที่พูดเป็นคนดีงั้นดิ

"โมน่าไม่ไปหรอก" โยชิคลี่ยิ้มอย่างพอใจ

"ดีแล้ว คนบ้านนอกอย่างเธอไม่ทันคนอย่างไอ้ไคโตะหรอก" คำก็บ้านนอก สองคำก็บ้านนอก เธอได้ฟังจนชินแล้ว

"พี่ไม่ได้จะว่าเธอบ้านนอกนะ" คงมองเห็นว่าสีหน้าน้องสาว จึงรีบแก้ตัวทันที

"เหอะ..." โมน่าแค่นหัวเราะเบา ๆ

"...ไม่มีอะไรแล้วโมน่าไปล่ะนะ" เธอกำลังจะก้าวขาเดิน โยชิก็พูดขึ้น

"เดี๋ยวพี่จะไปพูดกับแม่ ให้เธอไปอยู่บ้านใหญ่" โมน่าชะงักฝีเท้า แล้วเอ่ยโดยไม่หันไปมอง

"ไม่ต้องหรอกค่ะ อยู่ที่ห้องพักแม่บ้านก็สบายดี" ว่าแล้วเธอก้าวขาเรียวเดินไป คนเป็นพี่ได้แต่มองแผ่นหลังน้องสาวแล้วถอนหายใจ เขาเองก็พยายามช่วยพูดแล้ว แต่แม่ของเขามีแต่อคติ เจ้ายศเจ้าอย่าง จนเขาเอือมระอา

คณะวิศวะ

ไคโตะ ธีร์ และเติ้ล ยืนพ่นควันสีขาวขุ่นกันที่หลังคณะ

"ไคโตะ มึงจะเอาจริงเหรอวะ" เติ้ลพ่นควันบุหรี่จนฟุ้งกระจาย แล้วพูดขึ้น

"....." ไคโตะกำลังอัดบุหรี่เข้าปอด แต่สายตาจ้องไปที่คนถาม

"กูสงสารน้องเขา"

"น้องเขาดูซื่อ ๆ นะ" อันนี้เป็นธีร์ที่พูดเสริมขึ้น

"แต่กูทำสัญญากับญิ๋งญิ๋งไว้แล้ว และตอนนี้เธอก็นำกูไปก้าวหนึ่งล่ะ" ไคโตะ ล้วงโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงขึ้นมาแล้วเปิดภาพในนั้นขึ้นโชว์ให้เพื่อนทั้งสองดู

"ตอนนี้ญิ๋งญิ๋งได้ไปเดทกับไอ้เชี่ยโยชิแล้ว" ทั้งธีร์ และเติ้ลรับมาดูแล้วคลี่ยิ้มบาง ๆ

"กูว่าเกมนี้มึงแพ้แน่" ธีร์เอ่ยพลางยื่นโทรศัพท์คืนไคโตะ

"ถ้าคิดว่าจะแพ้กูคงไม่ลงเล่น" ไคโตะพูดอย่างเชื่อมั่นอย่างสุดหัวใจว่าตนเองไม่มีทางแพ้

"น้องเขาไม่มีท่าทางสนใจอะไรมึงเลยนะ แถมยังไม่สนใจเป็นติวเตอร์ให้มึงด้วย" เติ้ลพูดขึ้น แต่ไคโตะดูไม่ร้อนใจ เขากระตุกยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

"อีกไม่นานหรอก" ไคโตะกับญิ๋งญิ๋งได้มีข้อตกลงกันว่า ไคโตะต้องทำให้โมน่าคนที่เธอเกลียดเสียการเรียน ส่วนญิ๋งญิ๋งต้องทำให้โยชิคนที่เขาไม่ชอบขี้หน้าต้องเสียใจเมื่อถูกคนที่รักหักอก

"มึง กับญิ๋งญิ๋งก็หาทำแต่เรื่องไร้สาระเนาะ" เติ้ลบ่นพึมพำพอได้ยิน

"กูรู้ว่ามึงชอบญิ๋งญิ๋ง ทำไมไม่บอกไปล่ะวะ" พอสิ้นเสียง ไคโตะก็ยืนนิ่งไปหลายนาทีในหัวราวกับคิดอะไรบางอย่างก่อนจะพูดขึ้น

"กูยังไม่พร้อม" ไม่ใช่เพราะเขาไม่พร้อมแต่เขาไม่กล้า ไม่กล้าที่จะบอกความในใจกับญิ๋งญิ๋ง กลัวว่าเธอไม่ได้คิดเหมือนเขา สุดท้ายจะทำให้เธอหายไป

......

ตอนนี้โมน่าพาโบว์มายังหน้าบริษัท novano ตามที่ประธานสาวนัดแนะให้มาพูดคุยรายละเอียดการว่าจ้าง

"คนญี่ปุ่น?" โมน่าย่นคิ้วบาง ๆ เมื่อชื่อรองของบริษัทที่ติดอยู่เป็นภาษาญี่ปุ่น

"เขาว่ากันว่าท่านประธานเป็นลูกเสี้ยวไทยญี่ปุ่น" โบว์แอบกระซิบเบา ๆ โมน่าผงกหัวเข้าใจ แต่รู้สึกตงิด ๆ ใจอย่างบอกไม่ถูก

ทั้งโมน่า ทั้งโบว์เดินเข้าไปในบริษัทยังคงแต่งกายชุดนักศึกษา ทั้งสองเดินไปที่เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์

