5 สามข้อห้าม (1)

5

สามข้อห้าม

ฉันสับสน... แต่ทว่าการปรากฏตัวของโลมาในตอนที่ปลาวาฬเดินลงจากเวทีมาพอดี ก็ทำให้ความรู้สึกของฉันดับวูบไปราวกับถูกปิดสวิตซ์ พอเห็นหน้าเพื่อน ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีมันก็ทำให้ฉันคิดได้ว่าตัวเองไม่ควรเลยเถิดไปมากกว่านี้

ฉันกับปลาวาฬ มันควรจะจบลง และเราสองคนควรจะอยู่ในสถานะพี่สาวกับน้องชายเท่านั้น

โลมาทิ้งตัวลงข้างฉันตามเดิม แต่ที่ไม่เหมือนเดิมก็คือสีหน้าของยัยนั่นบูดบึ้งสุดๆ ฉันเพิ่งสังเกตเห็นในตอนนี้เองว่าโลมาตาแดงก่ำ เธอคงเพิ่งผ่านพ้นการร้องไห้มาหมาดๆ

“แกโอเคมั้ยเนี่ย”

ฉันถามด้วยความเป็นห่วง เพราะรู้ดีว่าพี่หมิงแฟนเธอไม่ชอบให้โลมาออกมาเที่ยวกลางคืนเท่าไหร่ เขาเป็นผู้ชายขี้หึงสุดๆ เป็นหนึ่งในประเภทที่ฉันอยากหลีกเลี่ยงตลอดกาล

แต่ตอนนี้ที่อยากหลีกเลี่ยงมากที่สุด ก็คงหนีไม่พ้นผู้ชายชื่อ ‘ปลาวาฬ’ ที่เอาแต่นั่งมองหน้าฉันอยู่ได้นี่แหละ

“ฉันโอเค”

“แต่สีหน้าแกมัน...”

“ไม่มีอะไรหรอกน่า น้อง เอา Gold Label มาขวดนึง” โลมาตอบฉัน ก่อนหันไปเรียกพนักงานมารับออเดอร์เป็นเครื่องดื่มมึนเมาจนฉันกับปลาวาฬหันมามองหน้ากัน “มิกเซอร์ไม่ต้อง”

“นี่โลมา”

“กึ่มๆ ก่อนนะ ค่อยไปแดนซ์”

“โทษทีครับ ช่วยยกเลิกให้ทีนะ”

ในขณะที่ฉันกับโลมายังพูดคุยกันไม่รู้เรื่อง ปลาวาฬก็หันไปยกเลิกออเดอร์จากพนักงานคนเดิม โดยไม่ลืมให้ทิปไปนิดหน่อยโทษฐานที่ทำให้เสียเวลา โลมาที่เห็นว่าน้องชายตัวเองขัดใจ ก็เริ่มโวยวาย

“ฉันเรียกแกมาเลี้ยงนะปลาวาฬ ไม่ได้เรียกให้มาเป็นพ่อ มีหน้าที่จ่ายก็จ่ายไปสิ จะมาห้ามโน่นห้ามนี่ทำไม”

“ถ้าพี่อยากกินจริงๆ ผมไม่ห้าม แต่ต้องไม่ใช่อารมณ์นี้”

“แกจะไปรู้อะไร”

“ก็ถ้าพี่ไม่เล่า ผมกับพี่อลิสจะรู้ได้ไงล่ะครับ” ปลาวาฬเถียงคำไม่ตกฟาก

“ไอ้ปลาวาฬ!”

