ตอนที่ 6 ตำนานรักหุบเขาอสรพิษ

“พี่หย่งเล่อเจ้าคะ ข้าอยากมาขอโลหิตของท่าน" ซานซานยกมือเกาะตาข่ายเวทย์ ทำหน้าตาน่าสงสารเต็มที่ หวังให้บุรุษตรงหน้าใจอ่อน

“เจ้าคิดจะไปปลดผนึกอย่างนั้นหรือ แล้วโลหิตส่วนที่เหลือเล่าได้มาจากที่ใด" เซียนหนุ่มเอ่ยถาม เขาคาดเดาเอาไว้ไม่ผิด หญิงสาวตรงหน้าต้องกลับมาอีกอย่างแน่นอน

“ไป๋เจินเจินเจ้าค่ะ แต่ข้ายังไม่ได้เข้าไปคุยกับนางเลย ไว้นางตกลงมอบโลหิตปีศาจให้ข้าเมื่อไร ข้าค่อยมาเอาโลหิตเซียนกับท่าน" ซานซานต้องการมาขออนุญาตชายหนุ่มก่อน แจ้งให้เขาทราบถึงเวลาจะได้ไม่ยุ่งยาก หวังว่าภารกิจของหญิงสาวจะสำเร็จลุล่วงไปด้วยดี

“ได้สิ ไม่มีปัญหา" หย่งเล่อตอบตกลง ยกยิ้มอย่างเอ็นดูให้หญิงสาวในอาภรณ์สีสันแสบตา เขามักอารมณ์ดีทุกครั้งที่เจอนาง ชายหนุ่มไม่เคยเห็นสตรีใดมีชีวิตชีวาเท่าถานจิวเหมยมาก่อน

“พี่หย่งเล่อเหตุใดหุบเขาอสรพิษจึงถูกปิดผนึกเล่าเจ้าคะ” นางจีบปากจีบคอถาม คนผู้นั้นมีเหตุผลอันใดถึงได้ปิดตายหุบเขาแห่งนี้

“เมื่อห้าร้อยปีก่อน มีเซียนพฤกษาน้อยจิตใจโอบอ้อมอารีตนหนึ่ง นางมีนามว่า ชุนฮวา คอยดูแลหุบเขาแห่งนี้เป็นอย่างดี แต่ต่อมานางถูกล่อลวงโดยราชาปีศาจงูเฮยจ้านจิ่น ชุนฮวาหลงรักคนผู้นั้นถึงขั้นยอมแหกกฎสวรรค์ แอบอยู่กินฉันสามีภรรยากับปีศาจ กระทั่งสวรรค์เบื้องบนทราบข่าวจึงพิโรธอย่างหนัก ชุนฮวาที่เป็นเพียงเซียนพฤกษาอายุน้อยถูกลงทัณฑ์ โดนสายอสุนีบาตจนร่างกายแหลกละเอียดดวงจิตกระจัดกระจาย ราชาปีศาจพยายามรวบรวมดวงจิตของชุนฮวาเอาไว้ได้ แต่มันกลับล่องลอยออกไปยังมิติอื่น ส่วนตัวเฮยจ้านจิ่นที่ทนรับการสูญเสียไม่ไหว ตัดสินใจปิดผนึกหุบเขาอสรพิษ มิให้ผู้ใดย่างกรายเข้ามาได้อีก ไม่ว่าจะเป็นมนุษย์ เซียน หรือปีศาจ เขาถอดดวงจิตของตนเข้าไปไว้ในร่างงูตัวหนึ่ง ส่งไปยังดินแดนมนุษย์ ส่วนสังขารของเฮยจ้านจิ่นถูกทิ้งลงในหุบเขากลายเป็นแม่น้ำคดเคี้ยวที่เต็มไปด้วยพิษร้าย"

“ในเมื่อปิดผนึกแล้ว เหตุใดไป๋เจินเจินถึงได้อยู่ในหุบเขาอสรพิษได้เล่าเจ้าคะ" สตรีในชุดขาวผู้นั้นมีท่าทางสันโดษ อาศัยอยู่เพียงพังตรงหุบเขาเบื้องล่าง นางผ่านตาข่ายเวทย์เข้ามาได้อย่างไร

“นางเป็นงูรับใช้ของราชาปีศาจ อยู่มาก่อนจะเกิดเรื่องเสียด้วยซ้ำ" ไป๋เจินเจินเป็นงูขาวที่คอยติดตามรับใช้เฮยจ้านจิ่น ถือเป็นงูบริวารที่จงรักภักดีผู้หนึ่ง

“เป็นเช่นนี้นี่เอง ถ้าอย่างนั้นบ้านบนภูเขาก็คือบ้านของชุนฮวากับราชาปีศาจงูใช่ไหมเจ้าคะ” บ้านหลังน้อยที่แสนจะน่าอยู่ ดูอบอุ่นและอบอวลไปด้วยความรัก