"มาพบท่านประธานค่ะ" โมน่าพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพ

"นัดไว้หรือเปล่าคะ" โมน่าผงกหัวแล้วคลี่ยิ้ม

"ชื่ออะไรคะ"

"โมน่าค่ะ" จากนั้นพนักงานประชาสัมพันธ์ก็ยกหูโทรศัพท์

จนกระทั่งผ่านไปไม่กี่นาที พนักงานก็ให้นักศึกษาสาวทั้งสองขึ้นไปที่ห้องประธานสาวได้ทันที โดยมีคนนำทางไป

ก๊อก ก๊อก เลขาหน้าเป็นคนรับช่วงต่อ เธอพาโมน่ากับโบว์ไปถึงหน้าแล้วเคาะประตูเบา ๆ

"ท่านประธานคะ นักศึกษาที่นัดไว้มาแล้วค่ะ"

"เข้ามาค่ะ" น้ำเสียงหวานขานรับออกมา เลขาก็เปิดประตูให้หญิงสาวทั้งสองเข้าไป

โมน่าก้าวขาเข้าไปด้วยใน สายตาก็แอบกวาดมองสำรวจไปรอบ ๆ ห้องแว๊บหนึ่งก่อนจะมองไปยังที่นั่งประจำตำแหน่ง ก็พบกับประธานสาวสวยคลี่ยิ้มให้ทั้งคู่ ก่อนจะลุกขึ้น แล้วผายมือไปที่โซฟาริมห้อง

"นั่งก่อนจ้ะ" เธอดูเป็นกันเองมาก โมน่ากับโบว์ต่างพากับคลี่ยิ้มแล้วนั่งลงที่โซฟาหรู ในขณะที่ประธานสาวก็มานั่งตรงข้ามพวกเธอ

"มากันยังคะเนี่ย"

"นั่งรถเมล์มาค่ะ" โบว์เป็นคนตอบ ในขณะที่ประธานสาวมีสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย

"รถเมล์?" เธอพึมพำเบา ๆ ด้วยใบหน้าจากที่ประหลาดกลับกลายเป็นตื่นเต้น คงไม่เคยนั่งสินะ โมน่าคิดในใจ โมน่ากวาดสายตามองไปนังโต๊ะทำงานก็สะดุดตาทันที เมื่อเห็นกรอบรูปตั้งอยู่บนชั้นติดผนัง จู่ ๆ เธอก็ฉุกคิดขึ้นอะไรบางอย่าง ระหว่างที่ประธานสาวกำลังหยิบเอกสาร เลขาก็เดินเข้ามาเสิร์ฟน้ำและของว่าง

"ขอบคุณค่ะ" โมน่ากับโบว์ต่างกล่าวขอบคุณอย่างยินดี หลังจากก็เริ่มพูดคุยรายละเอียด

"คือ น้องชายพี่กำลังหาคนติววิชาที่เขาไม่ถนัด จึงขอร้องให้พี่ช่วยหาคนน่ะ"

"น้องชายพี่อายุเท่าไหร่คะ" เป็นโบว์ที่ถาม เพราะโมน่ารู้แล้วว่าน้องชายที่พูดถึงนั่นคือ 'ไคโตะ' เพราะกรอบรูปนั่นมีเขาอยู่ในรูปภาพนั้นด้วย

"22 จ้ะ" โมน่าคลี่ยิ้มบาง ๆ แต่ทางโบว์กลับทำดูแปลกใจ เธอไม่เห็นรูปภาพที่เป็นหนุ่มวิศวะสินะ

"เรียนวิศวะ...." ประธานสาวเอนหลังพิงพนักโซฟาก็จะลอบหายใจเบา ๆ

"....เขาระบุมาว่าต้องเป็นน้อง โมน่า" เธอกล่าวด้วยสีหน้าดูลำบากใจ ในขณะโมน่าเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่างมากขึ้นล่ะ

โบว์สะกิดที่แขนโมน่าด้วยความไม่เข้าใจ โมน่าจึงตบไปที่มือเธอเบา ๆ ก่อนจะฟังรายละเอียดค่าจ้าง เวลาทำงาน บลา ๆ จริง ๆ แล้วข้อเสนอที่เอ่ยมาดีมาก ๆ ถ้ารับงานนี้โมน่าสามารถลาออกจากงานพาท์มไทม์ที่ทำอยู่สามทีได้เลย แต่ก็ยังตงิดในใจ

"โมน่าขอคิดดูก่อนนะคะ"

"อืม..พี่จะรอคำตอบ" โมน่ายิ้มหวานแล้วพาโบว์ออกมาจากห้องประธาน

ระหว่างที่ทั้งสองยืนรอลิฟต์ก็มีพนักงานสาวคนหนึ่งเดินมารอด้วย เธอสำรวจนักศึกษาสาวทั้งสองแล้วเอ่ยถาม

"น้องมาทำอะไรกันเหรอคะ"

"ท่านประธานนัดมาคุยรายละเอียดการจ้างงานค่ะ" โบว์ตอบ พนักงานสาวทำหน้ามึนงง

"งานอะไรหรือคะ"

"ติวเตอร์" พนักงานได้ฟังแล้วก็ผงกหัว

"คงไม่ได้ใช่มั้ย เพราะคุณไคโตะระบุเลยว่าต้องเป็นน้องที่มาจากมหาลัย sc คณะนิเทศ ชื่อว่า อะไรนะ โม..โมน่า ใช่แล้วโมน่า" โบว์กุมมือฉันแน่นไม่พูดอะไร

"สงสัยคุณไคโตะคงจะชอบน้องโมน่าคนนั้นมาก