“คร้าบ~”

“กลับๆ ไปเลยป่ะ ฉันจะไปต่อกับอลิส”

“อะไรเนี่ย ตอนต้องการตัวก็เรียกมา พอหมดประโยชน์ก็ขับไล่ เห็นผมเป็นตัวอะไรครับ” ปลาวาฬตอบพี่สาวตัวเอง แต่สายตาตัดพ้อคู่นั้นกลับจ้องมองมาทางฉัน และจงใจใช้คำพูดพวกนั้นต่อว่าฉันกลายๆ

อะไรยะ เมื่อคืนฉันไม่ได้เรียกนายมาซักหน่อย ถึงแม้ว่าตอนท้ายฉันจะขับไล่อย่างไม่ใยดีก็เถอะ

ฉันถลึงตาใส่เขา หมอนั่นก็เลยเงียบกริบ แต่ก็ยังไม่วายทำหน้างอนๆ ใส่ จนฉันต้องเบะปากตอบกลับ ก่อนจะหันมาสอบถามเพื่อนสนิทถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้น โดยที่ยัยโลมายอมเล่าเรื่องทุกอย่าง ผ่านห้วงอารมณ์ที่หงุดหงิดสุดๆ

“พี่หมิงชวนฉันไปดินเนอร์ แต่ฉันนัดกับแกไว้ก่อนแล้ว ไม่อยากเบี้ยวนัดซ้ำสอง ก็เลยโกหกไปว่าไม่ค่อยสบาย อยากเข้านอนแต่หัววัน ตอนที่เขาโทรมา ฉันก็พูดว่าฉันหลับไปแล้ว แต่แกรู้ไหม! พี่หมิงเขายืนอยู่หน้าบ้าน หลังจากที่ป๊าเพิ่งจะบอกเขาว่าฉันออกไปเที่ยวกลางคืน”

“โห ป๊า... ฮ่าๆ”

ปลาวาฬพูดแทรกขึ้นมาติดตลก จนโลมาหันขวับไปมองค้อนน้องชายตัวเองที่หัวเราะไม่ดูเวล่ำเวลา ก่อนจะหันกลับมาเล่าต่อ

“พี่หมิงเขาก็เลยโกรธฉันไง หาว่าฉันโกหกตลบตะแลง เขารับไม่ได้”

“เป็นผมก็รับไม่ได้นะ”

“ไอ้วาฬ!” คราวนี้โลมาตะคอกใส่ แต่ดูเหมือนหมอนั่นจะไม่ได้หวาดกลัวเลยสักนิด แถมยังโต้กลับในแบบที่คนฟังอย่างโลมาสะอึกเสียอีก

“ก็มันเรื่องจริงนี่ พี่โลมาโกหกเขาไม่พอ ยังเอาเรื่องเจ็บป่วยมาอ้าง คนเขาเป็นห่วง ตามมาเยี่ยมถึงบ้าน สุดท้ายเป็นไง แจ็คพ็อต!”

“แกนี่มัน!” โลมาหยิบฝาขวดน้ำขว้างใส่เขา แต่ปลาวาฬหลบได้ และก็ยังไม่ยอมหยุดพูด

“แล้วไงต่อล่ะ ให้ผมเดานะ พอแฟนพี่โวยวายมากๆ พี่ก็เลยโวยวายกลับ แล้วก็กลบเกลื่อนด้วยการทำเป็นพูดบอกเลิก”

“เฮ้ย รู้ได้ไงวะ”

“ก็นิสัยผู้หญิง” ปลาวาฬทำหน้ามั่นใจสุดฤทธิ์ “แล้วอย่าบอกนะว่าที่ร้องไห้กลับมาเนี่ย เพราะทางนั้นดันตอบตกลงเหมือนกัน”

“ไอ้วาฬ! แกเป็นพ่อมดปลอมตัวมาใช่มั้ย! กรี๊ด ฉันเกลียดแก!” โลมาเริ่มคลุ้มคลั่งที่โดนปลาวาฬรู้ทันไปซะทุกอย่าง จึงระดมหยิบข้าวของบนโต๊ะขว้างปาใส่เขา

แต่ถึงอย่างนั้นปลาวาฬก็ยังคงนิ่ง และถือโอกาสตอบคำถามยัยโลมาให้กระทบฉัน จนสะดุ้งสะเทือนไปถึงดวงดาว!

