3 การตัดสินใจที่ผิดพลาด (2)

“อื้อ...”

แสงแดดในตอนเช้าที่ลอดผ่านหน้าต่างบานกว้าง ทำให้ฉันถึงกับร้องครางอย่างหงุดหงิด ก่อนพยายามดึงผ้าห่มผืนหนาขึ้นมาคลุมโปงเอาไว้เหมือนทุกที แต่ทว่าคราวนี้มันกลับหนักอึ้งและยากที่จะขยับเขยื้อนอย่างบอกไม่ถูก ฉันหงุดหงิดสุดๆ ถึงกับต้องลุกขึ้นมาดูต้นตอของเรื่อง ก่อนจะพบว่าสาเหตุที่ทำให้ผ้าห่มหนักอึ้งกว่าทุกที ก็เพราะมีร่างของผู้ชายคนหนึ่งนอนทับไว้นั่นเอง

แต่เอ๊ะ!

เดี๋ยวนะ!!

ผู้ชายที่เปลือยท่อนบนและสวมเพียงกางเกงบ๊อกเซอร์ตัวเดียว ที่นอนอยู่ข้างเรือนกายเปลือยเปล่าของฉันนี่มันปลาวาฬไม่ใช่เหรอ!?

ฉันตาสว่างขึ้นมาทันที อารมณ์ง่วงงันและหงุดหงิดหายไปเป็นปลิดทิ้ง เหลือไว้เพียงแต่ความสับสน มึนงง กับสถานการณ์ตรงหน้า ปลาวาฬนอนอยู่บนเตียงฉัน และร่างกายของเขาก็แดงช้ำไปทั้งตัว นี่มันหมายความว่ายังไงเนี่ย!

ในตอนนั้นเองที่สติและความทรงจำของฉันย้อนกลับมา ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนฉายซ้ำชัดเจนราวกับมีใครมาเปิดวิดีโอให้ดูก็ไม่ปาน ฉันเห็นทุกอย่างโดยละเอียด ปลาวาฬและฉันผลัดกันสร้างภาพยนตร์รักร้อนแรงบนโซฟากำมะหยี่สีแดงสดโดยไม่มีใครยอมใคร

ให้ตาย! เธอทำอะไรลงไปเนี่ยยัยอลิส!

ฉันทึ้งผมตัวเองอย่างหงุดหงิด เธอมันบ้าไปแล้วอลิส กลืนน้ำลายตัวเองแท้ๆ ฉันไม่น่าปล่อยให้อารมณ์อยู่เหนือเหตุผลเลย ไม่สิ...ฉันคิดว่าเป็นเพราะตัวเองเมามากต่างหาก ปลาวาฬเองก็ด้วย เขาเมาจนเสียสติไปหมด

โอ๊ย! ก็ได้ๆ! ฉันยอมรับว่ากำลังหลอกตัวเองอยู่ โอเค ฉันและปลาวาฬเมาก็จริง แต่การกระทำของเราทั้งคู่ในตอนนั้นยังเต็มเปี่ยมไปด้วยสติสัมปชัญญะและความรู้สึกผิดชอบชั่วดี ทว่าเราทั้งคู่ก็เลือกที่จะสลัดมันทิ้งไป และปล่อยให้อารมณ์อยู่เหนือทุกสิ่งอย่าง ฉันลบภาพอเล็กซ์และโลมาออกไปเองล่ะ ตอนที่ฝ่ามือหนาของเขาสัมผัสเรือนร่างฉัน ก่อนจะยอมให้ทุกอย่างเลยเถิดไป

ปลาวาฬทำให้ฉันมีความสุขมากก็จริง แต่พอมาถึงตอนนี้ ฉันกลับรู้สึกแย่ยังไงก็ไม่รู้

ฉันถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ พลางลอบมองใบหน้าขาวใสของเด็กหนุ่มที่นอนหลับไม่รู้เรื่องรู้ราวอยู่บนเตียงนอนของฉัน นัยน์ตาสีดำที่ฉันพูดเสมอว่าเจ้าเล่ห์ถูกปิดลงโดยมีแพขนตาทาบทับไว้จนดูไร้พิษสง ปลาวาฬในตอนนี้เหมือนลูกแมวตัวน้อยๆ น่าเอ็นดู จนไม่น่าเชื่อว่าเขาคือปลาวาฬคนเดียวกับที่รุกรานฉันอย่างชำนาญเมื่อคืนนี้

