ตอนที่ 1

ติ้ง ติ่ง ติง ติ้ง…

เสียงโทรศัพท์มือถือดังขัดจังหวะการข้ามถนนของหญิงสาวชื่อ ของขวัญ ชุดช่างซ่อมของอู่หนึ่งทำให้เธอดูแมนขึ้น รีบหยิบที่มาของเสียงรับสายทันทีด้วยความเคร่งเครียด เพราะปลายสายกระแทกเสียงใส่ถึงกับหัวเสียแต่ทำอะไรไม่ได้นอกจากรับฟังจนสายตัดไป การอดทนนี้สร้างความเหนื่อยหน่ายไม่น้อยก่อนสังเกตเห็นรถตู้สีดำจอดเปิดฝากระโปรงระบายความร้อน มีเพียงคนขับรถวัยเกษียณที่ลงมาดูอาการอย่างลำบากใจ

“รถเสียหรือคะ ฉันเป็นช่างค่ะ ให้ช่วยไหมคะ” เมื่อเห็นคนเดือดร้อนแม้ตัวเองเดือดร้อนเช่นกันแต่กลับคิดช่วยคนอื่นก่อน

“ขอบใจนะหนู ขับอยู่ดีๆ มันก็ดับ ลุงต้องไปส่งเจ้านายด้วย โดนหักเงินเดือนแน่ ซวยจริงๆ”

“เรื่องแค่นี้เอง อาจมีปัญหาที่แบต ฉันดูให้ค่ะ” ว่าแล้วก็เปลี่ยนตำแหน่งให้ของขวัญมาแทนที่จนมีคนลงจากรถ

“รถเป็นอะไรลุงมานพ” ชายหนุ่มขยับแว่นตาลงมาทั้งชุดสูทเอ่ยถามคนขับรถที่กำลังชะเง้อมองการดูอาการรถของหญิงสาว

“ไม่รู้เหมือนกันครับคุณทนาย”

“เสร็จแล้ว ลองสตาร์ทดูค่ะ” ไม่ทันขาดคำของขวัญควงประแจฉีกยิ้มบอกคนที่ยืนรอพร้อมปิดฝากระโปรงรถ มานพรีบวิ่งไปลองสตาร์ทเครื่องยนต์ทันทีจนสำเร็จติดดั่งเสกได้ ทำให้ภูริ ทนายหนุ่มอมยิ้มมองหญิงสาวยืดอกภาคภูมิใจในฝีมือตนเองค่อยๆ หยิบกระเป๋าสตางค์มายื่นเงินสองพันให้เธอ

“ค่าเสียเวลาครับ”

“ไม่เป็นไรค่ะ” ไม่รับแถมยิ้มอย่างเป็นมิตรส่งกลับทำชายหนุ่มชอบใจ

“มีอะไรหรือเปล่าทนายภู” เสียงขรึมแทรกพร้อมยื่นหน้าออกมานอกประตูเพื่อถามคนของตนที่ยังไม่ขึ้นรถ แต่กลับเห็นหญิงสาวหันมายิ้มให้ถึงกับสะดุดตาแต่ไม่สามารถลงมาได้

“ไม่มีอะไรครับท่าน ถ้าอย่างนั้นแลกคอนแทกต์ไว้นะครับ จะได้ตอบแทนวันหลัง”

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันรีบไป” เธอบอกจบก็วิ่งไปโบกรถเมล์แล้วก้าวขึ้นทันที ภูริได้แต่มองด้วยความสนใจจนลับสายตาจึงเดินกลับไปขึ้นรถ

“ให้เธอไปเท่าไหร่ เบิกที่ผม” คำบอกของชายวัยกลางคนภูมิฐานดีติดที่อัมพาตช่วงล่างไม่สามารถเดินได้ล้วงหยิบกระเป๋าเงินออกมา

“ไม่เสียครับท่าน เธอไม่เอา”

“เป็นผู้หญิงแถมฝีมือดีมีน้ำใจ หายากนะครับท่าน” มานพร่วมด้วยอีกคนทำให้ผู้เป็นเจ้านายยิ้มกริ่มนึกถึงใบหน้าที่เคยสบทับซ้อนสายตาภรรยาผู้ลาลับ