“เหอะ ถ้าผมเป็นพ่อมดจริง ผมก็เสกให้ใครบางคนรับรักผมไปนานแล้วสิ”

“!!!”

ให้ตายเถอะ...!

สรุปว่าอาหารมื้อนี้เต็มไปด้วยความโศกเศร้าของยัยโลมา ฉันเองก็พลอยซึมกะทือไปด้วย จะมีก็แต่ปลาวาฬนั่นแหละที่ไม่รู้ร้อนรู้หนาวอะไร เขาหลบออกไปคุยโทรศัพท์ด้วยซ้ำ จนโลมายังบ่นว่าปลาวาฬเป็นน้องชายที่ไม่เคยมีความเป็นห่วงเป็นใยพี่สาวตัวเอง!

“ฉันอกหัก มันยังมีหน้าออกไปคุยโทรศัพท์ได้อีกนะ คุยกับผู้หญิงคนเมื่อคืนหรือเปล่าก็ไม่รู้ เชอะ คอยดูเถอะ กลับมาจะสาวให้หมดเลยว่าเมื่อคืนไปทำอะไร ที่ไหน กับใคร!”

เอ่อ... ไม่ดีมั้งคุณเพื่อน

“แกต้องช่วยฉันนะอลิส”

“ช่วยอะไรล่ะ” ฉันถามเสียงสั่น เกิดมาไม่เคยมีความลับกับยัยนี่เลยนะ พูดจริง

“ก็ช่วยสืบเรื่องของปลาวาฬไง”

“ปลาวาฬโตแล้ว แกปล่อยๆ มันไปเหอะ” ฉันรีบบ่ายเบี่ยงทันที

“ไม่ได้หรอก ฉันหวง” โลมาเองก็รีบโต้กลับ “ฉันอยากให้ปลาวาฬได้เจอกับผู้หญิงดีๆ ที่คู่ควร น้องชายฉันเลอค่าแค่ไหน แกก็รู้ ถ้ามาเจอพวกสาวแก่แม่ม่ายสอยไป จะทำไงล่ะ ผู้หญิงสมัยนี้ยิ่งชอบกินเด็กอยู่ด้วย”

คำพูดที่ไม่ได้คิดอะไรมากไปกว่าการหวงน้องชายของโลมาทำให้ฉันสะอึก และถ้ายัยนั่นเหลือบมามองฉันสักนิด เธอคงเห็นชัดเลยล่ะว่าใบหน้าของฉันซีดเผือดขนาดไหน ฉันเคารพตัวเองมากพอที่จะคิดว่าฉันก็เลอค่า แต่แบบ... ไอ้คำว่าสาวแก่เนี่ย ฉันปฏิเสธไม่ได้เลยไง

เพราะยังไงซะ ฉันก็อายุมากกว่าปลาวาฬตั้งสี่ปี

แต่เดี๋ยวก่อน ทำไมฉันต้องไปคิดอะไรให้มันวุ่นวายด้วยล่ะ! ฉันไม่ได้คิดจะคบกับเด็กนั่นเสียหน่อย!

“มาแล้วเหรอ ไอ้ตัวดี!”

เมื่อปลาวาฬเดินกลับเข้ามาที่โต๊ะ โลมาก็พูดกระแทกเสียงใส่ แต่พอเห็นว่าเขาไม่ได้มาคนเดียว หากแต่มีผู้ชายตัวสูงในชุดสูทเต็มยศเดินตามเข้ามาด้วย ก็ทำให้ทั้งฉันและโลมาถึงกับอึ้งไปตามๆ กัน

“พี่หมิง...”

โลมาทักขึ้นก่อน ตามด้วยฉันที่ยกมือไหว้ผู้บริหารใหญ่แห่งบริษัทโทรคมนาคม ที่ฉันทำงานอยู่ด้วยท่าทีตั้งตัวไม่ทัน นี่อย่าบอกนะว่าที่ปลาวาฬหายไปนานสองนาน ที่แท้ก็โทรตามแฟนพี่สาวให้มาเคลียร์กันให้รู้เรื่องน่ะ

“มาทำไมคะ!”