สองแก้มของเขามีเลือดฝาด ตามลำตัวก็มีร่องรอยแดงช้ำจากผลงานของฉันเต็มไปหมด ไม่น่าเชื่อเลย...ฉันรุนแรงขนาดนั้นเลยสินะ ผิวกายขาวๆ ของเขาเป็นจ้ำจนดูน่ากลัวเหลือเกิน แต่เอาเข้าจริง...ปลาวาฬเองก็รุนแรงไม่ต่างกัน เพียงแต่ว่าเขาเป็นสุภาพบุรุษพอที่จะไม่ทิ้งร่องรอยใดๆ ให้ฉันบอบช้ำและดูไม่ดี ฉันควรขอบคุณและขอโทษเขาสินะ เฮ้อ...

ฉันถอนหายใจเฮือกที่สอง ก่อนลุกออกจากเตียงเพื่อไปอาบน้ำแต่งตัว เพราะนี่ก็ปาเข้าไปสิบโมงกว่าแล้ว ป่านนี้พวกอเล็กซ์และเพื่อนคนอื่นๆ น่าจะตื่นกันหมด ฉันต้องมานั่งคิดอีกว่าจะให้ปลาวาฬออกจากห้องนอนของฉันได้ยังไงโดยไม่มีใครสังเกตเห็น

แต่พอฉันลุกขึ้น มือหนาแข็งแรงของปลาวาฬก็เอื้อมมาฉุดรั้งไว้ จนร่างบอบบางของฉันล้มลงบนเตียงอีกรอบ พอหันไปมองก็เห็นว่าเขายังคงหลับตา แต่ริมฝีปากสวยนั้นยิ้มกริ่มอย่างพึงพอใจ

“อรุณสวัสดิ์ครับ...”

ก่อนจะเอ่ยทักออกมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่าอย่างคนยังไม่ตื่นดี

และถึงแม้คำพูดเขาจะน่าเอ็นดู แต่มันไม่ใช่เวลาที่เหมาะสม อันที่จริงปลาวาฬไม่ควรจะยังอยู่ในห้องนอนของฉัน บนเตียงฉัน และมาพูดอรุณสวัสดิ์แบบนี้หรอก!

“ถ้าตื่นแล้วก็รีบๆ ออกไปซะ”

ฉันบอก พลางสะบัดมือออก และนั่นก็ทำให้เด็กน้อยลุกขึ้นนั่งและกอดหมอนข้างจ้องมองฉันตาปริบๆ

“โธ่...”

“ไม่ต้องมาโธ่เลย!” ฉันยังคงดุ “อันที่จริงนายควรจะออกไปตั้งแต่เมื่อคืน!”

“ก็ผมเหนื่อยนี่...” ปลาวาฬทำเสียงออดอ้อนทั้งๆ ที่ยังงัวเงีย เขากอดหมอนข้างไว้แน่นก่อนพยายามทิ้งตัวลงไปนอนอีกรอบ

แต่ฝันหรือเปล่า! ฉันไม่ให้นายอยู่ที่นี่อีกแล้วนะ!

“ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้ ปลาวาฬ!”

“ฮือ... L”

“อย่ามาร้องไห้!” ให้ตายเถอะ ปลาวาฬทำให้ฉันเหมือนแม่ที่กำลังปลุกลูกชายไปโรงเรียนไม่มีผิด “ลุกไปแต่งตัวแล้วออกจากห้องฉันเดี๋ยวนี้”

“ขอนอนต่ออีกชั่วโมงไม่ได้เหรอครับ” เขาต่อรอง

“ไม่ได้” แต่ฉันก็ไม่ยอมอยู่ดี

ฉันฉุดดึงปลาวาฬที่ตัวอ่อนตัวโยนให้ลุกขึ้น แต่ก็ไม่มีทีท่าว่าจะสำเร็จ หมอนั่นเป็นฝ่ายรั้งฉันให้ล้มตัวลงนอนทับเขาด้วยซ้ำ จนฉันต้องขืนตัวออกมาอย่างยากลำบาก ไหนบอกว่าเหนื่อยไง คนเหนื่อยที่ไหนเขาจะมีเรี่ยวแรงเยอะขนาดนี้ยะ!