“ถูกต้อง สภาพบ้านและข้าวของทุกอย่างยังคงสภาพเดิมเหมือนห้าร้อยปีก่อน เพราะเฮยจ้านจิ่นร่ายตาข่ายเวทย์ปกคลุมอีกชั้น” เซียนหนุ่มมองขึ้นไปบนเขาอันเป็นที่ตั้งของบ้านหลังเล็ก

“เขาร่ายเวทย์อีกชั้นเพื่ออะไร ในเมื่อตนเองก็ปิดผนึกหุบเขาอสรพิษไว้แล้ว” หญิงสาวไม่เข้าใจการกระทำของราชาปีศาจผู้นั้นเลยสักนิด

“ข้าเองก็ไม่แน่ใจ แต่คิดว่าเขาคงไม่อยากให้สิ่งมีชีวิตในหุบเขาขึ้นไปรบกวนกระมัง” หย่งเล่อคาดเดา

“จริงสิ ปกป้องจากสิ่งที่อยู่ด้านในหุบเขา" ว่าแต่สิ่งนั้นคืออะไรกันนะ มนุษย์ สัตว์ หรือปีศาจ และเพราะเหตุใดนางกับเซี่ยซูเหยียนจึงเข้าไปได้เล่า หรือตาข่ายเวทย์จะอ่อนกำลังลง

“แล้วท่านเล่า ไม่มีสตรีในดวงใจบ้างหรือ” ซานซานยักคิ้วหลิ่วตาถามเซียนหนุ่มรูปงาม

“ไม่มีหรอก”

ครั้งหนึ่งเขาเคยแอบชอบสตรีนางหนึ่ง แต่ด้วยความที่เป็นสหายกันจึงไม่กล้าเปิดเผยความรู้สึกออกไป ได้แต่คอยอยู่เคียงข้างและช่วยเหลือนางในทุกๆ เรื่อง คิดเข้าข้างตัวเองว่าสักวันหญิงสาวคงจะมีหัวใจตรงกัน แต่แล้วทุกอย่างที่คิดไว้กลับพังทลายเมื่อมีตัวแปรเข้ามาแทรกกลาง บุรุษผู้นั้นทั้งรุกและตามตื๊อนางตลอดเวลา จนสุดท้ายหย่งเล่อก็ถูกตัดหน้า สตรีที่หมายปองถูกฉกชิงไปต่อหน้าต่อตา เซียนหนุ่มได้แต่ยิ้มรับความพ่ายแพ้ เพราะเขาขี้ขลาดเกินไป หากใจกล้ากว่านี้ ยอมเอ่ยความในใจออกไป ไม่แน่เขาอาจปกป้องนางได้ และชุนฮวาก็คงไม่ตาย เป็นชายหนุ่มที่ไม่เอาไหนเอง

“แต่ข้ามีหลายคนเลยล่ะ มีเยอะจนไม่รู้จะเลือกผู้ใดดี” ซานซานมีผู้ชายในสต๊อกเต็มเลย ทั้งพระเอกซีรีส์ พระเอกนิยาย ไหนจะพระรองผู้แสนดีอีก แค่คิดก็เหนื่อยแล้ว

“หืม?” หย่งเล่อขมวดคิ้วเป็นปม หญิงสาวช่างแปลกคนไม่มีผู้ใดเหมือน ในความซุกซนขี้เล่นของนางกลับแฝงไปด้วยเสน่ห์บางอย่าง ยิ่งดูยิ่งเพลินตา

“ช่างเถอะๆ ท่านอย่ารู้เลย เอาเป็นว่าข้าจะมาเอาโลหิตจากท่านเมื่อพร้อม และหากท่านมีสตรีในดวงใจเมื่อไรอย่าลืมบอกข้าเป็นคนแรก ข้าจะมาช่วยดูให้ว่านางเหมาะสมกับท่านหรือไม่” ซานซานเอ่ยทิ้งท้ายด้วยรอยยิ้มแล้วจึงโบกมือลา

“ได้สิ ข้าไม่ลืมแน่” เซียนหนุ่มตะโกนตามหลังร่างเล็กอย่างแข็งขัน นางมักมีเรื่องให้เขาได้แปลกใจเสมอ มนุษย์ต่างจากเซียนและปีศาจก็ตรงนี้กระมัง ได้เป็นตัวของตัวเอง ไม่ต้องรักษาหน้าตา อยากทำสิ่งใดก็ทำ ในบรรดาเผ่าทั้งหมด มนุษย์ถือเป็นเผ่าพันธุ์ที่มีอิสรเสรีที่สุดแล้ว