“พี่คิดว่าเรามีเรื่องต้องคุยกัน” พี่หมิงของโลมาตอบกลับเสียงเรียบ ท่าทางภูมิฐานของเขาทำให้บรรยากาศในตอนนี้อึมครึมไปหมด

“แต่โลมาไม่มีอะไรจะคุย เราเลิกกันแล้ว พี่หมิงพูดเอง”

“นั่นเพราะโลมายื่นข้อเสนอไม่ใช่เหรอ”

“แต่พี่หมิงก็ไม่ปฏิเสธนี่!” โลมาขึ้นเสียง หล่อนยกมือกอดอกแล้วหันหน้าไปอีกทางราวกับเด็ก “พี่หมิงอยากเลิกกับโลมาอยู่แล้ว แค่รอให้โลมาเป็นฝ่ายพูดก่อนใช่มั้ยล่ะ”

“น้องโลมา...” คราวนี้บอสใหญ่ของฉันถึงกับลากเสียง “พี่ไม่เคยคิดแบบนั้น”

“ไม่รู้ล่ะ แต่โลมาจะเลิก”

“พี่ขอโทษ”

“ไม่รู้ไม่ชี้!”

“เอ่อ...” ฉันขัดขึ้น เพราะเริ่มทำตัวไม่ถูก หันไปมองปลาวาฬตัวต้นคิด หมอนั่นก็ได้แต่ยักไหล่ไปมาเพราะไม่รู้จะทำอะไรได้ดีไปกว่านี้เช่นกัน

เพราะแบบนั้น ฉันก็เลยต้องเป็นฝ่ายตัดสินใจด้วยตัวเอง

“โลมา ถ้างั้นฉันกลับก่อนนะ ฉันเพิ่งขึ้นได้นึกว่าวันนี้มีธุระ แกก็เคลียร์กับพี่หมิงให้รู้เรื่องล่ะ”

“แกจะทิ้งฉันไม่ได้นะอลิส!” โลมารีบหันมาคว้ากระเป๋าฉันไว้ พร้อมกับเบะปากหน้าสงสารจนฉันใจอ่อน

แต่พอพี่หมิงนั่งลงข้างกายและคว้าร่างหล่อนไปกอดเท่านั้นแหละ ยัยเพื่อนบ้านั่นก็กลับคำเฉยเลย!

“เอ่อ... แก... กลับดีๆ นะ”

โอ๊ย! ฉันมีเพื่อนแสนดีจริงๆ เลยเนอะ!

“จริงสิ แกไม่มีรถนี่นา จอดทิ้งไว้ที่ผับไม่ใช่เหรอ งั้นเอางี้ ให้ปลาวาฬไปส่ง”

ข้อเสนอของยัยโลมาทำให้ฉันอยากจะเอากระเป๋าทุบหัวเธอให้มันรู้แล้วรู้รอด ก็พูดเองอยู่หยกๆ ว่ากลัวสาวแก่มาคาบไป แล้วนี่เล่นทิ้งน้องชายตัวเองไว้กับฉัน หล่อนไม่คิดว่าเป็นการฝากปลาย่างไว้กับแมวบ้างเลยหรือไงยะ!

ปลาวาฬเองก็เถอะ พอพี่สาวสั่งการออกมาแบบนั้น เขาก็ยิ้มกริ่มพลางส่งสายตาเจ้าเล่ห์มาให้ แถมยังคว้ากระเป๋าสะพายของฉันไปถือไว้เป็นตัวประกันอีกต่างหาก ทั้งสีหน้าและท่าทางที่ดูกระตือรือร้นผิดปกติของเขาทำให้ฉันคิดได้ว่าทั้งหมดนี่ต้องเป็นแผนการของเขาแน่นอน!