“หายากจริงๆ เสียดายที่ไม่มีเบอร์ติดต่อ”

“ผมขอแล้วครับ แต่เธอกระโดดขึ้นรถไปเสียก่อน”

“ไม่เป็นไร ถ้าคนเรามีดวงสมพงศ์กันไม่แคล้วเจอกันอยู่ดี รีบไปจัดการเรื่องที่ค้างอยู่ดีกว่า”

“ครับท่าน” มานะรับคำรีบขับรถมุ่งหน้าสู่สถานีตำรวจ

เมื่อมาถึงจุดหมายภูริรีบเข้าไปจัดแจงทำหน้าที่ตนเองเป็นตัวแทนเจ้านายมองคู่กรณีถูกคุมตัวเข้มโดยมีมารดาให้กำลังใจอยู่ข้างๆ พอเห็นภูริถึงกับรีบยกมือไหว้ขอร้อง

“ฉันขอโทษแทนลูกชายด้วย มันรู้เท่าไม่ถึงการณ์ อย่าเอาเรื่องมันเลยนะคะ”

“ยอมความไม่ได้ครับ นอกจากใช้หนี้คืน เพราะสิ่งที่ทำมีมูลค่ามาก แต่ผมว่าลูกป้าโตแล้ว หน้าที่การงานก็ดีไม่สมเหตุสมผลที่จะรู้เท่าไม่ถึงการณ์ ร่วมกันฉ้อโกงนายทุน มีทางเดียวคือต้องชดใช้”

“จะใช้คืนได้ยังไงละคะ จะกินแต่ละวันยังไม่มีเลย เอาที่ไหนมาใช้หนี้คืนเป็นล้านๆ”

“คุณป้าก็ถามลูกคนดีสิครับว่าฉ้อโกงไปไว้ไหน หรือว่าใช้หมดแล้ว”

“แม่ช่วยผมด้วย” อายุไม่ใช่น้อยแต่กลับงอแงเหมือนเด็กน้อยติดนมแม่จนกระทั่งมีคนเดินเข้ามากระชากแขนชายหนุ่มตัวตนเรื่องให้หันกลับไปรับฝ่ามือนาบลงแก้มอย่างแรงทำอึ้งทั้งโรงพัก

“ไอ้ขัน ไอ้น้องเวร แกทำบ้าอะไรของแก นี่มันเรื่องที่เท่าไหร่แล้ว ฉันต้องตามใช้หนี้ให้แกกี่ครั้งต่อกี่ครั้ง ไม่สำนึกสักทีวะ”

เพียะ!

ยังไม่ทันต่อว่าจบก็ถูกตบสวนกลับด้วยฝ่ามือมารดาผู้คลอดตน ทำอึ้งทั้งคณะที่มองดูเหตุการณ์ ของขวัญยกมือจับแก้มตนเองมองหน้าผู้เป็นแม่น้ำตาคลอเบ้า

“แกเป็นพี่ มีหน้าที่ดูแลน้อง แค่นี้ทำไม่ได้หรือไง น้องมันรู้เท่าไม่ถึงการณ์แกจะเอาความอะไรกับมันนักหนา แกต้องช่วยน้องไม่ใช่ต่อว่า”

“กี่ครั้งแล้วแม่ที่มันทำแบบนี้ ไม่โกงเขาก็ทำเด็กต่ำกว่าสิบแปดท้องจนพ่อแม่มาเอาเรื่อง คนที่ชดใช้คืนคือใคร หนู คือหนูไงแม่ หนูไม่มีสิทธิ์สั่งสอนมันเลยหรือไงไอ้ลูกเวรของแม่น่ะ แล้วนี่อีก เป็นล้าน โตเป็นควายควรรับผิดชอบตัวเองสักที”

“อีขวัญ” สิ้นคำยกมือง้างเตรียมฟาดแต่ถูกภูริรั้งไว้ทำให้ของขวัญเงยหน้ามองเขาอย่างตกใจเพราะเพิ่งเจอกันมาหมาดๆ