“ลุกขึ้นเลยนะ ถ้าอเล็กซ์มาเห็นจะทำไง เดี๋ยวก็เป็นเรื่อง”

ฉันยกน้องชายมาขู่ และไอ้น้องบ้านั่นก็ตายยากเหลือเกิน! ถึงได้มาเคาะประตูห้องนอนฉันทันทีหลังจากที่เพิ่งจะพูดประโยคนั้นจบ!

“เจ้! ตื่นยัง”

ฉันสะดุ้งเฮือก! ในขณะที่ปลาวาฬเพียงแค่หรี่ตามองอย่างมึนงง จนฉันต้องเป็นฝ่ายลุกขึ้นก่อนและรีบหยิบเสื้อคลุมอาบน้ำมาสวมร่างตัวเองไว้ พร้อมกับเดินไปหยิบเสื้อผ้าของปลาวาฬที่พาดทิ้งไว้บนโซฟามาส่งให้เขาที่ยังคงนั่งนิ่งราวกับไม่สะทกสะท้านอะไร

“ไปแอบเร็วเข้า”

ฉันกระซิบด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น เพราะเสียงเคาะประตูของอเล็กซ์ดังถี่ขึ้นทุกที เมื่อคืนฉันไม่ได้ล็อกห้องด้วย ถ้าไอ้น้องเวรนั่นโผล่เข้ามาตอนนี้ล่ะก็ ทุกอย่างจบ!

แต่ปลาวาฬก็ยังทำหน้าเหวอ...

“แอบทำไมครับ”

โอ๊ย! ฉันจะบ้า! ถามมาได้ว่าแอบทำไม ก็แอบเพราะฉันไม่อยากให้อเล็กซ์รู้ว่าฉันแอบมีอะไรกับเพื่อนเขาอีกแล้วน่ะสิ!

ฉันขี้เกียจจะอธิบาย ก็เลยบีบบังคับเขาด้วยการดันร่างสูงนั้นให้ลุกขึ้น และเดินวุ่นไปมาอยู่ในห้องเพื่อหาหลุมหลบภัย และเพราะห้องนอนฉันไม่ได้มีห้องน้ำในตัว ฉันจึงต้องพาเขาไปหลบในตู้เสื้อผ้า แต่ให้ตายเถอะ ลำพังแค่ชุดแต่งกายของฉันมันก็ล้นปริจนปิดประตูไม่ได้อยู่แล้ว ขืนยัดปลาวาฬตัวโตๆ ลงไป คงพังพินาศ!

ฉันจึงดึงร่างเขาให้ไปหลบหลังโซฟา แต่ให้ตาย! ปลาวาฬตัวสูงเวอร์ ขนาดฉันจับเขาก้มตัวลง ก็ยังมีบางส่วนเล็ดลอดออกมาอย่างเห็นได้ชัดเลย

“ใต้เตียง!” ฉันออกคำสั่ง เพราะนั่นเป็นที่เดียวที่จะหลบซ่อนได้

“หะ... หา... ใต้เตียงเนี่ยนะครับ มัน...”

“ไม่ต้องพูดมากเลย รีบมุดไปเร็วๆ” ฉันตัดบท พลางออกแรงกดให้ปลาวาฬก้มลงใต้เตียงอย่างลำบากลำบน

จะบ้าตาย! ต่อจากภาพยนตร์รักร้อนแรงเมื่อคืนนี้ ฉันก็ต้องมารับบทเป็นผู้หญิงที่กำลังซ่อนชู้หรือไงเนี่ย! กรี๊ด!!

“เจ้! ทำไรอยู่เนี่ย เปิดประตูดิ”

เสียงของอเล็กซ์ดังขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อฉันเห็นกับตาว่าปลาวาฬซ่อนตัวมิดชิดแล้ว ก็รีบเดินไปเปิดประตูให้น้องชายด้วยอาการกระตุกเกร็ง

“มีอะไร” ฉันพูดลอดบานประตูที่เปิดแง้มไว้นิดหน่อย

แต่ก็เหมือนเคยนั่นล่ะ อเล็กซ์ชอบผลักมันออกให้ประตูเปิดกว้างเพื่อตรวจตราห้องฉันอยู่เรื่อย

“มีอะไร อเล็กซ์!”

ฉันกลัวน้องชายจับได้ ก็เลยแสร้งทำเป็นดุและทำหน้าไม่พึงพอใจ จนมันที่ทำท่าจะก้าวเข้ามาในห้องพักของฉันหยุดชะงัก

“ปลาวาฬ...”

“ทำไม!?”

“มันกลับไปตอนไหน เจ้รู้หรือเปล่า”

ตอนแรกฉันนึกว่าอเล็กซ์ระแวง แต่จริงๆ ไม่ใช่ เขาแค่มาถามหาก็เท่านั้นแหละ โชคดีที่คนกินปูนอย่างฉันไม่ร้อนท้อง ก็เลยรีบโกหกออกไป

“กลับไปตั้งแต่ตอนตีสามแล้ว นายมัวแต่นอนเองนี่”

“เหรอ” อเล็กซ์พึมพำ “แต่รองเท้ามันยังอยู่เลยนะ”

กรีดร้อง! ฉันอยากจะเอาหัวโหม่งโคมไฟตายให้รู้แล้วรู้รอด!

แต่ในขณะที่ฉันยังหาทางแก้ไม่ได้อยู่นั้น อเล็กซ์ก็พูดเองเออเองเสร็จสรรพ

“สงสัยจะเมาจนลืม ไม่เป็นไร เดี๋ยวค่อยเอาไปให้มันที่บ้าน”

ฉันลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก

“เออเจ้ เดี๋ยวผมออกไปข้างนอกนะ พวกไอ้นัทมันกลับไปหมดแล้วล่ะ”

“จะไปข้างนอกน่ะ ทำความสะอาดแล้วเหรอ” เพื่อความแนบเนียนสุดขีด ฉันจึงต้องเล่นบทพี่สาวจอมโหดอีกครั้ง อเล็กซ์ที่ไม่ได้เอะใจอะไรตั้งแต่แรก จึงรีบจรลี

“เอาไว้กลับมาค่อยเก็บน่า ไปก่อนนะเจ้ เจอกันตอนเย็นๆ บาย~”

“นี่!”

ปัง!

ทันใดนั้นประตูห้องฉันก็ถูกปิดลง พร้อมๆ กับที่ปลาวาฬกำลังมุดออกมาจากใต้เตียง ฉันหันกลับมามองเขา เห็นรอยยิ้มพิมพ์ใจแต่งแต้มทั่วใบหน้า ปลาวาฬอารมณ์ดีเสมอ ขนาดว่าตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ เขาก็ยังยิ้มออก

“ไม่มีใครอยู่แล้ว งั้นผมขอนอนต่อนะครับ”

“ไม่ได้นะ!”

แต่ถ้อยคำห้ามปรามของฉันไม่เกิดประโยชน์ เพราะนอกจากปลาวาฬจะไม่รับฟังแล้ว เขายังโยกศีรษะไปมาอย่างล้อเลียนอีกด้วย ร่างสูงทิ้งตัวลงนอนโดยไม่สนใจอะไรอีก ฉันจึงได้แต่ถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน พร้อมกับบ่นเพียงลำพังว่า... ไม่น่าเลยจริงๆ

ฉันไม่น่าเผลอไปมีอะไรกับผู้ชายตัวแสบแบบปลาวาฬเลย!

เขาทำให้ฉันพ่ายแพ้หมดรูปทุกที!